III FSK 4/25

III FSK 4/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-06-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dominik Gajewski /sprawozdawca/
Paweł Borszowski
Wojciech Stachurski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Podatkowe postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Gd 286/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2024-09-03
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2505
art. 18
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), Protokolant asystent sędziego Karolina Niemiec, po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 września 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 286/24 w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2024 r., nr 2201-IEW.7192.35.2023.KP w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 3 września 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 286/24 oddalił skargę A. K. (dalej: Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: DIAS, organ) z dnia 17 stycznia 2024 r., w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniósł pełnomocnik Skarżącej, na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.). Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zaskarżono w całości, zarzucając mu - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. - poprzez oddalenie skargi podczas, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez DIAS w Gdańsku następujących przepisów:
art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r. poz. 2505, ze zm.; dalej "u.p.e.a.") poprzez naruszenie przez organ administracji publicznej obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenie zasady prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej;
art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L.;
- art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego skarżonego postanowienia, co przejawiało się w braku wyjaśnienia na jakiej podstawie organ odwoławczy uznał zarzuty Skarżącej kasacyjnie za niezasadne i utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej: Naczelnik US) z dnia 18 października 2023 r.
Wobec powyższego, wniesiono o uchylenie skarżonego wyroku w całości - na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania; rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie - stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki według norm prawem przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie na rzecz DIAS w Gdańsku kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a.), nie stwierdził podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania, a zarzuty kasacyjne nie podważają prawidłowości zaskarżonego wyroku. Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego została oddalona.
Przedmiotem zaskarżenia jest wyrok na postanowienie wydane w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są wskazane w sposób enumeratywny i stanowią sformalizowany środek prawny służący ochronie zobowiązanego. Wniesienie zarzutów wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. Konieczność wskazania zarzutów spoczywa na zobowiązanym.
Istota sporu sprowadza się do ponownej oceny zgłoszonych przed Sądem I instancji zarzutów dotyczących prawidłowości postanowienia uwzględniającego zarzut Skarżącej w części dotyczącej określenia obowiązku podlegającego egzekucji, z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia tj. decyzji Naczelnika US z dnia 27 kwietnia 2023 r. oraz oddalającego zarzuty w pozostałej części. W ocenie Skarżącej w sprawie nieprawidłowo określono obowiązek podlegający egzekucji we wszystkich tytułach wykonawczych wystawionych przez Naczelnika US zarówno co do kwoty należności głównej, jak i kwoty odsetek za zwłokę.
W skardze kasacyjnej wskazano, iż w sytuacji wniesienia zarzutu na podstawie art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a. organy dokonując weryfikacji jego zasadności powinny przeprowadzić analizę zgodności obowiązku podlegającego egzekucji z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu stanowiącego jej podstawę. Obowiązkiem organu podatkowego I instancji, a następnie organu odwoławczego, było przedstawienie Skarżącej kasacyjnie szczegółowych wyliczeń co do kwot zarówno należności głównej, jak i odsetek we wszystkich tytułach wykonawczych. W skardze kasacyjnej wskazano, iż organy obu instancji ograniczyły się do wskazania tylko tych tytułów, w których zdiagnozowały błędy, pomijając tym samym okoliczność, że Skarżąca kasacyjnie upatrywała nieprawidłowości także w pozostałych tytułach i stwierdzając enigmatycznie, że nie stwierdzono w nich nieprawidłowości. Jednakże bez wskazania konkretnych wyliczeń, Skarżąca kasacyjnie została pozbawiona możliwości ich zweryfikowania.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, wedle którego w sprawie nie doszło do zniekształcenia w zakresie przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w ww. tytułach wykonawczych w porównaniu do obowiązku wynikającego z ww. orzeczenia. Jak wskazano w uzasadnieniu ww. wyroku tytuł wykonawczy zarówno pod względem rodzaju egzekwowanego obowiązku, wysokości kwoty jak i innych jego parametrów jest z tym orzeczeniem zgodny. Tytuł wykonawczy zawiera również prawidłowe oznaczenie danych identyfikujących zobowiązaną, jak również wszystkie wymagane przez ustawodawcę elementy pozwalające na prawidłową identyfikację zobowiązania.
Odnosząc się do przedstawionej w skardze kasacyjnej argumentacji dotyczącej zarzutu naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, podzielić należy ocenę WSA, że zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo uzasadnione tak pod względem faktycznym, jak i prawnym. Uzasadnienie zawiera wyjaśnienie na temat nieprawidłowo wskazanych kwot należności głównych w wystawionych przez Naczelnika US tytułach wykonawczych. Organ opisał te tytuły, która z pozycji tytułu zawierała błąd. Wyjaśnił także na czym błąd polegał, jak również i to, że wskutek analizy nie dopatrzono się również innych okoliczności, które mogłyby wskazywać, że określony w tytułach wykonawczych obowiązek jest niezgodny z treścią obowiązku wynikającego z decyzji. Skutkiem tego, wbrew twierdzeniu skargi DIAS wskazał i uzasadnił dlaczego za prawidłowe uznał rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.
W tym kontekście nietrafne okazały się także zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny jako nieuzasadnione uznaje także zarzuty naruszenia art. 77 i art. 80 k.p.a. ponieważ Skarżąca nie podała, w czym upatruje braków w materiale dowodowym, a także braku jego oceny bądź nieprawidłowej oceny. Skarżąca jedynie ogólnie przytacza, że została jako strona pozbawiona możliwości zweryfikowania wyliczeń z uwagi na brak szczegółowego ich omówienia przez organy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego postanowiono w oparciu o podstawę prawną zawartą w art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.
SNSA Dominik Gajewski SNSA Wojciech Stachurski SNSA Paweł Borszowski