Pełny tekst orzeczenia III FSK 365/21

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Adam Nita (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1797/17 w sprawie ze skargi A. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 16 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oddala skargę kasacyjną.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 22 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 1797/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (zwany dalej Sądem I instancji) oddalił skargę A. S. (w dalszej części uzasadnienia zwanego Zobowiązanym, Stroną lub Skarżącym) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (zwanego dalej Organem nadzoru) z 16 marca 2017 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Orzeczenie to zapadło w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. (zwany dalej Organem egzekucyjnym) wszczął postępowanie egzekucyjne wobec Zobowiązanego. Jego podstawą były tytuły wykonawcze z 29 stycznia 2013 r., wystawione przez Pocztę Polską S.A. (w dalszej części uzasadnienia określaną mianem Wierzyciela). Dokumenty te obejmowały należności z tytułu opłaty abonamentowej RTV za okres od stycznia 2008 r. do stycznia 2013 r., powiększone o należne odsetki za zwłokę. Skarżący złożył zaś do Organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej.

Jak podniesiono w tym piśmie, skoro obowiązek płacenia abonamentu powstaje z mocy prawa i brak jest w tym przypadku decyzji stanowiącej podstawę tego obowiązku, to konieczne jest co najmniej wskazanie, iż dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego. Brak tych informacji stanowi podstawę zarzutu opartego na podstawie art. 33 pkt 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm. – zwanej dalej u.p.e.a.). Ponadto zdaniem Skarżącego, podjęte postępowanie egzekucyjne, prowadzone z majątku wspólnego Zobowiązanego i jego małżonka na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych jedynie w stosunku do Strony stanowi naruszenie art. 27 § 1 w zw. z art. 27c u.p.e.a. Dodatkowo wskazano, że egzekucja została podjęta w zakresie obowiązku częściowo przedawnionego – w przekonaniu Skarżącego ten efekt wystąpił już w odniesieniu do zobowiązania za okres styczeń 2008 r. - kwiecień 2010 r.

Na skutek wniesionych zarzutów postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone, a Organ egzekucyjny przedstawił zarzuty Wierzycielowi celem zajęcia przez niego stanowiska. Wspomniany podmiot w swoim postanowieniu ostatecznym (po wydaniu orzeczenia w pierwszej instancji Skarżący wniósł na nie zażalenie) uznał zarzuty Zobowiązanego za nieuzasadnione. To zdeterminowało stanowisko Organu egzekucyjnego, który wyraził takie samo zapatrywanie, jak Wierzyciel. Z kolei, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając jako organ drugiej instancji orzekł kasatoryjnie – uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Organowi egzekucyjnemu. Ten zaś raz jeszcze (postanowieniem z 26 stycznia 2017 r.) oddalił zarzuty Skarżącego jako nieuzasadnione. To rozstrzygnięcie zostało zaś utrzymane w mocy przez Organ nadzoru.

Jak wiadomo, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na to postanowienie ostateczne. Czyniąc to wskazał on, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego. do przedawnienia opłat abonamentowych należy zaś stosować art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Odnosząc się do materii przedawnienia podnoszonej przez Stronę, Sąd I instancji stanął na stanowisku, że ciążące na tym podmiocie powinności z tytułu opłaty abonamentowej nie wygasły na skutek przedawnienia. Jak podkreślono, ciążąca na Skarżącym należność z tytułu abonamentu RTV za poszczególne miesiące 2008 roku, stosownie do art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej uległaby przedawnieniu z końcem 2013 roku. Jednakże jak wynika z akt sprawy, Organ egzekucyjny zawiadomieniem z 2 maja 2013 r. dokonał zajęcia prawa majątkowego Skarżącego, stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego u dłużnika zajętej wierzytelności, będącego organem rentowym (w [...]). Przedmiotowe zawiadomienie 8 maja 2013 r. doręczono [...] oraz Zobowiązanemu wraz z odpisami tytułów wykonawczych. W przekonaniu Sądu I instancji oznacza to, że stosownie do art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia ciążących na Skarżącym należności z tytułu abonamentu RTV za cały okres od stycznia 2008 r. do stycznia 2013 r. Tym samym, za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia przez Organ nadzoru art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Za niezasadny Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał również zarzut naruszenia art. 27 § 1 w zw. z art. 27c u.p.e.a., poprzez prowadzenie egzekucji z majątku wspólnego Zobowiązanego i jego małżonka na podstawie tytułu wykonawczego, w którym został wskazany sam Skarżący. Jak podniesiono, Organ egzekucyjny podejmując czynności mające na celu zaspokojenie roszczeń wierzyciela dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego Zobowiązanego w [...]. W tym kontekście podkreślono, że zgodnie z poglądami wyrażonymi w orzecznictwie sądów, emerytura jest świadczeniem o charakterze osobistym, związanym z osobą uprawnionego, a ponadto prawem o charakterze niezbywalnym. Oznacza to, że wierzytelność przysługuje wyłącznie emerytowi i należy do jego majątku osobistego, a nie małżonkom łącznie (w tym zakresie powołano postanowienie Sądu Najwyższego z 16 listopada 2012 r., sygn. akt III CZP 60/16, LEX nr 1254693).

Biorąc pod uwagę tę okoliczność, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy uznać, że środek egzekucyjny zastosowany przez Organ egzekucyjny został skierowany do majątku osobistego Skarżącego, wskazanego w egzekwowanych tytułach wykonawczych. Tym samym, w sprawie nie ma zastosowania wskazywany przez Zobowiązanego art. 27c u.p.e.a. Stanowi on, że tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków wówczas, gdy egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych.

Także czwarty i ostatni z zarzutów Strony nie zyskał uznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Formułując go, Skarżący podniósł naruszenie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., poprzez uznanie przez Organ nadzoru zarzutu opartego na tym przepisie za niezasadny, podczas gdy egzekucja została podjęta na podstawie tytułów wykonawczych niespełniających wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. W tym kontekście, opierając się na dokumentacji postępowania administracyjnego podniesiono, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej (Wierzyciel) wraz ze swoim postanowieniem z 28 września 2016 r. zawierającym stanowisko w sprawie zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów, przesłał mu kopie następujących dokumentów: wniosku o rejestrację odbiornika, zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz potwierdzenia odbioru upomnienia. W ocenie Sądu I instancji, Skarżący nie może więc twierdzić, że jest przypadkową osobą na którą Poczta Polska S.A. wystawiła tytuły wykonawcze, bez uwzględnienia faktu rzeczywistej rejestracji na niego odbiornika RTV.

W skardze kasacyjnej Zobowiązany, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego wniósł o:

1) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie (na podstawie 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej P.p.s.a.) oraz;

2) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;

3) zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.

Jednocześnie, wskazując na naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, wyrokowi Sądu I instancji zarzucono obrazę:

1) art. 141 § 4 P.p.s.a. - poprzez niewyjaśnienie kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy sądowoadministracyjnej, tj, niewyjaśnienie dlaczego Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu nadzoru, że analiza treści przepisu art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. nie pozwala na stwierdzenie, iż przez wskazanie podstawy prawnej obowiązku będącego przedmiotem egzekucji należy rozumieć wskazanie również dokumentów potwierdzających zaistniałe w sprawie zdarzenia, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż - z jednej strony - uniemożliwia w tym zakresie sformułowanie merytorycznych zarzutów kasacyjnych wobec zaskarżonego wyroku, z drugiej zaś - wskazuje na niedostateczne wyjaśnienie zasadności zastosowania w przedmiotowej sprawie normy zawartej w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.;

2) art, 151 P.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której wymagała ona uwzględnienia ze względu na to, że wbrew stanowisku Poczty Polskiej S.A. i Dyrektora Centrum Obsługi Finansów, powielonemu następnie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (i Sąd) - zgłoszony przez Skarżącego zarzut był uzasadniony, gdyż egzekucja została podjęta w zakresie obowiązku częściowo przedawnionego, ponieważ zobowiązanie za okres styczeń 2008 r. - kwiecień 2010 r. uległo przedawnieniu, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż czynności egzekucyjne w tym zakresie powinny zostać uchylone, a postępowanie egzekucyjne umorzone;

3) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 27 § 1 w zw, z art. 27c u.p.e.a. - przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy organ bezzasadnie uznał zarzut Skarżącego za niezasadny, podczas gdy egzekucja została podjęta z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, zaś w tytule wykonawczym został wskazany sam zobowiązany, co tym samym narusza art. 27 § 1 w zw. z art. 27c u.p.e.a., a w konsekwencji tego powinno prowadzić do uchylenia czynności egzekucyjnych i następnie umorzenia postępowania egzekucyjnego;

4) art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.- przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której wymagała ona uwzględnienia z uwagi na fakt, iż egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a., co oznacza, iż zasadne były podniesione zarzuty w zakresie braku dokumentu potwierdzającego fakt rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, a także tego, że Skarżący jest osobą obowiązaną do pokrycia opłaty abonamentowej, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż czynności egzekucyjne powinny zostać uchylone, a postępowanie egzekucyjne umorzone.

W reakcji na te zarzuty i argumentację, odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka została oddalona. Doszło do tego na posiedzeniu niejawnym przez wzgląd na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej z 19 stycznia 2022 r., wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), W rozstrzygnięciu tym, wspomniany podmiot skierował sprawę na posiedzenie niejawne z uwagi na konieczność jej rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki po długim okresie oczekiwania spowodowanym ograniczeniami związanymi z sytuacją pandemiczną (skarga kasacyjna z 2 sierpnia 2018 r.) oraz brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej godzi się zauważyć, że w przedmiotowej sprawie zostały wskazane dokumenty potwierdzające zasadność roszczeń Wierzyciela. Sąd I instancji trafnie powołał się bowiem na to, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej (Wierzyciel) wraz ze swoim postanowieniem z 28 września 2016 r. zawierającym stanowisko w sprawie zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów, przesłał mu kopie wniosku o rejestrację odbiornika, zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz potwierdzenia odbioru upomnienia. W tej sytuacji należy podzielić ocenę sformułowaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zgodnie z nią, Strona nie może twierdzić, że jest przypadkową osobą na którą Poczta Polska S.A. wystawiła tytuły wykonawcze, bez uwzględnienia faktu rzeczywistej rejestracji na nią odbiornika RTV. Tym samym, nie jest zasadne twierdzenie Zobowiązanego, podnoszącego uchybienie przez Sąd I instancji dyspozycji art. 141 § 4 P.p.s.a.

Drugi z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczył materii przedawnienia. W tym zakresie Strona podniosła, że w art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. nr 85, poz. 728) odsyła się jedynie do części działu III Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 i Nr 85, poz. 727). W przekonaniu Skarżącego oznacza to, że wyłącznie do tej materii opłaty abonamentowej ogranicza się odpowiednie stosowanie przepisów ogólnego prawa podatkowego, zatem kwestie przedawnienia opłaty abonamentowej nie są regulowane w przepisach Ordynacji podatkowej. Unormowanie w tym względzie zostało natomiast ukształtowane w Kodeksie cywilnym, w którym operuje się trzyletnim terminem przedawnienia. Właśnie z tego Strona wywiodła tezę, że część z ciążących na niej powinności przedawniła się.

Także ten zarzut Zobowiązanego nie znajduje uzasadnienia. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w wyroku z 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03 (Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego Zbiór Urzędowy, nr 8A z 2004 r., poz. 83) Trybunał Konstytucyjny przyjął, że opłaty abonamentowe mają charakter publicznoprawny i są dochodami publicznymi. W przekonaniu Trybunału, opłata abonamentowa, jako danina publiczna jest związana z możliwością korzystania z publicznego radia i telewizji. Biorąc pod uwagę tę okoliczność należy podkreślić, że powinność uiszczenia ustawowo kształtowanej daniny publicznej jest efektem urzeczywistnienia przez ustawowo określony podmiot obowiązany, zachowania zdefiniowanego w tym samym akcie prawnym (por. art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Każda osoba, która postępuje w sposób określony w ustawie daninowej, na skutek samego tylko podjęcia opisanego w niej zachowania staje się więc obowiązana z tytułu tej należności publicznoprawnej. W przypadku opłat abonamentowych tym elementem stanu faktycznego daniny publicznej jest używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych (por. art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych). Potwierdzeniem tego jest zaś ich zarejestrowanie w placówkach operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe (Dz. U. nr 130, poz. 1188, z późn. zm.) - por. art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych.

Konsekwencją wspomnianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest konieczność uznania opłat abonamentowych za daninę publiczną, o której mowa w art. 2 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 – zwanej dalej O.p.). W myśl tej regulacji prawnej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III Ordynacji podatkowej stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są organy inne niż organy podatkowe wymienione w art. 2 § 1 pkt 1 O.p. Ponieważ zaś regulacja prawna dotycząca przedawnienia zobowiązania podatkowego zawarta w art. 70 O,p. jest fragmentem regulacji prawnej Działu III Ordynacji podatkowej, przedawnienie opłaty abonamentowej następuje według zasad przedawnienia zobowiązania podatkowego (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1668/19, Lex nr 3007500). Dlatego właśnie drugi z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wcześniej wskazywano, tytuły wykonawcze zostały wystawione przez Wierzyciela 29 stycznia 2013 r., a zatem przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, liczonego od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (w realiach przedmiotowej sprawy, powinności abonamentowych za poszczególne okresy od stycznia 2008 r. do stycznia 2013 r. - por. art. 70 § 1 O.p.). W dodatku, zawiadomieniem z 2 maja 2013 r., doręczonym 8 maja 2013 r. Organ egzekucyjny zajął prawo majątkowe Skarżącego, (świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego). W myśl art. 70 § 4 O.p. skutkuje to przerwaniem biegu terminu przedawnienia ciążących na Zobowiązanym powinności abonamentowych za cały okres od stycznia 2008 r. do stycznia 2013 r. Zgodnie zaś z art. 70 § 4 in fine O.p., po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Tym samym ponad wszelką wątpliwość, ani w chwili sporządzania przez Wierzyciela tytułu wykonawczego, ani w momencie wydawania przez Organ nadzoru postanowienia w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (16 marca 2017 r.) powinności publicznoprawne Strony z tytułu abonamentu radiowotelewizyjnego nie były wygasłe na skutek przedawnienia (por. art. 70 § 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 O.p.).

Nie sposób zgodzić się także z trzecim z zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Formułując go wyrażono przekonanie, że egzekucja została podjęta z majątku wspólnego Zobowiązanego i jego małżonka, zaś w tytule wykonawczym został wskazany sam Skarżący. W przekonaniu tego podmiotu stanowi to naruszenie art. 27 § 1 w zw. z art. 27c u.p.e.a., którego nie dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W tym kontekście godzi się zauważyć, że zgodnie z art. 33 pkt 5 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 788) do majątku osobistego każdego z małżonków należą prawa niezbywalne, które mogą przysługiwać tylko jednej osobie. Za takie należy zaś uznać świadczenia emerytalne. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w postanowieniu z 16 listopada 2012 r., sygn. akt III CZP 60/12 (Lex nr 1254693 – orzeczenie to w swojej argumentacji trafnie powołał Sąd I instancji), emerytura jest świadczeniem o charakterze osobistym związanym z osobą uprawnionego, ponadto prawem o charakterze niezbywalnym. Oznacza to, że wierzytelność przysługuje wyłącznie emerytowi i należy do jego majątku osobistego (poprzednio: odrębnego), a nie małżonkom łącznie. Tym samym, wbrew zastrzeżeniom Skarżącego egzekucja z jego świadczenia emerytalnego nie była niezgodnie z treścią tytułu wykonawczego skierowana do majątku wspólnego obojga małżonków.

Skoro zaś – jak już wcześniej wskazano – Wierzyciel wraz ze swoim postanowieniem z 28 września 2016 r. zawierającym stanowisko w sprawie zgłoszonych przez Skarżącego zarzutów, przesłał temu podmiotowi kopie wniosku o rejestrację odbiornika, zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych oraz potwierdzenie odbioru upomnienia, nie sposób było zaaprobować ostatni, czwarty zarzut skargi kasacyjnej.

W tym stanie rzeczy, przez wzgląd na wszystkie przedstawione wcześniej okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Podatnika jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Stało się tak w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329).

Bogusław Dauter Sławomir Presnarowicz Adam Nita