III FSK 375/25

III FSK 375/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-03-18
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Olesińska
Jacek Pruszyński /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Presnarowicz
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Podatki inne
Sygn. powiązane
I SA/Gd 619/24 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2024-12-03
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 2383
art. 33 § 1, § 2, § 3 i § 4, art. 124, art. 210 § 4, art. 188, art. 197 § 1, art. 121 § 1, art. 122, art. 181 o.p. w zw. z art. 187 § 1, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Niemiec, po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Gd 619/24 w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 29 maja 2024 r. nr 2201-IEW.4253.29.2024/EW w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J.R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku kwotę 10 800 (słownie: dziesięć tysięcy osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.
Zaskarżonym wyrokiem z 3 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gd 619/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J.R. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 29 maja 2024 r., nr 2201-IEW.4253.29.2024/EW w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług oraz dokonanie zabezpieczenia na majątku.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
2. Skarga kasacyjna.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniósł skarżący. Działający w jego imieniu pełnomocnik na podstawie art. 173 § 1 oraz art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 w zw. art. 133 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, poprzez błędne zastosowanie, polegające na zaniechaniu przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia wszystkich argumentów i zarzutów skargi wniesionej przez skarżącego;
2. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej: o.p.) poprzez uchybienie zasadzie swobodnej oceny dowodów i wydanie oceny nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, skutkującego błędnym uznaniem, że skarżący posługuje się fakturami nieodzwierciedlającymi rzeczywistych zdarzeń gospodarczych;
3. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 o.p. w zw. z art. 122 o.p. w zw. z art. 181 o.p. w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 191 o.p. poprzez przyjęcie, że organy administracji w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji przeprowadziły postępowanie podatkowe w sposób niebudzący do nich zaufania oraz, że organy podatkowe dokonały prawidłowej i opartej na całokształcie materiału dowodowego oceny okoliczności sprawy, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego winna prowadzić do przyjęcia, że organy podatkowe nie podjęły w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, przy przerzuceniu wszelkiej odpowiedzialności w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości na skarżącego jako podatnika i obciążyły go negatywnymi konsekwencjami związanymi z okolicznościami niewyjaśnionymi w tym zakresie, nie uwzględniając i nie dopuszczając jako dowodu wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie było sprzeczne z prawem, naruszając w ten sposób obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonując dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, podczas gdy skarżący zachował należytą staranność w doborze kontrahentów i prawidłowo rozliczył podatek od towarów i usług;
4. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 188 o.p. w zw. z art. 197 § 1 o.p. poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że w sprawie nie zachodziły podstawy do powołania biegłego na okoliczność ustalenia rzeczywistej rynkowej wartości ruchomości i nieruchomości będących własnością skarżącego;
5. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 180 w zw. z art. 181 oraz w zw. z art. 122 o.p. w zw. z art. 124 i art. 210 § 4 o.p., poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż organy podatkowe w sposób dostateczny wykazały istnienie pozytywnych przesłanek zastosowania zabezpieczenia, tj., że istnieje w przedmiotowej sprawie "obawa niewykonania zobowiązania podatkowego" lub "przypuszczenie, że może nie zostać wykonane";
6. w oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 33 § 1, § 2, § 3 i § 4 o.p. poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że organy zasadnie stwierdziły, że w sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania podatkowe w podatku VAT określone w przybliżonej wysokości decyzją organu pierwszej instancji z 29 grudnia 2023 r. nie zostaną przez skarżącego wykonane, podczas gdy nie zachodziły i nie zachodzą jakiekolwiek przesłanki, które mogłoby choćby w najmniejszym stopniu potwierdzać tego rodzaju okoliczności, w szczególności brak jest trwałego charakteru nieuiszczania przez skarżącego zobowiązań publicznoprawnych;
7. w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy obu instancji wyżej wymienionych przepisów prawa materialnego i procesowego.
W związku z powyższymi zarzutami autor skargi kasacyjnej wniósł o:
1. uchylenie zaskarżonego wyroku, rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. oraz uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS i poprzedzającej jej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G.
ewentualnie:
uchylenie w zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku;
2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego za postępowanie przed sądami obu instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Jednocześnie wniósł o przeprowadzenie rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki w zakresie wydolności finansowej skarżącego.
Pełnomocnik DIAS w Gdańsku w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o:
1. oddalenie skargi kasacyjnej w całości,
2. rozpoznanie sprawy na rozprawie,
3. zasądzenie od skarżącego na rzecz DIAS w Gdańsku kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Postanowieniem z 15 kwietnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez jej podstawy i wnioski. Wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku, ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Nadto zarzuty kasacyjne powinny zawierać uzasadnienie, a w przypadku zarzutów naruszenia przepisów procesowych - także wskazanie, jaki wpływ na wynik sprawy miało zarzucane uchybienie procesowe.
Autor skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. należy wskazać, że WSA w Gdańsku uzasadnił wyczerpująco dlaczego uznał, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie nie naruszało przepisów procedury podatkowej. Sąd podał podstawę prawną wyroku i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia, przedstawił stan sprawy i odniósł się do zarzutów skargi. Uzasadnienie wyroku w pełni odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a.
Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, dokonanych przez sąd pierwszej instancji, z którą nie zgadza się organ administracji publicznej (por. wyrok NSA: z 9 listopada 2011 r., I OSK 1350/11). Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi zatem wówczas, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach, nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie żadna ze wskazanych sytuacji nie zaistniała.
Odnosząc się do dalszych zarzutów procesowych, należy podnieść, że skarżący, wskazując na szereg przepisów postępowania, w wielu przypadkach nie wyjaśnia, na czym miało polegać naruszenie danego przepisu. Co więcej skarżący nie wskazuje, że naruszenie konkretnego przepisu miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Skarżący poprzestaje na przytoczeniu treści przepisu procesowego i ogólnego stwierdzenia, że doszło do jego naruszenia, co powoduje trudność w odniesieniu się do zarzutów skarżącego.
Skarżący zarzucając istnienie istotnych luk w ustaleniach faktycznych nie wskazuje wyraźnie jakiego rodzaju są to luki, z kolei wskazując na brak rozważenia dowodów korzystnych dla skarżącego nie precyzuje jakie dowody ma na myśli. Skarżący nie wyjaśnił również jakie zarzuty skargi zostały pominięte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Samo stwierdzenie, że Sąd ograniczył się do otworzenia treści decyzji, bez wskazania konkretnych uchybień, nie pozwala na podważenie prawidłowości przedstawionego stanowiska.
Jak zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji, skarżący zarzucając błędne ustalenia sytuacji finansowo-majątkowej nie przedstawił żadnych argumentów czy konkretnych dowodów o tym świadczących. W szczególności nie złożył oświadczenia ORD-HZ. Natomiast po ujawnieniu przez organ pierwszej instancji posiadania ruchomości zarzucił nieprawidłowe ustalenie ich rzeczywistej rynkowej wartości nie przedstawiając jakichkolwiek kontrargumentów i nie wskazując, że ruchomości te ze względu na swoją wartość mogłyby stanowić zabezpieczenie zobowiązań podatkowych. Argumentacja skarżącego jest zatem ogólnikowa i nieprecyzyjna.
Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że organy podatkowe nie podjęły wszelkich możliwych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało wydaniem decyzji na podstawie błędnych ustaleń faktycznych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podnieść należy, że szczegółowo przedstawiony przez WSA stan sprawy oraz poczynione ustalenia faktyczne, istotne z punktu widzenia zastosowania art. 33 o.p., prowadzą do wniosku, że zarzuty te są niezasadne. Organy podatkowe uprawdopodobniły zarówno istnienie zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją, jak i to, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązań podatkowych.
Przechodząc do naruszenia przepisów prawa materialnego w pierwszej kolejności należy wskazać, że z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wynika, iż skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez sąd pierwszej instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji).
Skarżący zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, zarzuca generalnie błędną wykładnię art. 33 § 1-4 o.p., nie wskazuje jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jaka winna być prawidłowa wykładnia tych przepisów. Co więcej, poza art. 33 § 1 o.p., formułując zarzut naruszenia art. 33 § 2-4 o.p., nie podaje konkretnych jednostek redakcyjnych wskazanych przepisów. Jak wskazano na wstępie, Sąd drugiej instancji nie jest uprawniony do precyzowania, czy też uzupełniania postawionych zarzutów kasacyjnych.
Zgodnie z art. 33 § 1 w związku z art. 33 § 2 pkt 2 o.p. zobowiązanie podatkowe może być zabezpieczone na majątku podatnika, a także na majątku wspólnym małżonków, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane. Uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania będzie miała miejsce w szczególności, gdy podatnik trwale nie płaci wymagalnych zobowiązań lub wyzbywa się majątku. W przypadku, o którym mowa w art. 33 § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w art. 33 § 2 pkt 2 (art. 33 § 4 pkt. 2 ww. ustawy).
Celem postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu jest ustalenie, czy istnieją przesłanki zabezpieczenia, a w przypadku zabezpieczenia dokonywanego w trybie art. 33 § 2 o.p. także określenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, które ma być zabezpieczone. Dążąc do ustalenia obu tych kwestii organy mogą sięgać po wszelkie dowody, w tym dowody pochodzące z postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej. Decyzja o zabezpieczeniu nie zastępuje decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Decyzja zabezpieczająca uprawdopodabnia jedynie wysokość zobowiązania podatkowego lub zaległości podatkowej. Nie rozstrzyga sprawy, co do istoty, ponieważ nie przesądza treści przyszłej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.
Przesłanką do wydania decyzji zabezpieczającej zobowiązanie podatkowe na majątku podatnika jest obawa (prawdopodobieństwo) niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego. Przyjęcie wniosku, że zachodzi wskazana przesłanka dokonania zabezpieczenia, wymaga szczegółowej analizy konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy.
W niniejszej sprawie organy, w związku z ustaleniami dokonanymi podczas kontroli celno-skarbowej, wobec stwierdzenia przesłanek określonych w art. 33 § 1 o.p. określiły skarżącemu przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz odsetek za zwłokę należnych od tych zobowiązań na dzień wydania zaskarżonej decyzji za okres od maja 2020 r. do maja 2022 r. i orzekły o zabezpieczeniu na majątku kwoty 1.218.093 zł z tytułu ww. podatku i za ww. okres.
Z ustaleń kontrolnych wynika, że skarżący zaewidencjonował i rozliczył po stronie podatku naliczonego nierzetelne faktury mające potwierdzać rzekome zakupy towarów, których w rzeczywistości nie nabył. W złożonych deklaracjach za okres od maja 2020 r. do maja 2022 r. deklarował w zakresie obrotu: sprzedaż krajową opodatkowaną oraz w zakresie nabyć: zakupy krajowe. W konsekwencji skarżący wykazywał podatek od towarów i usług do wpłaty oraz do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Kontrolujący poddali analizie transakcje udokumentowane fakturami wystawionymi przez H. [...] Sp. z o.o., P. Sp. z o.o. oraz R. [...]. Organ przytaczając okoliczności dotyczące tych podmiotów uznał, że kontrahenci skarżącego to w dużej mierze podmioty niewiarygodne, które nie mogły dokonać sprzedaży towarów opisanych fakturami wystawionymi na rzecz ZPH "W." J.R., ponieważ nie mogły ich wyprodukować ani też legalnie nabyć. Wywiedziono, że uwzględnione przez stronę w rozliczeniach podatkowych z zakresu podatku od towarów i usług faktury VAT wystawione przez współpracujące z nim podmioty nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Okoliczności te, zdaniem organu wykluczają możliwość podatkowego rozliczenia wartości tych faktur na gruncie przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. 2000 r. poz. 106 ze zm. i z 2022 r., poz. 931 ze zm.), z uwagi na regulacje art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) tej ustawy, które wykluczają możliwość pomniejszenia podatku należnego o naliczony w odniesieniu do faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane.
Kwestie związane z ustaleniami kontroli celno-skarbowej, czy też postępowania podatkowego nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, w którym określa się je w przybliżonej wysokości. Podkreślenia wymaga, że decyzja o zabezpieczeniu nie rozstrzyga o wysokości zobowiązania podatkowego. W postępowaniu zabezpieczającym organ podatkowy nie jest zobowiązany do przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia obowiązku podatkowego oraz jego rzeczywistych rozmiarów. Obowiązany jest jedynie do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie w określonej w przybliżony sposób wysokości istnieje. Nie jest natomiast celem decyzji ustanawiającej zabezpieczenie dokładne określenie, czy ustalenie dokładnej kwoty zobowiązania podatkowego. Te funkcje pełni bowiem decyzja wydawana na późniejszym etapie postępowania - decyzja wymiarowa. To na etapie postępowania wymiarowego organ jest zobowiązany do wykorzystania wszelkich środków dowodowych dla określenia rzeczywistej kwoty zobowiązania (por. wyrok NSA z 12 kwietnia 2018 r., I FSK 1170/16).
Na istnienie w kontrolowanej sprawie "uzasadnionej obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego składa się szereg czynników, na które zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, a które oceniane łącznie dowodzą prawidłowości decyzji organu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności wynikające z uzasadnienia zaskarżonego wyroku i decyzji organu, w tym to, że: (-) skarżący uwzględnił w rozliczeniu 278 fikcyjnych faktur VAT, które nie dokumentowały rzeczywistych transakcji zakupu zawartych pomiędzy wskazanymi na fakturze podmiotami; (-) skarżący odmówił złożenia oświadczenia ORD-HD; (-) skarżący przekazał w postaci darowizn udziały w nieruchomościach swoim dzieciom; (-) wobec skarżącego prowadzono postępowanie egzekucyjne z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za okres od lutego 2019 r. do kwietnia 2020 r., a także ustalenia dotyczące sytuacji finansowej skarżącego (tj. ponoszone w innych latach podatkowych straty albo stosunkowo niewysokie dochody) oraz posiadanego majątku (pojazdy, nieruchomości) - w pełni uzasadniały dokonanie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych na majątku skarżącego.
Według stanu na dzień 8 listopada 2023 r. skarżący posiadał zaległości z tytułu podatku VAT za okres od lutego 2019 r. do kwietnia 2020 r. oraz za wrzesień 2023 r. wraz z odsetkami w łącznej wysokości 2.219.849,73 zł. Zasadna była ocena, że w sprawie zachodził stan uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązań podatkowych w wysokości różnicy pomiędzy deklarowanymi wartościami a ustalonymi przez organ, który wynikał w pierwszej kolejności z faktu posługiwania się przez skarżącego w rozliczeniach podatku od towarów i usług fikcyjnymi fakturami, czyli fakturami, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, co jednocześnie wiąże się z nierzetelnym prowadzeniem ksiąg podatkowych. Efektem takich działań jest niedokonanie zapłaty zobowiązań we właściwej wysokości, jak również świadome zadeklarowanie ich w zaniżonych wysokościach.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).
sędzia del. WSA Agnieszka Olesińska sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Sławomir Presnarowicz