III FSK 471/25 - Wyrok NSA Data orzeczenia 2026-06-09 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2025-04-07 Sąd Naczelny Sąd Administracyjny Sędziowie Anna Dalkowska Jacek Pruszyński /przewodniczący sprawozdawca/ Sławomir Presnarowicz Symbol z opisem 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych Hasła tematyczne Egzekucyjne postępowanie Sygn. powiązane I SA/Gd 676/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2024-11-26 Skarżony organ Dyrektor Izby Administracji Skarbowej Treść wyniku Oddalono skargę kasacyjną Powołane przepisy Dz.U. 2023 poz 2505 art. 110u § 2 Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.) Dz.U. 2024 poz 572 art. 7, 8, 10 Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.) Sentencja Sygn. akt III FSK 471/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca) Sędzia NSA Sędzia NSA Protokolant Anna Dalkowska Sławomir Presnarowicz asystent sędziego Karolina Koczywąs po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 listopada 2024 r. sygn. akt I SA/Gd 676/24 w sprawie ze skargi A.P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 czerwca 2024 r. nr 2201-IEE.7192.2.163.2024.EW w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A.P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Uzasadnienie 1. Wyrok Sądu pierwszej instancji. Zaskarżonym wyrokiem z 26 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 676/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A.P. (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 6 czerwca 2024 r., nr 2201-IEE.7192.2.163.2024.EW w przedmiocie stwierdzenia niezasadności sporządzenia dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). 2. Skarga kasacyjna. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniosła skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik zaskarżył wyrok w całości. Skarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: – art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez brak ustosunkowania się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącą, tj. kluczowego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zarzutu naruszenia art. 110u § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 ze zm., dalej: u.p.e.a.) poprzez wadliwą interpretację, tj. uznanie, iż dopuszczalne jest wydanie postanowienia wyłącznie w oparciu o nieprofesjonalną opinię rzeczoznawcy (opinia nie zawiera żadnych wyliczeń, a jedynie stwierdzenie), który uznał, iż wartość nieruchomości nie wzrosła w okresie wysokiej inflacji i rażąco wysokiego ogólnego wzrostu wartości nieruchomości, podczas gdy wzrost wartości nieruchomości był oczywisty, także dla osób nieposiadających wykształcenia w przedmiocie wyceny nieruchomości, gdyż wiedza o wzroście wartości nieruchomości była powszechnie dostępna, co doprowadziło do wydania niekorzystnego dla skarżącej postanowienia, a tym samym do jej pokrzywdzenia, przy czym podkreślono, że strona nie miała możliwości skarżenia "aktualizacji wyceny" sporządzonej przez rzeczoznawcę, tym samym jej wady mogą stanowić przedmiot niniejszej skargi jako zarzutów do pierwszej zaskarżalnej czynności dokonanej po wydaniu tej aktualizacji, przez co nieznane są motywy wydania wyroku przez WSA w Gdańsku, a w konsekwencji niemożliwa jest kontrola instancyjna, – art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez jego niezastosowanie tj. pominięcie przez Sąd pierwszej instancji, że błędem organu było niepodjęcie, pomimo wniosku strony, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. wydanie przez organ egzekucyjny pierwszej instancji postanowienia o odmowie przeprowadzenia dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości bez zebrania podstawowego materiału dowodowego, tj. bez przeprowadzenia oględzin nieruchomości pomimo wniosku strony w tym zakresie, co doprowadziło organ do wadliwych wniosków, tj. że wartość lokalu nie zwiększyła się, podczas gdy wartość ta zwiększyła się znacznie, w szczególności z uwagi na wymianę mebli i wyposażenia lokalu związanego z nim, tj. mebli kuchennych pod wymiar wraz ze sprzętami kuchennymi i wyspą kuchenną o znacznej wartości, natomiast organ wobec braku oględzin a tym samym zebrania materiału dowodowego uznał, że remont kuchni nie wpłynął na wartość lokalu przyjmując, że remont dotyczył ruchomości, a nie części lokalu, – art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie tj. pominięcie przez Sąd pierwszej instancji, że błędem organu pierwszej instancji było niepodjęcie, pomimo obowiązku działania z urzędu, wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. wydanie przez organ egzekucyjny pierwszej instancji postanowienia o odmowie przeprowadzenia dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości bez zebrania podstawowego materiału dowodowego, tj. bez przeprowadzenia oględzin nieruchomości pomimo iż było to niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, co doprowadziło organ do wadliwych wniosków, tj. że wartość lokalu nie zwiększyła się, podczas gdy wartość ta zwiększyła się znacznie, w szczególności z uwagi na wymianę mebli i wyposażenia lokalu związanego z nim, tj. mebli kuchennych pod wymiar wraz ze sprzętami kuchennymi i wyspą kuchenną o znacznej wartości, natomiast organ wobec braku oględzin a tym samym zebrania materiału dowodowego uznał, że remont kuchni nie wpłynął na wartość lokalu przyjmując, że remont dotyczył ruchomości, a nie części lokalu, – art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, przez Sąd pierwszej instancji, że skarżąca załączyła do akt postępowania zdjęcia zmian na dowód, że one zaistniały, a pomimo tego organy obu instancji jak i Sąd wprost wskazywały, że skarżąca zmian nie uzasadniła i że do zmian nie doszło, a jeżeli doszło to dotyczyły one ruchomości, podczas gdy na zdjęciach wyraźnie widoczne jest, że zmiany dotyczą części lokalu na stałe z nim związanych, – art. 8 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niedostrzeżenie przez Sąd, że organy obu instancji prowadziły postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, gdyż organy obu instancji utrudniają skarżącej wykazanie, iż od czasu poprzednich oględzin lokalu doszło do znacznej zmiany wartości nieruchomości, poprzez niewykazywanie dobrej woli przy wniosku skarżącej o zmianę terminu oględzin, a także wniosku skarżącej o dokonanie kolejnych oględzin, niepodjęcie próby wejścia do lokalu w dniu oględzin, powoływanie się na okoliczność, iż to skarżąca powinna wykazać wzrost wartości lokalu, podczas gdy jest to obowiązek organu, niewezwanie skarżącej do wykazania wzrostu wartości lokalu jeżeli organ uznał, że jest to konieczne, pomijanie twierdzeń skarżącej, i formułowanie zupełnie bezpodstawnych wniosków co do braku zajścia zmian w przedmiotowej nieruchomości od czasu poprzednich oględzin, co prowadzi do wniosku, iż organy prowadzą postępowanie tak jakby było ono procesem, a nie postępowaniem administracyjnym, czym naruszają zaufanie uczestniczki do władzy publicznej, – art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. niedostrzeżenie przez Sąd, że organy obu instancji nie zapewniły stronie i jej pełnomocnikowi czynnego udziału w oględzinach lokalu poprzez odmowę przełożenia pierwotnie wyznaczonego terminu oględzin, pomimo wniosku strony o jego zmianę, co doprowadziło do nieprzeprowadzenia oględzin i wydania postanowienia bez zebrania podstawowego materiału dowodowego, na podstawie którego organ mógłby rozstrzygnąć w przedmiocie dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości, – art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, tj. niedostrzeżenie przez Sąd, że organy obu instancji nie zapewniły stronie i jej pełnomocnikowi czynnego udziału w oględzinach lokalu poprzez odmowę wyznaczenia kolejnego terminu oględzin, pomimo wniosku strony w tym zakresie, co doprowadziło do wydania postanowienia bez zebrania podstawowego materiału dowodowego, na podstawie którego organ mógłby rozstrzygnąć w przedmiocie dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości, – naruszenie art. 110u § 2 u.p.e.a. poprzez wadliwą interpretację, tj. uznanie, iż dopuszczalne jest wydanie postanowienia w oparciu o dowolną subiektywną opinię, bez zebrania podstawowego materiału dowodowego, na podstawie którego organ mógłby rozstrzygnąć w przedmiocie dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości, podczas gdy rozstrzygnięcie w sprawie powinno odbyć się na podstawie obiektywnych twierdzeń i wniosków sformułowanych w oparciu o wyczerpujący materiał dowodowy, co doprowadziło do wydania niekorzystnego dla skarżącej postanowienia, a tym samym do jej pokrzywdzenia, – naruszenie art. 110u § 2 u.p.e.a. poprzez wadliwą interpretację, tj. uznanie, iż dopuszczalne jest wydanie postanowienia wyłącznie w oparciu o nieprofesjonalną opinię rzeczoznawcy (opinia nie zawiera żadnych wyliczeń, a jedynie stwierdzenie), który uznał, iż wartość nieruchomości nie wzrosła w okresie wysokiej inflacji i rażąco wysokiego ogólnego wzrostu wartości nieruchomości, podczas gdy wzrost wartości nieruchomości był oczywisty, także dla osób nieposiadających wykształcenia w przedmiocie wyceny nieruchomości, gdyż wiedza o wzroście wartości nieruchomości była powszechnie dostępna, co doprowadziło do wydania niekorzystnego dla skarżącej postanowienia, a tym samym do jej pokrzywdzenia. Podkreślenia wymaga, że strona nie miała możliwości skarżenia "aktualizacji wyceny" sporządzonej przez rzeczoznawcę, tym samym jej wady mogą stanowić przedmiot niniejszej skargi jako zarzutów do pierwszej zaskarżalnej czynności dokonanej po wydaniu tej aktualizacji. Wobec powyższego autor skargi kasacyjnej wniósł o: 1. uchylenie wyroku WSA w Gdańsku z 26 listopada 2024 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 676/24, a także postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 6 czerwca 2024 r. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. nr 2208-SEE.7114.3.372.2023.6.TP z 20 czerwca 2023 r., 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego pierwszej i drugiej instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W piśmie z 13 lutego 2025 r. pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu do usunięcia braków skargi kasacyjnej wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o: 1. oddalenie skargi kasacyjnej w całości, 2. zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, 3. rozpoznanie sprawy na rozprawie. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut wadliwej interpretacji art. 110 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w stanie nieruchomości, w okresie pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowaniem jej wartości a wyznaczonym terminem licytacji, zajdą istotne zmiany, organ egzekucyjny może przeprowadzić dodatkowy opis i oszacowanie wartości nieruchomości. Dodatkowy opis i oszacowanie może zostać przeprowadzony tylko po spełnieniu warunków opisanych w art. 110u § 2 u.p.e.a. Przepis art. 110u § 2 u.p.e.a. ma zastosowanie tylko wtedy, gdy pomiędzy sporządzeniem opisu i oszacowania a terminem licytacji nastąpią istotne zmiany w stanie nieruchomości powodujące zdezaktualizowanie się poprzedniego opisu. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że sam upływ czasu nie powoduje potrzeby dodatkowego opisu i oszacowania, jeżeli nie wywołał on istotnych zmian w stanie nieruchomości. Przez zwrot "w stanie nieruchomości zajdą istotne zmiany", zawarty w art. 110u § 2 u.p.e.a., powinno się rozumieć istotne zmiany wartości rynkowej nieruchomości, niezależnie od tego z jakich przyczyn wynikają (por. R. Hauser, A. Skoczylas: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, s. 533 - 534; postanowienie SN z 23 kwietnia 1998 r., I CKN 639/97). Użyte w przepisie sformułowanie "zajdą istotne zmiany" ma charakter ocenny - w granicach swobodnej oceny zgromadzonego w tym przedmiocie materiału dowodowego. Organ dokonując oceny w szczególności bada, na ile zmiana w stanie nieruchomości miała wpływ na prawa uczestników postępowania (por. K. Kucharski w: Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, praca zbiorowa pod redakcją R. Hausera i W. Wierzbowskiego, s. 733). Na gruncie niniejszej sprawy, organ egzekucyjny po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w związku z wnioskiem strony z 8 maja 2023 r., nie stwierdził, by po zakończeniu opisu i oszacowania wartości nieruchomości zaszły istotne zmiany w stanie nieruchomości. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku skarżącej, materiał dowodowy zebrany przez organ egzekucyjny był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Trzeba zauważyć, że organ egzekucyjny, w celu zweryfikowania okoliczności przedstawionych przez skarżącą, wyznaczył termin oględzin nieruchomości wraz z udziałem rzeczoznawcy majątkowego powiadamiając o tym skarżącą i jej pełnomocnika. W związku z brakiem udostępnienia przez skarżącą lokalu, organ w obecności biegłego przeprowadził jedynie oględziny hali garażowej i budynku, w którym znajduje się przedmiotowy lokal. Nadto Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w G., zlecając biegłemu sądowemu sporządzenie aktualizacji operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości, uzyskał informację o aktualności wyceny z 11 czerwca 2022 r. Biegły w piśmie tym uzasadnił podtrzymanie wartości lokalu ustalonej na 2.088.000,00 zł, nadto swoje ustalenia poprzedził sporządzonym operatem szacunkowym z 12 czerwca 2023 r., w którym m.in. w pkt 5.1 dokonał analizy rynku. Potwierdzenie aktualności operatu szacunkowego nastąpiło zatem zgodnie z ówcześnie obowiązującym rozporządzeniem Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie zasad wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2021 r. poz. 555). Nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutu sporządzenia ww. dokumentu w sposób nieprofesjonalny. Nie ma też podstaw, aby zakwestionować opinię biegłego zawartą w potwierdzeniu aktualności wyceny. Za niezasadną należy uznać argumentację dotyczącą braku zapewnienia skarżącej czynnego udziału w oględzinach lokalu. Jak powyżej wskazano, zarówno skarżąca, jak i jej pełnomocnik zostali w dniach 18 maja 2023 r. i 19 maja 2023 r. prawidłowo zawiadomieni ze znacznym wyprzedzeniem o terminie oględzin lokalu (na 18 dni przed planowaną czynnością). Strona wprawdzie informowała o braku możliwości uczestniczenia jej pełnomocnika w oględzinach w dniu 6 czerwca 2023 r., to jednak organ stwierdził, że ustalony termin (tj. 6 czerwca 2023 r.) zapewniał istotny dla sprawy osobisty udział rzeczoznawcy majątkowego - o czym poinformował stronę pismem z 1 czerwca 2023 r. Mając na uwadze możliwość wyznaczenia przez pełnomocnika skarżącej osoby jego zastępującej, która mogłaby uczestniczyć w oględzinach, Sąd nie dostrzega w tym zakresie naruszenia zasad prowadzenia postępowania dowodowego. Skarżąca nie potwierdziła w żaden sposób swoich twierdzeń, że na oględziny w dniu 6 czerwca 2023 r. ze strony organu nikt się nie zjawił. Z protokołu oględzin, podpisanego przez dwóch pracowników urzędu skarbowego i rzeczoznawcę majątkowego wynika, że pracownicy organu egzekucyjnego wraz z biegłym stawili się tego dnia o godz. 10:05 w celu dokonania oględzin lokalu, który jednak nie został udostępniony. W sytuacji gdy oględziny wyznaczono na godzinę 10.00, zaś z protokołu wynika, że oględziny odbyły się o 10:05, nie znajduje racjonalnego uzasadnienia argument o stawieniu się organu na oględzinach o innej niż wyznaczona godzinie. Jak zauważył organ, to skarżąca wystąpiła o sporządzenie dodatkowego opisu i oszacowania wartości nieruchomości wskazując na zaistnienie zmian w stanie nieruchomości, zatem winna być zainteresowana przeprowadzeniem oględzin. W tych okolicznościach należy zgodzić się ze stanowiskiem WSA w Gdańsku przedstawionym w zaskarżonym wyroku, że strona występując o dodatkowy opis i oszacowanie nie wykazała, że zaszła istotna zmiana w stanie nieruchomości po sporządzeniu opisu i oszacowania jej wartości w dniu 20 lipca 2022 r. Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie przedstawiła dowodów potwierdzających ulepszenie lokalu po dniu sporządzenia ww. opisu i oszacowania np. faktur. Nie może być uznany za wystarczający do udowodnienia zajścia przesłanki z art. 110u § 2 u.p.e.a. sam fakt załączenia zdjęć przez skarżącą. Zdjęcia nie dowodzą, że zmiana w zakresie zabudowy kuchennej nastąpiła po sporządzeniu protokołu opisu i oszacowania. Z akt sprawy wynika, że już w toku rozpatrywania zarzutów do opisu i oszacowania sporządzonego 20 Iipca 2022 r. skarżąca wskazywała na "komfortowe i wartościowe wyposażenie i wykończenie lokalu" (zarzuty z 3 sierpnia 2022 r.), zaś w piśmie z 24 sierpnia 2022 r. na odświeżenie ścian w mieszkaniu poprzez tapetowanie lub pomalowanie ścian czy odmalowywanie tarasu. Jak trafnie przyjął organ, istotną zmianą w stanie nieruchomości nie jest fakt zakupienia mebli do sypialni czy salonu z aneksem kuchennym. Wymienione przez skarżącą w piśmie z 8 maja 2023 r. ruchomości tj. dwa łóżka, biurko, komody, meblościanki, witryny, fotel, kanapa nie stanowią przedmiotu zajęcia nieruchomości, a więc nie wpływają na wartość nieruchomości. Nie powodują one zatem istotnej zmiany w stanie nieruchomości dającej przesłankę do sporządzenia dodatkowego jej opisu i oszacowania. Konieczności sporządzenia dodatkowego opisu i oszacowania nieruchomości organ egzekucyjny nie dostrzegł również po przeprowadzeniu oględzin odbytych 15 listopada 2023 r. (k. 470-474 akt adm.). Z adnotacji służbowej z 16 listopada 2023 r. sporządzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego wynika, że "stan zajętego lokalu mieszkalnego odpowiada stanowi przyjętemu do opisu i oszacowania zakończonego protokołem z 20 lipca 2022 r. i aktualizacji wyceny z 12 czerwca 2023 r. W obu wycenach biegły przyjął założenie wykończenia lokalu o podwyższonym standardzie, co potwierdziły oględziny. Lokal nie został ulepszony lub zmodernizowany od dnia ostatnich oględzin". W tych okolicznościach nie było podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów określających sposób prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Postępowanie to odpowiadało w szczególności regułom określonym w art. 7 (zasada prawdy obiektywnej), art. 8 (zasada zaufania do władzy publicznej) i art. 10 (zasada czynnego udziału strony w postępowaniu) k.p.a. Wobec powyższego skarga kasacyjna podlega oddaleniu, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935). sędzia NSA Anna Dalkowska sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Sławomir Presnarowicz
Pełny tekst orzeczenia
III FSK 471/25
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.