III FSK 358/22

III FSK 358/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Dauter
Mirella Łent
Sławomir Presnarowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Łd 580/21 - Wyrok WSA w Łodzi z 2021-11-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 10 § 1, art. 11, art. 15, art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144, art. 136 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 140
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 18, art. 28b § 1, art. 34 § 1a i 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2, art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 34 § 4
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2019 poz 900
art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 4 i § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c, art. 239a w zw. z art. 212 i art. 219
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 78
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 580/21 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 13 maja 2021 r. nr 1001-IEE-2.711.192.2020.19/KJR w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 listopada 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 580/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: "WSA", "sąd I instancji") po rozpoznaniu skargi M. M. (dalej: "Skarżący") oddalił skargę na zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: "Dyrektor", "Organ") z dnia 13 maja 2021 r. w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.
Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).
W skardze kasacyjnej wywiedzionej od tego wyroku, Skarżący zaskarżył go
w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości zaskarżonego w wyroku WSA a także o rozpoznanie skargi Skarżącego poprzez uchylenie w całości zaskarżonego Postanowienia Dyrektora z dnia 13 maja 2021 r. (i poprzedzającego je Postanowienia Organu I instancji z dnia 1 września 2020 r. w sprawie zarzutów wniesionych na postępowanie egzekucyjne) oraz umorzenie prowadzonego wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego w całości. Ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku WSA w i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I Instancji. Dodatkowo Skarżący wniósł
o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych
Zaskarżonemu wyrokowi Skarżący zarzucił, na podstawie art. 174 pkt
1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019, poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), naruszenie:
I. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.
w zw. z art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 w zw. z art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.
o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29.07.2020 r., tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438, ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonego Postanowienia i poprzedzającego je Postanowienia Organu I instancji, pomimo całkowitego braku ustosunkowania się przez Dyrektora IAS w treści Postanowienia do podniesionej przez Skarżącego istotnej okoliczności w postaci braku doręczenia Skarżącemu Decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 7 lutego 2020 r. (określającej Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku PIT za 2012 r.; dalej: "Decyzja" lub "Decyzja wymiarowa") oraz postanowienia Organu
I instancji z dnia 7 lutego 2020 r. o nadaniu ww. Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (dalej: "Postanowienie o rygorze") za pomocą środków komunikacji elektronicznej,
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 w zw. z art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonego Postanowienia i poprzedzającego je Postanowienia Organu I instancji, pomimo nieprzeprowadzenia przez Dyrektora IAS postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia występowania rzekomych problemów technicznych rzekomo uniemożliwiających Naczelnikowi Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi oraz Organowi I instancji doręczenie Decyzji oraz Postanowienia o rygorze za pomocą systemu e-PUAP, w tym w szczególności pomimo niewłączenia z urzędu do akt niniejszego postępowania egzekucyjnego dowodu z dokumentu znajdującego się w posiadaniu Dyrektora IAS oraz pomimo całkowicie bezpodstawnego nieuwzględnienia przez Dyrektora IAS wniosku dowodowego złożonego przez Skarżącego,
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 3 w zw. z art. 135 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.
w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 6 w zw. z art. 7
i art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 34 § 4 w zw.
z art. 33 § 1 pkt 2 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29.07.2020 r.) w zw. z art. 239a w zw. z art. 212 i art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900, ze zm.; dalej: "o.p.") poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonego Postanowienia
i poprzedzającego je Postanowienia Organu I instancji, a także nieumorzenie prowadzonego wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego, pomimo nieistnienia na moment wszczęcia ww. postępowania wymagalnego obowiązku podlegającego wykonaniu
w tym postępowaniu, a to z uwagi na fakt, że stanowiąca podstawę wydania Tytułu wykonawczego Decyzja nie została skutecznie doręczona Skarżącemu i tym samym nie weszła do obrotu prawnego, jak również z uwagi na fakt, że Postanowienie o rygorze zostało wydane przez Organ I instancji przed wejściem do obrotu Decyzji,
a także nie zostało skutecznie doręczone Skarżącemu,
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 3 w zw. z art. 135 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 105 § 1 w zw.
z art. 126 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. w zw.
z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 34 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28b § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29.07.2020 r.) poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonego Postanowienia i poprzedzającego je Postanowienia Organu I instancji, a także nieumorzenie prowadzonego wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego w całości, w sytuacji gdy bezprawne działanie Naczelnika polegające na jednoczesnym umorzeniu postępowania egzekucyjnego w części (dotyczącej odsetek za zwłokę naliczonych za okres przerwy w ich naliczaniu) i dokonaniu zmiany Tytułu wykonawczego doprowadziło do sytuacji, w której postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o dwa tytuły wykonawcze funkcjonujące w obrocie prawnym i dotyczące tej samej należności pieniężnej, co w konsekwencji powoduje, iż niniejsze postępowanie egzekucyjne jako bezprzedmiotowe powinno zostać
w całości umorzone,
5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.
w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 34 § la i § 4 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29.07.2020 r.) w zw. z art. 6 w zw. z art. 8 § 1 i art. 15 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 ust. 1 i 2
w zw. z art. 78 Konstytucji RP poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonego Postanowienia i poprzedzającego je Postanowienia I instancji, pomimo dokonania błędnej wykładni
i nieprawidłowego zastosowania przez Dyrektora IAS art. 34 § 1a u.p.e.a., które polegało na całkowicie bezpodstawnym uznaniu zgłoszonego przez Skarżącego zarzutu przedawnienia z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za niedopuszczalny, podczas gdy Dyrektor IAS zobowiązany był rozpoznać ww. zarzut,
6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.
w zw. z art. 136 § 1 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 w zw. z art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez oddalenie skargi
i nieuchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonego Postanowienia
i poprzedzającego je Postanowienia Organu I instancji, pomimo nieprzeprowadzenia przez Dyrektora IAS postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia przedawnienia objętego postępowaniem egzekucyjnym obowiązku Skarżącego w PIT za 2012 r., w tym
w szczególności pomimo niewłączenia przez Dyrektora IAS z urzędu do akt niniejszego postępowania egzekucyjnego dowodów
z dokumentów znajdujących się w posiadaniu Dyrektora IAS w ramach innego postępowania,
7. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i § 3 w zw. z art. 135 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 6
i art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 34 § 4 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29.07.2020 r.) w zw. z art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 4 i § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c o.p. w zw. z art. 17 § 1 pkt 1 i pkt
2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 30, ze zm.; dalej: "k.p.k.") w zw. z art. 113 § 1 ustawy z dnia 10 września 1997 r. Kodeks karny skarbowy (t.j. Dz.U.
z 2020 r. poz. 19, ze zm.; dalej: "k.k.s.") poprzez oddalenie skargi
i nieuchylenie przez Sąd I instancji zaskarżonego Postanowienia
i poprzedzającego je Postanowienia Organu I instancji, a także nieumorzenie prowadzonego wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego, pomimo nieistnienia (wygaśnięcia) obowiązku podlegającego egzekucji na moment wszczęcia tego postępowania,
a to z uwagi na fakt, że zobowiązanie podatkowe Skarżącego w PIT za 2012 r. (dalej: "Zobowiązanie") przedawniło się z dniem 31 grudnia 2018 r.
8. art. 1 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 w zw. z art. 132 w zw. z art. 133 § 1
w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez dokonanie przez Sąd I instancji rażąco wadliwej kontroli działań Organu
w zakresie zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego Postanowienia, polegającej na:
– braku dokonania jakiejkolwiek kontroli działań Organów (Dyrektora IAS i Organu I instancji) w zakresie zgodności
z prawem ustalenia przez te Organy stanu faktycznego niniejszej sprawy, z uwagi na to, iż Sąd I instancji w żaden sposób
(w ogóle) nie zbadał (nie przeanalizował), czy ustalenia faktyczne w sprawie zostały dokonane przez Organy w sposób wyczerpujący i prawidłowy, oraz czy zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez te Organy zgodnego z prawem postępowania dowodowego (wyjaśniającego),
– braku dokonania prawidłowej (należytej), własnej (samodzielnej) i wyczerpującej (pełnej) oceny prawnej zaskarżonego Postanowienia i braku uzasadnienia zaskarżonego Wyroku
w sposób odpowiadający wymogom prawa, z uwagi na to, iż Sąd I instancji:
– w żaden sposób (w ogóle) nie odniósł się do części zarzutów podniesionych przez Skarżącego w skardze, zaś do pozostałej części zarzutów odniósł się jedynie ogólnikowo i w ogóle nie odniósł się do argumentów przedstawionych przez Skarżącego w treści skargi,
– powielił bezrefleksyjnie w całości stanowisko zaprezentowane przez Dyrektora IAS w treści Postanowienia, jak również stanowisko zaprezentowane w przywołanych w treści Wyroku orzeczeniach sprzecznych z prawem i wydanych w odrębnych sprawach,
– nie dokonał i nie zawarł w uzasadnieniu Wyroku własnej oceny prawnej zagadnień będących przedmiotem niniejszej sprawy, lecz w całości oparł się na ocenie prawnej zawartej przez Dyrektora IAS w treści zaskarżonego Postanowienia, jak również na ocenie prawnej zawartej w przywołanych w treści Wyroku orzeczeniach sprzecznych z prawem i wydanych w odrębnych sprawach,
– zawarł w treści Wyroku niespójne i wewnętrznie sprzeczne stwierdzenia.
II. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 4 i § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c o.p. w zw. z art. 17 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. poprzez niezastosowanie przez Sąd I instancji ww. przepisów w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy egzekwowany obowiązek Skarżącego w PIT za 2012 r. przedawnił się z dniem 31 grudnia 2018 r. i tym samym nie istniał na moment wszczęcia wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Skarżącego na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Zarządzeniem Przewodniczący Wydziału III Izby Finansowej NSA, działając na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), z uwagi na konieczność jej rozpatrzenia bez zbędnej zwłoki oraz brak możliwości technicznych przeprowadzenia w krótkim terminie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, zadecydował o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. Strony, po otrzymaniu informacji o posiedzeniu niejawnym i podstawach jego zarządzenia, nie wnosiły zastrzeżeń do takiego trybu rozpoznania sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu było postanowienie Dyrektora z dnia 13 maja 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji, który po rozpoznaniu szeregu zarzutów zgłoszonych przez skarżącego, postanowił: (1) uznać zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 6, pkt 8 oraz pkt 10 u.p.e.a. z art. 27 § 1 pkt 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione; (2) uznać zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w części dotyczącej przedawnienia obowiązku, za niedopuszczalny; (3) uznać zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w części dotyczącej określenia wysokości odsetek za zwłokę, za uzasadniony i umorzyć postępowanie egzekucyjne w tym zakresie.
Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 w zw. z art. 140 w zw. z art. 144 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie przez WSA zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. Autor skargi kasacyjnej zarzuca brak ustosunkowania się przez Dyrektora do podnoszonego przez Skarżącego zarzutu w postaci braku doręczenia Skarżącemu decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z dnia 7 lutego 2020 r. określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku PIT za 2012 r. oraz postanowienia Organu I instancji z dnia 7 lutego 2020 r. o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności doręczonego za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Ponadto Skarżący zarzuca WSA akceptację nieprzeprowadzenia przez Dyrektora postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia występowania problemów technicznych uniemożliwiających Naczelnikowi Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi doręczenie decyzji oraz postanowienia w przedmiocie nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności za pomocą systemu e-PUAP. Skarżący zarzuca także, że WSA pominął okoliczność, że na moment wszczęcia postępowania egzekucyjnego w sprawie, nie istniał wymagalny obowiązek podlegający wykonaniu w tym postępowaniu, wobec braku skutecznego doręczenia decyzji w przedmiocie podatku PIT oraz postanowienia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA odnosząc się do powyższych argumentów Skarżącego, zasadnie przyjął że okoliczności dotyczące skuteczności doręczenia decyzji w przedmiocie zobowiązania podatkowego oraz postanowienia w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności, były ocenione przez WSA w wyroku z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 331/20. Skarżący w opisywanym zakresie, nie może skutecznie domagać ponownej kontroli sądowej w kwestii zarzutu przedawnienia w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadny uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 3 w zw. z art. 135 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 105 § 1 w zw.
z art. 126 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. w zw.
z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 w zw. z art. 34 § 4 w zw. z art. 59 § 1 pkt 2 w zw. z art. 28b § 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29.07.2020 r.), poprzez oddalenie skargi i nieuchylenie przez WSA zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Organu I instancji. W istocie zarzut ten dotyczy błędnego umorzenia postępowania egzekucyjnego w części (dotyczącej odsetek za zwłokę naliczonych za okres przerwy w ich naliczaniu) i dokonaniu zmiany w treści tytułu wykonawczego, co zdaniem Skarżącego doprowadziło do sytuacji, w której postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o dwa tytuły wykonawcze funkcjonujące w obrocie prawnym i dotyczące tej samej należności pieniężnej. Powyższy zarzut nie może być uznany, gdyż nie ma umocowania prawnego w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Ustawodawca w treści przepisu art. 27 § 1 pkt 3 i 10 u.p.e.a., nie nałożył na organ egzekucyjny takiego obowiązku, co jak słusznie uwypuklił WSA, nie może oznaczać że tytuł wykonawczy zawiera wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. W okolicznościach niniejszej sprawy, wady takie nie zostały wykazane, a nie stanowi takiej wady zarzut braku uwzględnienia w tytule wykonawczym przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę.
Naczelny Sąd Administracyjny za nietrafny uznaje zarzut rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego przez WSA, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 4 i § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c o.p. w zw. z art. 17 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. poprzez niezastosowanie przez WSA powyższych przepisów w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy egzekwowany obowiązek Skarżącego w PIT za 2012 r. przedawnił się z dniem 31 grudnia 2018 r. i tym samym nie istniał na moment wszczęcia wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego. Należy bowiem wskazać, że przepis art. 34 § 1a u.p.e.a., stanowi że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zarzutu. Okoliczność ta była przedmiotem analizy organu podatkowego w postępowaniu w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz WSA w wyroku z dnia 17 listopada 2020 r., sygn. akt I SA/Łd 331/20, w którym stwierdzono, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. nie uległo przedawnieniu.
Naczelny Sąd Administracyjny za chybiony uznaje zarzut naruszenia przez WSA przepisów art. 1 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 3 w zw. z art. 132 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez dokonanie przez ten sąd rażąco wadliwej kontroli działań organu w zakresie zgodności z prawem (legalności) zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., nie może stanowić samodzielnej podstawy prawnej dla kwestionowania ustaleń w zakresie stanu faktycznego dokonanych przez organy podatkowe. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a., sąd narusza jedynie wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada nie pozwala na kontrolę instancyjną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA wypełnił wszystkie zalecenia, które ustawodawca sformułował w wymienionym przepisie. Uzasadnienie skarżonego wyroku zawiera opis stanu faktycznego sprawy, wskazanie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej oraz ich ocenę pod względem zgodności z prawem. WSA ocenił także zarzuty podniesione przez zobowiązanego wobec rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego pod względem prawnym i faktycznym i nie stwierdził uchybień w podjętym rozstrzygnięciu organu. Powyższe daje podstawę do przyjęcia, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA pozwala w sposób jednoznaczny ustalić przesłanki, które stanowiły podstawę wydanego wyroku w niniejszej sprawie.
Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że również pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną jako nie zasługującą na uwzględnienie i stosując przepisy art. 184 p.p.s.a., oraz będąc związany wnioskami i uzasadnieniem skargi kasacyjnej, poprzez treść art. 183 § 1 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
Mirella Łent Sławomir Presnarowicz (spr.) Bogusław Dauter