III FSK 186/24

III FSK 186/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-04-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Olesińska
Bogusław Woźniak /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Presnarowicz
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III SA/Wa 1124/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-10-17
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 54 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant asystent sędziego Anna Rybak, po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1124/23 w sprawie ze skargi T. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 28 lutego 2023 r., nr 1401-IEE1.7192.32.2023.3.IB w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z 17 października 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1124/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 28 lutego 2023 r., nr 1401-IEE1.7192.32.2023.3.IB w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a."
Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została wniesiona przez T. N., który wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżył w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 54 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) – dalej jako: "u.p.e.a." poprzez dokonanie czynności egzekucyjnej przez organ z naruszeniem ustawy, co przejawia się w pominięciu przez organ egzekucyjny wydanej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z 4 grudnia 2020 r., nr 1415-SEW.4263.114.2020.JK/1415-SEW.4263.2.2020.20 w przedmiocie rozłożenia na raty zaległego podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 1 164 670,00 zł wraz z odsetkami 619 083,00 zł za okres od stycznia do grudnia 2013 r. oraz od stycznia do grudnia 2014 r. zmienionej decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z 27 czerwca 2022 r., znak sprawy 1415-SEW.623.1.2022.16 i nieuwzględnienie okoliczności terminowego regulowania ustalonych rat przez skarżącego.
Skarżący wniósł o: (-) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., (-) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a., (-) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Stający na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 2 kwietnia 2025 r. pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddalaniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.
Należy wskazać, że zgodnie z art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy. Należy wyjaśnić, że dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może polegać na podjęciu przez organ egzekucyjny czynności niedopuszczalnej przez ustawę, jak i podjęciu czynności, która co prawda jest dopuszczalna, ale sposób jej podjęcia narusza przepisy ustawy. W tej sprawie nie ma wątpliwości, że podjęte wobec skarżącego czynności w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych, mieszczą się w pojęciu czynności egzekucyjnej w rozumieniu art. 1a pkt 2 u.p.e.a. i stanowią dopuszczalny środek egzekucyjny, o którym mowa w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Procedura podejmowania tej czynności została opisana w art. 80 u.p.e.a. Należy zgodzić się z sądem pierwszej instancji, że w tej sprawie zachowane zostały wszystkie wymogi wynikające z tego przepisu, w tym również wymogi dotyczące treści samego zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności (art. 67 § 2 i 2a u.p.e.a.). Skarga kasacyjna nie zawiera argumentów podważających to stanowisko.
Odnosząc się do argumentacji uzasadniającej zarzut naruszenia art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. należy powtórzyć za Sądem I instancji, że brak jest podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego.
Zatem kwestia potencjalnie możliwego braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, na podstawie którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne pozostaje poza granicami niniejszej sprawy i jako taka nie podlegała rozpoznaniu przez Sąd I instancji. Stosownie bowiem do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do treści art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a.
Agnieszka Olesińska Bogusław Woźniak Sławomir Presnarowicz