III FSK 237/24

III FSK 237/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-08-06
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-26
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jacek Pruszyński
Jan Rudowski /przewodniczący/
Mirella Łent /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Wr 172/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2023-07-27
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 247 § 1 pkt 3
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Rudowski, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. C. i S. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Wr 172/23 w sprawie ze skargi S. C. i S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 27 grudnia 2022 r. nr SKO/41/P-227/2022 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2022 r. oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 lipca 2023 r., I SA/Wr 172/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił w całości skargę S. L. i S. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 27 grudnia 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2022 r. Wyrok ten w całości dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie CBOSA).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik skarżących, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. przez ich niewłaściwe zastosowanie i wniósł o uchylenie wyroku w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według obowiązujących stawek wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa. W piśmie procesowym z dnia 19 grudnia 2023 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, t.j.) – dalej jako: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się niezasadna i dlatego została oddalona.
Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo uznał, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie 247 § 1 pkt 3 O.p. Brak zarzutu co do ustalenia stanu faktycznego oznacza, że pozostaje on niewątpliwy, a więc miarodajny w sprawie.
W myśl art. 247 § 1 pkt 3 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W zaskarżonym wyroku przyjęto, że dochodzi do rażącego naruszenia prawa w sytuacji gdy organ odwoławczy rozpoznaje odwołanie od decyzji wniesionej po terminie, mimo że termin nie został przywrócony. Tego nie podważono, nie sformułowano bowiem zarzutu co do błędnej wykładni przepisu, co więcej w skardze kasacyjnej, jej autor sam przywołuje przykład rażącego naruszenia prawa w postaci orzekania w wyniku rozpatrzenia nieskutecznie wniesionego odwołania (pkt 11, s. 3 skargi kasacyjnej).
Za ugruntowane należy przyjąć stanowisko, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 O.p. można mówić wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a więc gdy na pierwszy rzut oka można stwierdzić, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu. O rażącym naruszeniu prawa nie można zatem mówić w przypadku wybrania jednej z wykładni niejednoznacznego przepisu prawa, a sam fakt istnienia różnych wykładni przepisu prawa wskazuje już, że nie występuje przesłanka rażącego naruszenia normy prawnej. Wady stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji są traktowane jako materialnoprawne, a więc dotykające samej decyzji, jej treści i skutków prawnych. Wady te dotyczą elementów stosunku prawnego tworzonego lub ustalanego przez decyzję, jego strony podmiotowej lub przedmiotowej. W przypadku przesłanki wymienionej w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. badanie sprowadza się do oceny wystąpienia rażącego naruszenia prawa wynikającego z samej treści decyzji, a nie całokształtu okoliczności sprawy, a zwłaszcza podstawy faktycznej rozstrzygnięcia.
W sprawie uznano nieważność decyzji odwoławczej wydanej w wyniku złożenia odwołania, którego terminu nie dochowano. W takim wypadku organ stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 O.p.) i nie ma podstaw prawnych do rozstrzygania merytorycznego (art. 233 O.p.). Decyzja z upływem terminu na złożenie odwołania (art. 223 § 2 O.p.) staje się decyzją ostateczną i jej weryfikacja może nastąpić w przypadkach przewidzianych (art. 128 O.p.). Orzekając w sprawie zakończonej decyzją, od której odwołanie złożono po terminie, organ odwoławczy naruszył powyżej wymienione przepisy w rażącym stopniu.
Zatem skoro miarodajnym jest w sprawie, że przedmiotem stwierdzenia nieważności była decyzja odwoławcza podjęta w wyniku odwołania, jakie zostało wniesione po upływie terminu do wniesienia odwołania i kontrolowana decyzja organu pierwszej instancji była decyzją ostateczną, to zaskarżone stanowisko WSA było prawidłowe.
Mając na względzie powyższe oraz art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.
Mirella Łent Jan Rudowski Jacek Pruszyński