Pełny tekst orzeczenia III FSK 2820/21

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Jacek Pruszyński, po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Ke 143/20 w sprawie ze skargi E. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 3 lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. P. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

UZASADNIENIE

Sygnatura akt III FSK 2820/21

U z a s a d n i e n i e

Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę E. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Stan sprawy Sąd przedstawił w sposób następujący:

Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji na podstawie decyzji z dnia 17.01.2015 r. w przedmiocie zwrotu przez L. P. nienależnie pobranego świadczenia emerytalnego za okres od dnia 1.10.1999 r. do dnia 31.10.2002 r.. w następstwie nabycia przez skarżącą spadku po A. P., który nabył spadek po L. P., dnia 12.02.2019 r. wystawił upomnienie, informujące skarżącą o istnieniu obciążającego ją obowiązku, a następnie tytuł wykonawczy, obejmujący określoną w wymienionej decyzji należność pieniężną w kwocie 21.432,80 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. wszczął egzekucję, zawiadomieniem z dnia 13.05.2019 r. dokonując zajęcia przysługującego skarżącej świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej.

Skarżąca na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 7 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438, dalej: u.p.e.a.) wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, podnosząc, po pierwsze, że skoro od uprawomocnienia się decyzji ustalającej egzekwowaną należność upłynęło dziesięć lat, roszczenie wynikające z tej decyzji wygasło zgodnie z art. 84 ust. 7 ustawy z dnia 13.10.1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 300, dalej: u.s.u.s.) oraz, po drugie, że doręczone jej upomnienie było wadliwe ze względu na niewskazanie w nim w sposób bezpośredni podstawy prawnej obowiązku, a w szczególności niezałączenie decyzji stanowiącej tę podstawę.

Po uzyskaniu stanowiska wierzyciela Naczelnik Urzędu Skarbowego w J. postanowieniem z dnia 3.12.2019 r. uznał zarzuty za nieuzasadnione, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach postanowieniem z dnia 3.02.2020 r. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego utrzymał w mocy. Wskazał, że nienależnie pobrane świadczenia nie są dochodzone na podstawie przepisów u.s.u.s., ale na podstawie ustawy z dnia 18.02.1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2019 r., poz. 288, dalej: u.z.e.f.), a przepisy tej ostatniej ustawy nie przewidują przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Natomiast upomnienie doręczone skarżącej zawierało wszystkie wymagane elementy, wymienione w § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30.12.2015 r. w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1483, dalej: r.p.w.), a wierzyciel nie miał obowiązku wskazania w upomnieniu numeru decyzji ustalającej wysokość egzekwowanej należności ani załączania odpisu tej decyzji.

W skardze na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła: naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: K.p.a.) przez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia mimo istnienia przesłanek do jego uchylenia i umorzenia postępowania; naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w związku z art. 118 oraz art. 125 § 1 ustawy z dnia 23/04.1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2019 r., poz. 1145, dalej: K.c.) przez jego niezastosowanie wskutek wadliwego uznania, że należności egzekwowane na podstawie przepisów u.z.e.f. nie ulegają przedawnieniu; naruszenie art. 84 ust. 7 u.s.u.s. przez brak jego zastosowania w drodze analogii oraz naruszenie art. 15 § 1 u.p.e.a. przez błędne uznanie, że doręczone skarżącej upomnienie zostało sporządzone prawidłowo, mimo, że nie wskazuje ono podstawy żądania zwrotu pieniędzy i nie dołączono do niego odpisu decyzji ustalającej egzekwowany obowiązek. Skarżąca podniosła, że wobec braku uregulowania w u.z.e.f. terminu przedawnienia roszczeń z tytułu nienależnie pobranych świadczeń, należy zastosować przepisy ogólne, to jest przepisy K.c. lub – w drodze analogii – art. 84 ust. 7 u.s.u.s., gdyż zróżnicowanie sytuacji prawnej świadczeniobiorców podlegających przepisom u.s.u.s. w stosunku do podlegających przepisom u.z.e.f. byłoby sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości.

Uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach stwierdził, że ciążący na skarżącej obowiązek zwrotu świadczeń nienależnie pobranych przez funkcjonariusza nie wynika z decyzji, lecz z odziedziczenia tego obowiązku. Zasady przyznawania i zwrotu takich świadczeń u.z.e.f. reguluje w sposób autonomiczny i kompletny, do przepisów u.s.u.s. oraz przepisów prawa cywilnego odsyłając wyłącznie w zakresie zasad wypłaty odsetek za opóźnienie w wypłacie świadczenia oraz prowadzenia egzekucji z tych świadczeń. Brak odesłania do przepisów regulujących przedawnienie prawa do dochodzenia zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego wyklucza możliwość stosowania ich w drodze analogii oraz oznacza, że w przypadku świadczeń wypłaconych funkcjonariuszom nienależnie przedawnienia prawa do dochodzenia ich zwrotu nie przewidziano (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16.12.2009 r., II GSK 245/09). nie ma więc podstaw do zastosowania art. 84 ust. 7 u.s.u.s. lub wymienionych w skardze przepisów K.c. Nie prowadzi to do naruszenia wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasady równości, ponieważ zasada ta odnosi się do podmiotów charakteryzujących się w równym stopniu określoną cechą istotną, podczas gdy ze względu na zasadnicze zróżnicowanie powszechnego systemu ubezpieczeń społecznych od systemu ubezpieczeń funkcjonariuszy (a także żołnierzy zawodowych) wskazana tożsamość nie występuje. Niezasadne są też zarzuty dotyczące treści upomnienia, ponieważ skoro spełnia ono wymogi określone w § 8 r.p.w., które to rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 6 § 2 u.p.e.a., należy uznać, że tym samym spełnia wymogi określone w art. 15 § 1 u.p.e.a. Treść upomnienia pozwala też na jednoznaczną identyfikację egzekwowanej należności, wskazując na świadczenie wypłacone na podstawie u.z.e.f., nienależnie pobrane przez teścia skarżącej.

W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. Ponadto wniosła o uchylenie postanowień zawierających stanowisko wierzyciela oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także zrzekła się rozprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 2 i pkt 1 P.p.s.a. zarzuciła naruszenie art. 151 P.p.s.a. w związku z:

1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 P.p.s.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w oddaleniu skargi w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uwzględnienia i uchylenia zaskarżonego nią postanowienia w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c P.p.s.a. oraz uchylenia poprzedzającego go postanowienia w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zgłoszonego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c w związku z art. 135 P.p.s.a. i w konsekwencji umorzenia postępowania;

2. art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 118 i art. 125 § 1 K.c., przez jego niezastosowanie wyrażające się w oddaleniu skargi, wynikające z wadliwego przyjęcia, że zobowiązania z tytułu nienależnie pobranych świadczeń emerytalnych, pobieranych w trybie i na zasadach przewidzianych w przepisach u.z.e.f. nie ulegają przedawnieniu;

3. art. 84 ust. 7 u.s.u.s., przez niezastosowanie w konsekwencji wadliwego przyjęcia, iż zobowiązania z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rentowych, pobieranych w trybie i na zasadach przewidzianych w przepisach u.z.e.f., nie mogą ulec przedawnieniu wobec braku możliwości zastosowania w tym zakresie, w drodze analogii, przepisów prawnych regulujących kwestię przedawnienia, przewidzianych w przepisach ustawy systemowej;

4. art. 15 § 1 u.p.e.a., przez błędne uznanie, że upomnienie skierowane do skarżącej zostało sporządzone w prawidłowy sposób, podczas gdy upomnienie to nie wskazuje, na jakiej podstawie wierzyciel żąda zwrotu pieniędzy od skarżącej, a ponadto do upomnienia nie dołączono chociażby odpisu decyzji ustalającej wysokość żądanej kwoty, przez co skarżąca nie wiedziała, jaka jest podstawa żądania zapłaty i jak została ustalona jego wysokość.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Kielcach wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, a także zrzekł się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (a od dnia 30.07.2020 r. – zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a.) prawo wniesienia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje wyłącznie zobowiązanemu. Oznacza to, że tylko zobowiązany umocowany jest do określenia zakresu zarzutów, to jest do wskazania tych kwestii, które czynią postępowanie egzekucyjne wadliwym. Wierzyciel jest więc wprawdzie zobligowany do odniesienia się do wszystkich zarzutów, podniesionych przez zobowiązanego, nie jest jednak uprawniony do badania z urzędu, czy występują podstawy do formułowania innych jeszcze zarzutów niż te, które postawił zobowiązany (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2021, teza 5 do art. 34, s. 312). W konsekwencji również organ egzekucyjny oraz rozpoznający zażalenie na postanowienie tego organu organ nadzoru badają sprawę wywołaną wniesieniem zarzutów tylko w granicach tych zarzutów, nie dokonując analizy całego postępowania egzekucyjnego, we wszystkich jego aspektach. Wreszcie, podstawa prawna i treść zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów określają granice sprawy sądowoadministracyjnej, to jest kreują przedmiot rozpoznania sprawy przez sądy administracyjne w przypadku wniesienia skargi na rozstrzygnięcie organu nadzoru lub skargi kasacyjnej od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego w następstwie rozpoznania skargi. A zatem także sądy administracyjne w obydwu instancjach badają taką sprawę tylko w granicach zgłoszonych zarzutów i orzekają w sposób merytorycznie ograniczony.

Skarżąca we wniesionych zarzutach w sprawie egzekucji administracyjnej podniosła tylko dwie kwestie: przedawnienia prawa do egzekwowania zwrotu nienależnie wypłaconego świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego (rentowego) funkcjonariuszy oraz wadliwości upomnienia poprzedzającego wszczęcie egzekucji. Skarżąca nie zakwestionowała natomiast podstawy prawnej egzekwowanego obowiązku na podstawie art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Spowodowało to, że ani wierzyciel, ani organ egzekucyjny, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, nie mógł zbadać tego ostatniego zagadnienia. W konsekwencji w tym zakresie nie może się wypowiedzieć także Naczelny Sąd Administracyjny.

Jak stanowi art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (pomijając przypadek nieważności postępowania, który w niniejszej sprawie nie występuje). Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w granicach przytoczonych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia (art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), a więc bada wykładnię lub zastosowanie tylko tych przepisów prawa materialnego oraz naruszenie tylko tych przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.), które zostały wskazane (przytoczone) w skardze kasacyjnej. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie może w żadnym zakresie rekonstruować lub uzupełniać podstaw kasacyjnych, przytoczonych przez wnoszącego skargę kasacyjną, również w przypadku oczywiście błędnego ich przytoczenia.

W pierwszym z zarzutów, postawionych we wniesionej przez skarżącą skardze kasacyjnej, jako podstawy kasacyjne wskazano art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 P.p.s.a. (co powtórzono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na stronie czwartej pisma procesowego), wiążąc naruszenie tych przepisów z pominięciem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przesłanek uwzględnienia skargi, uchylenia zaskarżonego nią postanowienia i w konsekwencji umorzenia postępowania. Otóż art. 7 P.p.s.a. odnosi się do szybkości postępowania sądowoadministracyjnego, art. 77 § 1 P.p.s.a. dotyczy sposobu potwierdzenia odbioru pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a art. 107 § 3 P.p.s.a. nie istnieje, gdyż art. 107 P.p.s.a., stanowiący zresztą o braku wpływu nieobecności stron na rozprawie na możliwość podjęcia rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, nie dzieli się na paragrafy. Przytoczone w omawianym zarzucie podstawy kasacyjne są więc oczywiście nieadekwatne do treści tego zarzutu, co powoduje jego procesową bezskuteczność. Być może skarżąca miała na myśli przepisy innego aktu normatywnego, niż wskazany jako podstawa kasacyjna, ale Naczelny Sąd Administracyjny nie może takiego błędu w jakikolwiek sposób sanować.

Zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 118 i art. 125 § 1 K.c. oparty jest na założeniu, że zobowiązanie z tytułu nienależnie pobranych świadczeń emerytalnych, otrzymanych w trybie i na zasadach przewidzianych w przepisach u.z.e.f., może podlegać przedawnieniu na podstawie wymienionych w tym zarzucie przepisów Kodeksu cywilnego. Jakkolwiek art. 117 § 1 K.c. stanowi, że roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu (aczkolwiek z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie), niemniej wyrażona w tym przepisie zasada zgodnie z art. 1 K.c. ma zastosowanie do stosunków cywilnoprawnych między osobami fizycznymi lub prawnymi. Tymczasem egzekwowany od skarżącej obowiązek ma charakter administracyjnoprawny i przepisami Kodeksu cywilnego nie jest regulowany – za wyjątkiem przypadków wyraźnie wymienionych w ustawach regulujących system ubezpieczeń emerytalnych (społecznych) lub system zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy; wyjątki te nie dotyczą jednak kwestii przedawnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. Nie ma zatem podstaw prawnych do tego, by w przepisach Kodeksu cywilnego poszukiwać norm pozwalających na stwierdzenie przedawnienia egzekwowanego od skarżącej obowiązku. Stwierdził to Sąd Najwyższy w wyrokach: z dnia 16.12.2008 r. (I UK 154/08) i z dnia 3.02.2010 r. (I UK 210/09) i pogląd ten podziela Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną. W konsekwencji nieuprawnione jest żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż egzekwowany obowiązek nie wygasł z powodu jego przedawnienia.

Z omówionym zagadnieniem wiąże się zarzut naruszenia art. 84 ust. 7 u.s.u.s. przez jego niezastosowanie w konsekwencji przyjęcia, iż zobowiązania z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rentowych, pobieranych w trybie i na zasadach przewidzianych w przepisach u.z.e.f., nie mogą ulec przedawnieniu wobec braku możliwości zastosowania w tym zakresie, w drodze analogii, przepisów prawnych regulujących kwestię przedawnienia, przewidzianych w przepisach ustawy systemowej (u.s.u.s.). Jak trafnie dostrzegł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, brak w u.z.e.f. przepisów przewidujących przedawnienie zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranych świadczeń nie stanowi luki prawnej, mogącej uzasadnić zastosowanie analogii, ale celowy zabieg ustawodawczy. Zagadnieniem tym zajmował się już także Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając w wyroku z dnia 16.12.2009 r. (II GSK 245/09), że skoro w u.z.e.f. brak przepisu, który przewidywałby możliwość przedawnienia należności organu emerytalno-rentowego z tytułu nienależnie pobranych świadczeń, oznacza to, że zobowiązanie z tego tytułu nie przedawnia się, a wymieniony organ w każdym czasie może domagać się ich zwrotu, aczkolwiek w wysokości ograniczonej w sposób określony w tej ustawie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną nie znalazł argumentów przemawiających za odstąpieniem od przedstawionego poglądu prawnego. Oznacza to brak możliwości zastosowania w sprawie skarżącej, w drodze analogii legis, art. 84 ust. 7 u.s.u.s. Można jedynie dodać, że akcentowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zróżnicowanie sytuacji prawnej osób objętych powszechnym systemem emerytalnym w stosunku do funkcjonariuszy, objętych systemem emerytalnym o szczególnym charakterze, znajduje uzasadnienie w zasadniczo odmiennych warunkach nabywania, wypłacania i wysokości świadczeń w każdym z tych systemów, co uprawnia do wskazania, że osoby te nie charakteryzują się istotnymi w tym zakresie cechami w równym stopniu, a to z kolei wyklucza zasadność powołania się na wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji zasadę równości; i ten aspekt sprawy dostrzegł i właściwie wyjaśnił w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.

Wreszcie, nietrafny jest także zarzut naruszenia art. 15 § 1 u.p.e.a. przez błędne uznanie, że upomnienie skierowane do skarżącej zostało sporządzone w prawidłowy sposób. Wbrew zastrzeżeniom skarżącej doręczone jej upomnienie zostało sporządzone we właściwej formie i zawiera wszystkie elementy prawem wymagane; skarżąca nie wskazuje zresztą, który konkretnie przepis mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia w sprawie postępowania wierzycieli należności pieniężnych został naruszony. W szczególności skarżąca nie wskazała, który przepis nakładał obowiązek dołączenia do upomnienia odpisu decyzji ustalającej wysokość egzekwowanego obowiązku. Ewentualne wątpliwości dotyczące istnienia podstawy prawnej tego obowiązku (a nie braku wskazania w upomnieniu jego podstawy prawnej), winny być podnoszone w oparciu o inny zarzut, o czym wspomniano w początkowym fragmencie rozważań. W konsekwencji nie sposób uznać, by egzekucja w stosunku do skarżącej została wszczęta z naruszeniem przewidzianego w art. 15 § 1 u.p.e.a. obowiązku uprzedniego przesłania zobowiązanemu pisemnego upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania obowiązku.

Nie podzielając zarzutów skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach prawidłowo zastosował więc art. 151 P.p.s.a. i oddalił skargę na tej podstawie prawnej.

Ponieważ usprawiedliwionych podstaw nie miała także skarga kasacyjna, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił ją na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), z uwzględnieniem uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.11.2012 r. (II FPS 4/12), zasądzając od skarżącej na rzecz organu administracji publicznej kwotę 360 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji, za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Wobec zrzeczenia się rozprawy przez skarżącą i niezażądania przeprowadzenia rozprawy przez stronę przeciwną, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

T. Zborzyński B. Dauter J. Pruszyński