III FSK 513/25

III FSK 513/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-04-17
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Pruszyński
Krzysztof Winiarski /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Kolanowski
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Sygn. powiązane
I SA/Gd 707/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2024-12-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 223 § 2 pkt 1, art. 148 § 1, art. 150 § 1-4
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 375
art. 9 ust. 1d
Ustawa z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Protokolant starszy asystent sędziego Jakub Witan, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 707/24 w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2024 r., nr 2201-IEW.4123.33.2024/HS w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2) uchyla postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 10 czerwca 2024 r., nr 2201-IEW.4123.33.2024/HS; 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz D. M. kwotę 1037 zł (słownie: tysiąc trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 10 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 707/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D.M. (dalej: Skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 10 czerwca 2024 r. w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Zaskarżonym do Sądu pierwszej instancji postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 oraz art. 223 § 2 pkt 1 w związku z art. 148 § 1 i art. 150 § 1-4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.; dalej: O.p.), stwierdził, że odwołanie Skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z 8 listopada 2022 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. Decyzją tą organ pierwszej instancji orzekł o solidarnej odpowiedzialności Skarżącego, jako byłego członka zarządu pełniącego funkcję prezesa zarządu E. [...] sp. z o.o. z siedzibą w M., za zaległości tej spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2017 r., styczeń 2018 r., wrzesień, październik, listopad i grudzień 2019 r. oraz luty 2020 r., wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.
Organ odwoławczy ustalił, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. została skierowana na adres określony przez organ jako adres rejestracyjny i korespondencyjny Skarżącego, tj. K., ul. Z. [...]. Z powodu niemożności doręczenia przesyłki pod tym adresem korespondencję zawierającą decyzję pozostawiono do dyspozycji adresata w placówce pocztowej na okres 14 dni, licząc od 15 listopada 2023 r. Przesyłkę awizowano dwukrotnie, tj. 15 listopada 2023 r. i 23 listopada 2023 r. Wobec jej niepodjęcia operator pocztowy 30 listopada 2023 r. zwrócił przesyłkę do nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie". Organ uznał, że decyzja została doręczona w trybie art. 150 O.p. 29 listopada 2023 r., a termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 13 grudnia 2023 r. Odwołanie wniesione 17 marca 2024 r. organ odwoławczy uznał zatem za spóźnione.
W skardze na powyższe postanowienie Skarżący zakwestionował skuteczność doręczenia decyzji, podnosząc, że korespondencja była kierowana na adres, pod którym w dacie doręczenia już nie zamieszkiwał. Wskazywał, że jego rzeczywistym miejscem zamieszkania był wówczas adres w Ż. przy ul. Ż. [...], [...] Ż., co miały potwierdzać przedłożone przez niego dokumenty, w tym akt notarialny oraz umowa najmu. Zdaniem Skarżącego organ bezzasadnie przyjął, że decyzja została prawidłowo doręczona, mimo że nie miał on realnej możliwości jej odbioru ani czynnego udziału w postępowaniu.
Sąd pierwszej instancji nie podzielił argumentacji Skarżącego i oddalił skargę. Uznał, że organ pierwszej instancji prawidłowo skierował decyzję na adres figurujący w jego rejestrach jako adres rejestracyjny i korespondencyjny Skarżącego, tj. K., ul. Z. [...]. W ocenie Sądu to na stronie postępowania spoczywa obowiązek dbania o aktualność danych adresowych, a skutki zaniechania w tym zakresie nie mogą obciążać organu. Sąd zaakcentował, że organ nie dysponował informacją pozwalającą przyjąć, że wskazany adres jest nieaktualny, ponieważ kierowana do Skarżącego korespondencja nie wracała z adnotacją "adresat nieznany" czy "wyprowadził się", lecz wyłącznie z adnotacją "nie podjęto w terminie". Zdaniem Sądu okoliczność ta przemawiała za przyjęciem, że organ miał podstawy do zastosowania trybu doręczenia zastępczego.
WSA w Gdańsku zwrócił również uwagę, że aktualizacja danych adresowych została dokonana przez Skarżącego dopiero po dacie doręczenia decyzji, tj. 2 kwietnia 2024 r. Do tego momentu organ nie znał nowego adresu w Ż., przy ul. Ż. [...]. Sąd podkreślił nadto, że w deklaracjach podatkowych za 2022 r. i 2023 r. Skarżący nadal posługiwał się dotychczasowym adresem w K., co dodatkowo uzasadniało przekonanie organu, że adres ten pozostaje aktualny. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzja została skutecznie doręczona w trybie fikcji doręczenia, termin do wniesienia odwołania rozpoczął bieg, a odwołanie złożone dopiero w marcu 2024 r. było spóźnione.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości, wniósł Skarżący, zastępowany przez radcę prawnego, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), naruszenie:
1. przepisów prawa, tj. art. 9 ust. 1d ustawy z 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2024 r. poz. 375 ze zm., dalej: "ustawa o zasadach ewidencji") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie Skarżący miał obowiązek dokonania zgłoszenia aktualizacyjnego adresu korespondencyjnego niezwłocznie po zmianie miejsca zamieszkania, podczas gdy Skarżący jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej oraz nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług, a zatem mógł dokonać aktualizacji adresu zamieszkania w składanej deklaracji bądź innym dokumencie związanym z obowiązkiem podatkowym,
2. przepisów prawa procesowego, tj. art. 150 § 1-4 O.p. przez błędne przyjęcie, że zaistniały podstawy do zastosowania fikcji doręczenia oraz że decyzja została Skarżącemu prawidłowo doręczona, w sytuacji, gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. kierował korespondencję na adres, pod którym Skarżący w tym czasie nie zamieszkiwał.
W świetle tak sformułowanych zarzutów kasacyjnych Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, a także zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu odwoławczego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżący zawnioskował również o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o jej oddalenie, zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie przesłanki nieważności nie występują. Kontrola kasacyjna została zatem ograniczona do oceny zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, które koncentrują się na dwóch powiązanych ze sobą zagadnieniach, tj. po pierwsze, na dopuszczalności obciążenia Skarżącego skutkami braku aktualizacji danych adresowych na podstawie przepisów ustawy o zasadach ewidencji; po drugie, na skuteczności doręczenia decyzji organu pierwszej instancji w trybie art. 150 O.p.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia. U podstaw tej wadliwości legło błędne utożsamienie statusu Skarżącego jako osoby fizycznej, która w ogólności może być podatnikiem określonych podatków, ze statusem strony postępowania w niniejszej sprawie, w której występował on jako osoba trzecia, wobec której orzeczono odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki.
Przedmiotem decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z 8 listopada 2022 r. nie było własne zobowiązanie podatkowe Skarżącego, lecz jego odpowiedzialność jako byłego członka zarządu spółki za zaległości podatkowe innego podatnika. Odpowiedzialność ta znajduje podstawę w przepisach rozdziału 15 działu III Ordynacji podatkowej, zatytułowanego "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich" (art. 107-119 O.p.), nie zaś w przepisach rozdziału 2 dotyczących odpowiedzialności podatnika, płatnika lub inkasenta za własne zobowiązania podatkowe (art. 26-32 O.p.). Rozróżnienie to nie ma charakteru wyłącznie terminologicznego. Wyznacza ono zakres obowiązków procesowych i materialnoprawnych, które mogą być przypisane stronie danego postępowania.
Kwestia obowiązku aktualizowania adresu zamieszkania przez osoby trzecie ponoszące odpowiedzialność za zaległości podatkowe podatnika była już przedmiotem wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego. W orzecznictwie tym przyjęto, że art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 i 1d ustawy o zasadach ewidencji nie nakładają na osoby trzecie odpowiadające za zaległości podatkowe podatnika obowiązku aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym w takim znaczeniu, aby można było obciążyć je skutkami braku aktualizacji danych w zakresie doręczania im pism w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności za cudzy dług podatkowy. Stanowisko takie zostało wyrażone m.in. w wyroku NSA z 11 stycznia 2024 r., III FSK 456/23, z 26 września 2025 r., III FSK 524/25, z 13 listopada 2025 r., III FSK 686/25 czy z 26 lutego 2026 r., III FSK 838/25).
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten podziela.
Zgodnie z art. 2 ustawy o zasadach ewidencji obowiązki określone w tej ustawie odnoszą się do podatników, płatników oraz płatników składek ubezpieczeniowych w zakresie objętym przedmiotem tej regulacji. Obowiązek aktualizacji danych adresowych nie ma zatem charakteru powszechnego obowiązku informowania organów podatkowych o każdej zmianie miejsca zamieszkania przez osobę fizyczną, niezależnie od rodzaju sprawy, w której osoba ta może wystąpić jako strona. Nie można zatem wyprowadzać z art. 9 ust. 1d tej ustawy wniosku, że każda osoba fizyczna, która zmienia miejsce zamieszkania, ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia właściwego urzędu skarbowego o tej zmianie pod rygorem skutecznego doręczania jej w przyszłości decyzji dotyczących odpowiedzialności za cudzy dług podatkowy na adres historycznie ujawniony w ewidencji.
Przyjęcie odmiennej wykładni prowadziłoby do rozszerzenia zakresu zastosowania art. 9 ust. 1d o zasadach ewidencji poza cel i przedmiot tej regulacji. Prowadziłoby też do nieuzasadnionego ograniczenia prawa strony do zaskarżenia decyzji wydanej w pierwszej instancji, chronionego w art. 78 Konstytucji RP. Wykładnia taka powodowałaby, że w praktyce każdy obywatel, który zmienia miejsce zamieszkania, miałby obowiązek w pierwszej kolejności zawiadomić o tym fakcie urząd skarbowy i wskazać nowy adres zamieszkania lub adres do doręczeń w kraju. W wyniku zastosowania tej wykładni, obowiązek zawiadamiania właściwego urzędu skarbowego o zmianach miejsca zamieszkania odrywałby się od przedmiotu regulacji, jakim jest ewidencjonowanie i identyfikacja podatników, płatników podatków i składek ubezpieczeniowych. Związek pomiędzy statusem danej osoby jako podatnika lub płatnika, a wspomnianym obowiązkiem uległby zatarciu i konsekwencje niedopełniania tego obowiązku mogłyby znacznie wykraczać poza zakres spraw związanych z zobowiązaniami podatkowymi, w związku z którymi uzyskał on identyfikator podatkowy.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił tego rozróżnienia. WSA posłużył się kategorią podatnika w sposób prowadzący do automatycznego przypisania Skarżącemu obowiązku aktualizacji adresu oraz do obciążenia go skutkami niewykonania tego obowiązku. Tymczasem w niniejszym postępowaniu Skarżący nie występował jako podatnik podatku od towarów i usług, którego zaległości dotyczyła decyzja, lecz jako były członek zarządu spółki, wobec którego organ orzekał o odpowiedzialności za zaległości podatkowe tej spółki. Nie było zatem dopuszczalne przeniesienie na Skarżącego, bez odrębnej podstawy prawnej, konsekwencji właściwych dla podatnika zobowiązanego do aktualizacji danych identyfikacyjnych w zakresie własnych zobowiązań podatkowych.
Zarzut naruszenia art. 150 § 1–4 O.p. należy uznać za zasadny, ponieważ doręczenie zastępcze przewidziane w tym przepisie wywołuje doniosłe skutki procesowe, w szczególności otwiera bieg terminu do wniesienia środka zaskarżenia, mimo że adresat faktycznie nie zapoznał się z treścią pisma. Z tego względu warunki zastosowania tej instytucji muszą być wykładane ściśle. Przepis art. 150 O.p. nie działa w oderwaniu od art. 148 § 1 O.p. Warunkiem skuteczności doręczenia zastępczego jest uprzednie skierowanie pisma na prawidłowy adres, tj. adres miejsca zamieszkania osoby fizycznej albo adres do doręczeń w kraju. Jeżeli pismo kierowane jest na adres, pod którym strona nie zamieszkuje, a organ nie wykaże, że był to skutecznie ustanowiony adres do doręczeń w danym postępowaniu albo że w okolicznościach sprawy miał podstawy do uznania go za aktualny, samo dwukrotne awizowanie przesyłki nie może prowadzić do skutku w postaci doręczenia decyzji.
Wbrew ocenie Sądu pierwszej instancji, adnotacja "nie podjęto w terminie" nie przesądza sama przez się, że adres był prawidłowy. Tego rodzaju adnotacja potwierdza jedynie niepodjęcie przesyłki z placówki pocztowej, nie zaś rzeczywiste zamieszkiwanie adresata pod wskazanym adresem. Nie można z niej wyprowadzać domniemania, że adres był aktualnym adresem zamieszkania strony, zwłaszcza gdy strona konsekwentnie podnosi, że w dacie doręczenia zamieszkiwała w innym miejscu i przedkłada dokumenty mające tę okoliczność potwierdzać.
Sąd pierwszej instancji przyjął, że skoro korespondencja nie wracała z adnotacją "adresat nieznany" lub "wyprowadził się", to organ nie miał podstaw do weryfikacji adresu. Stanowisko to jest zbyt daleko idące. Obowiązek organu nie sprowadza się wyłącznie do biernego oczekiwania na określoną adnotację operatora pocztowego. W sprawie dotyczącej odpowiedzialności osoby trzeciej, a więc odpowiedzialności za cudzy dług podatkowy, organ powinien dochować szczególnej staranności w zapewnieniu stronie realnej możliwości udziału w postępowaniu i zaskarżenia decyzji. Wynika to zarówno z art. 121 § 1 O.p., jak i z art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. Jeżeli organ zamierza wydać decyzję o tak daleko idących konsekwencjach majątkowych, powinien upewnić się, że kieruje korespondencję na adres odpowiadający wymogom art. 148 § 1 O.p., a nie jedynie na adres ujawniony historycznie w ewidencji.
Nie oznacza to nałożenia na organ obowiązku prowadzenia nieograniczonych poszukiwań strony. Wymaganie to dotyczy jedynie czynności elementarnych, możliwych do wykonania w zwykłym toku działania organu podatkowego, takich jak weryfikacja danych w dostępnych rejestrach publicznych, w tym w rejestrze PESEL albo rejestrze mieszkańców. Tego rodzaju czynności nie mają charakteru nadmiernego, a mogą przesądzać o tym, czy strona zostanie rzeczywiście zawiadomiona o toczącym się wobec niej postępowaniu oraz o wydanej decyzji. Pogląd ten znajduje bezpośrednie oparcie w przywołanej linii orzeczniczej NSA, w której wskazano, że organ, mając informacje o niepodejmowaniu korespondencji, powinien co najmniej wystąpić o dane pozwalające zweryfikować aktualny adres strony.
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji za wystarczające uznał to, że organ weryfikował, czy skarżący wyraził zgodę na doręczanie pism przez portal e-Urząd Skarbowy oraz czy został ustanowiony pełnomocnik ogólny. Czynności te, choć niewątpliwie relewantne, nie zastępowały obowiązku zbadania, czy adres, na który skierowano decyzję, był w dacie doręczenia adresem miejsca zamieszkania skarżącego albo skutecznie wskazanym adresem do doręczeń w tym postępowaniu. Weryfikacja istnienia pełnomocnika ogólnego lub zgody na doręczenia elektroniczne nie odpowiada na pytanie, czy adres K., ul. Z. [...], spełniał przesłanki z art. 148 § 1 O.p.
Nie może również rozstrzygać sprawy okoliczność, że Skarżący miał wskazywać adres w K. w zeznaniach podatkowych za 2022 r. i 2023 r. Po pierwsze, ustalenie to wymaga oceny w kontekście daty i rodzaju dokumentów, w których adres ten wskazano, oraz celu, w jakim dane te zostały podane. Po drugie, nawet jeżeli Skarżący jako podatnik podatku dochodowego posługiwał się określonym adresem w deklaracji podatkowej, nie oznacza to jeszcze, że w postępowaniu dotyczącym jego odpowiedzialności jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki organ był zwolniony z obowiązku ustalenia prawidłowego adresu doręczenia decyzji. Po trzecie wreszcie, jeżeli Skarżący twierdził, że w dacie doręczenia mieszkał pod innym adresem i przedłożył na tę okoliczność dokumenty, Sąd pierwszej instancji powinien był ocenić, czy organ prawidłowo odniósł się do tych twierdzeń i dowodów z punktu widzenia przesłanek skutecznego doręczenia, a nie poprzestać na stwierdzeniu, że negatywne skutki braku aktualizacji adresu obciążają Skarżącego.
W konsekwencji błędne było stanowisko WSA w Gdańsku, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. została skutecznie doręczona Skarżącemu 29 listopada 2023 r. w trybie art. 150 O.p. Dla przyjęcia fikcji doręczenia nie wystarcza formalne wykazanie dwóch awiz i zwrotu przesyłki po upływie terminu odbioru. Konieczne jest wcześniejsze ustalenie, że przesyłkę skierowano na adres odpowiadający dyspozycji art. 148 § 1 O.p. W niniejszej sprawie ustalenie to zostało oparte na wadliwej wykładni przepisów ustawy ewidencyjnej oraz na nieuprawnionym założeniu, że Skarżący ponosi w tym postępowaniu skutki braku niezwłocznego zgłoszenia aktualizacyjnego.
Skoro nie wykazano skutecznego doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, to nie można było przyjąć, że rozpoczął bieg termin do wniesienia odwołania. Jeżeli termin ten nie rozpoczął biegu, nie mógł zostać uchybiony. W takiej sytuacji brak było podstaw do zastosowania przez Dyrektora art. 228 § 1 pkt 2 O.p. i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok narusza prawo w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. Jednocześnie istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona w zakresie niezbędnym do kontroli legalności postanowienia organu odwoławczego. Wadliwość tego postanowienia wynika bowiem z przyjęcia, że decyzja organu pierwszej instancji została skutecznie doręczona w trybie art. 150 O.p., mimo że organ nie wykazał spełnienia podstawowego warunku tego doręczenia, tj. skierowania decyzji na prawidłowy adres doręczenia w rozumieniu art. 148 § 1 O.p.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok oraz kwestionowane postanowienie. W toku ponownego postępowania organ odwoławczy uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu, dokona powtórnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, mając na względzie przeprowadzoną przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnię, zwłaszcza art. 9 ust. 1d ustawy o zasadach ewidencji. O kosztach postępowania sądowego, na które składają się koszty postępowania kasacyjnego oraz koszty postępowania przed sądem pierwszej instancji, orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a., art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a.
SNSA Jacek Pruszyński SNSA Krzysztof Winiarski (spr.) SNSA Tomasz Kolanowski