III FSK 1672/23

III FSK 1672/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-08-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Olesińska /sprawozdawca/
Anna Dalkowska /przewodniczący/
Bogusław Dauter
Symbol z opisem
6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne
Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich
Sygn. powiązane
I SA/Gl 213/22 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2023-01-18
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2651
art. 116
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r.  Ordynacja podatkowa (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 213/22 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 listopada 2021 r. nr 2401-IEW3.4123.7.2021 UNP: 2401-21-253954 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
|III FSK 1672/23 | |
| | |
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 213/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M. W. (dalej jako: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 listopada 2021 r. w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej w podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że sprawa dotyczy zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r., z terminem płatności na 25 lutego 2015 r. Stwierdził, że przedmiotowe zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu. Następnie zauważył, że pięcioletni okres na wydanie decyzji o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki upływał 31 grudnia 2020 r. Dla zachowania tego terminu istotne znaczenie miał dzień wydania decyzji przez organ l instancji, co w niniejszej sprawie nastąpiło 9 grudnia 2020 r., a zatem decyzja ta została wydana z zachowaniem terminu ustawowego. Następnie WSA w Gliwicach podzielił stanowisko organów podatkowych, które w oparciu o art. 116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej jako: O.p.) uznały wystąpienie przesłanek do obciążenia skarżącego odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki. Wskazał, że nie było sporu między stronami co do tego, że w czasie, w którym powstała przedmiotowa zaległość, skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki. Nadto wskazał, że w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne było prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy obejmujący należność za styczeń 2015 r. i zostało ono umorzone wobec jego bezskuteczności 31 października 2018 r. Zdaniem sądu pierwszej instancji była to okoliczność wystarczająca dla stwierdzenia przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki.
Odnosząc się natomiast do wykazania przesłanek egzoneracyjnych, WSA w Gliwicach podał, że skarżący w skardze podniósł, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki złożył 9 maja 2017 r., a w ocenie organu była to czynność spóźniona. Dodał, że bez znaczenia pozostała rozbieżność w datach przyjętych przez organy obu instancji, a przyczyny tych rozbieżności zostały wyjaśnione przez organ drugiej instancji w uzasadnieniu decyzji. Niezależnie od tego, czy wniosek o ogłoszenie upadłości winien zostać złożony w 2014, czy w 2012 roku, to i tak wniosek złożony przez spółkę w maju 2017 r. był spóźniony. Dodał, że w celu ustalenia ''właściwego czasu'' dla złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości organy przeprowadziły analizę zobowiązań spółki, jej aktywów oraz pozyskały bilanse spółki. W tym zakresie stwierdzono, że najstarsza zaległość wobec Skarbu Państwa dotyczyła podatku od towarów i usług za luty 2012 r. z terminem płatności przypadającym na 25 marca 2012 r. Tego zobowiązania ani każdego następnego spółka nie uregulowała. Wobec tego prawidłowo przyjęto, że 26 marca 2012 r. zaistniała przesłanka niewypłacalności spółki w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1112 ze zm., dalej jako: u.p.u.n.). Dlatego też od tego dnia rozpoczął bieg dwutygodniowy termin na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości (art. 21 ust. 1 u.p.u.n.), który upłynął 10 kwietnia 2012 r. WSA dodał, że sytuacja spółki ulegała od tego momentu ciągłemu pogorszeniu. Pozwało to na stwierdzenie, że niewypłacalność spółki miała charakter trwały. Skarżący zdaniem sądu nie wykazał, że wniosek o ogłoszenie upadłości złożył we właściwym czasie, a także że niezgłoszenie tego wniosku nastąpiło bez jego winy. Zdaniem WSA w Gliwicach skarżący nie wskazał także jakiegokolwiek mienia, z którego możliwe byłoby zaspokojenie roszczeń wierzyciela. Wyrok ten w całości dostępny jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl (CBOSA).
Nie zgadzając się z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną na podstawie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) złożył pełnomocnik skarżącego, który zaskarżył wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na zasadzie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił:
1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a. art. 3 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 oraz art. 122 O.p. przez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działalności organów podatkowych przez Sąd i nieuchylenie decyzji, pomimo że organy prowadziły postępowanie w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych oraz zaniechały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zachodzącego w sprawie, w szczególności kwestii złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, co wskazuje na nietraktowanie równo interesów podatnika i Skarbu Państwa, a także nierozstrzyganie materialnoprawnych wątpliwości na korzyść podatnika;
b. art. 3 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 125 § 1 O.p. przez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działalności organów podatkowych przez Sąd i nieuchylenie decyzji, pomimo braku wnikliwości w zakresie rozpatrzenia zebranego w toku postępowania materiału dowodowego;
c. art. 3 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, m.in. nieprzeprowadzenie przesłuchania skarżącego, na okoliczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie,
d. art. 3 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 w zw. art. 187 § 1 O.p. przez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji organów obu instancji, pomimo że organy nie zebrały całego materiału dowodowego, tj. nie dopuściły opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność ustalenia, kiedy zaistniały przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, dokonania oceny kiedy nastąpił moment trwałego niewykonywania większości wymagalnych zobowiązań przez Spółkę;
e. art. 3 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. przez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji organów obu instancji, pomimo że doszło do przekroczenia granic zasady swobodnej oceny dowodów i wyprowadzenia niepoprawnych wniosków na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, uznając, że wartość zobowiązań D. Sp. z o.o. przekroczyła wartość jej majątku na długo wcześniej niż powstało zobowiązanie w podatku za styczeń 2015 r., a wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zostać złożony w terminie 2 tygodni od upływu terminu płatności zobowiązania Spółki w podatku VAT za luty 2012 r., czyli do dnia 10.04.2012 r.;
f. art. 3 §1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działalności organów podatkowych przez Sąd i nieuchylenie decyzji, pomimo że organy nie wskazały w uzasadnieniu dowodów, którym dały wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności;
2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 O.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że za zaległości podatkowe Spółki, odpowiada Prezes zarządu, M. W., albowiem we właściwym czasie nie zgłoszono wniosku o ogłoszenie upadłości, gdy tymczasem wniosek ten został złożony w terminie.
Mając na uwadze powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącego na mocy art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji (art. 188 p.p.s.a.), a w razie uznania, że sprawa nie jest dostatecznie wyjaśniona - przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach (art. 185 § 1 p.p.s.a.), nadto w myśl art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a wniósł także o wstrzymanie wykonania w całości decyzji. Oświadczył również, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, ponieważ skarżący, który ją wniósł, zrzekł się rozprawy, a organ w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Na wstępie sąd kasacyjny odnotowuje, że skarga kasacyjna wniesiona w imieniu M. W. w sprawie dotyczącej innego okresu rozliczeniowego została rozpoznana wyrokiem NSA z dnia 20 grudnia 2022 r., III FSK 637/22. W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie podniesiono tożsame zarzuty. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę doszedł do tych samych konkluzji i uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za niezasadne, toteż częściowo posłuży się tą samą argumentacją, która znalazła się w wyroku z 20 grudnia 2022 r.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie szeregu przepisów postępowania, które zmierzają do podważenia stanowiska sądu pierwszej instancji i organów podatkowych, że we właściwym czasie nie złożono wniosku o ogłoszenie upadłości spółki (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p.). Skarżący uzasadnia swoje zarzuty tym, że stanowisko Sądu pierwszej instancji oparto o niepełny i błędnie oceniony materiał dowodowy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił działania organu jako nienaruszające wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów procesowych. W skardze kasacyjnej nie podważono skutecznie oceny okoliczności faktycznych dokonanej przez WSA i orany podatkowe, w szczególności nie wykazano, że zasadnicze dla sprawy okoliczności pozostały niewyjaśnione lub by zgromadzony materiał dowodowy był niepełny, wymagający przeprowadzenia kolejnych dowodów. Skarga kasacyjna sprowadza się głównie do polemiki z ustaleniami organów podatkowych, bez skonfrontowania stawianych przez skarżącego twierdzeń z całokształtem okoliczności ustalonych w sprawie. Niewystarczające jest samo przytoczenie w skardze kasacyjnej wielu orzeczeń sądów administracyjnych, bez odniesienia się do ustaleń faktycznych sprawy. Twierdzenia zarzucające zaniechanie dokładnego ustalenia stanu faktycznego, niewskazania okoliczności uznanych za udowodnione czy prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów są natury ogólnej, nie odnoszą się wprost i konkretnie do realiów rozpoznawanej sprawy.
Jedynym twierdzeniem odnoszącym się wprost do realiów sprawy, podniesionym w ramach uzasadnienia zarzutów procesowych, jest kwestionowanie ustalenia w przedmiocie daty wystąpienia niewypłacalności w kontekście tego, że decyzje określające spółce zobowiązania w prawidłowej wysokości wydano dopiero po kilku latach od upływu ich terminu płatności. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania w stanowisku WSA o wystąpieniu przesłanki ogłoszenia upadłości już w roku 2012. Należy podzielić argumentację WSA w tym przedmiocie, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wydanie decyzji określających prawidłową wysokość zobowiązań podatkowych spółki nie stanowiło - jak prawidłowo stwierdził WSA - wykreowania tych zobowiązań, ponieważ zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 O.p. powstały one z mocy prawa w terminach wcześniejszych, lecz tylko nie zostały poprawnie zadeklarowane i zapłacone. Przesłuchanie skarżącego na okoliczność wystąpienia stanu niewypłacalności i daty właściwej do zgłoszenia wniosku o upadłość było, jak trafnie stwierdził WSA, zbędne wobec faktu, że okoliczności których miał dotyczyć ten dowód stwierdzone już były wystarczająco innym dowodem.
Powyższe czyni niezasadnym wszystkie wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez WSA w Gliwicach przepisów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela też zarzutu odnoszącego się do naruszenia prawa materialnego. W brzmieniu obowiązującym w dniu powstania zaległości podatkowej, art. 116 § 1 O.p. stanowił, że członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiada za jej zaległości podatkowe solidarnie całym swoim majątkiem, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna, chyba że wykaże, iż we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie układowe albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania układowego nastąpiło bez jego winy. Kolejną przesłanką zwalniającą członka zarządu od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki jest wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie tych zaległości w znacznej części.
Autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje tego, że w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązania spółki, Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki, ani nie kontestuje bezskuteczności egzekucji prowadzonej do majątku tej spółki. Natomiast neguje zaaprobowanie przez Sąd pierwszej instancji stanowisko organów podatkowych w zakresie, w jakim uznały, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony we właściwym czasie (s. 8 - 9 skargi kasacyjnej). Wywody zawarte w uzasadnieniu tego zarzutu są ogólnikowe i sprowadzają się do zakwestionowania stanowiska sądu pierwszej instancji. Niezasadnie w tym zakresie podniesiono, że organ nie powołał biegłego na okoliczność ustalenia właściwego czasu na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości, ponieważ czas ten prawidłowo organy odniosły do faktu niewykonywania zobowiązań, który był obiektywnie sprawdzalny bez potrzeby zasięgania opinii osoby mającej wiadomości specjalne z dziedziny rachunkowości. "Czasem właściwym", o jakim mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p., na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, niewątpliwie nie był 9.05.2017 r., lecz czas, w którym spółka zaprzestała wykonywania zobowiązań podatkowych. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zatem stanowiska skarżącego.
Badanie przez organ podatkowy "właściwego czasu" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości jest przesłanką obiektywną, ustaloną w oparciu o okoliczności faktyczne każdej sprawy. Sprawdzając w toku prowadzonego postępowania podatkowego istnienie tej obiektywnej przesłanki, należy uwzględnić wysokość zobowiązania podatkowego, określonego w decyzji organu podatkowego, nawet jeżeli decyzja ta została wydana w okresie, gdy członek zarządu nie pełnił już funkcji. W przypadku zobowiązań podatkowych powstających z mocy prawa, to spółka jest zobowiązana do zapłaty podatku należnego w terminach określonych w przepisach prawa. Niewypełnienie tych obowiązków w terminie i w prawidłowej wysokości uzasadnia wydanie decyzji przez organ podatkowy na podstawie art. 21 § 3 o.p. Nie zmienia to jednak oceny, że zobowiązanie to już istniało wcześniej i powinno zostać wykonane w terminach przewidzianych w przepisach prawa. Tym samym, odpowiedzialność osób trzecich (członków zarządu spółek kapitałowych) należy powiązać z momentem zaistnienia zobowiązania podatkowego powstającego z mocy prawa, wówczas bowiem zobowiązanie to staje się wymagalne. Natomiast wydana "następczo" decyzja wymiarowa nie kształtuje nowego obowiązku podatkowego i pozostaje bez wpływu na moment powstania zobowiązania podatkowego.
W kontekście wskazanego przepisu przyjmuje się jednolicie, że właściwy czas do zgłoszenia wniosku o upadłość należy oceniać przez odniesienie się do pojęcia niewypłacalności użytego w prawie upadłościowym i wskazanych tam terminów, oznaczonych dla upadłego (jego organów) do zgłoszenia wniosku o upadłość. Jednak nie należy automatycznie przenosić terminu "czasu właściwego do zgłoszenia wniosku" z ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze lecz w odniesieniu do okoliczności danej sprawy ustalić "właściwy czas" do zgłoszenia wniosku w konkretnym przypadku. Zgodnie z art. 10, art. 11 i art. 21 u.p.u.n. w brzmieniu obowiązującym do końca 2015 r. upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Za niewypłacalnego uważa się dłużnika, jeżeli nie wykonywał swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczyły wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.
Zaskarżona decyzja dotyczy solidarnej odpowiedzialności skarżącego wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki i obejmuje zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi. Skarżący zajmował stanowisko prezesa zarządu od 28.03.2011 r., a zarząd spółki był jednoosobowy.
W celu ustalenia "właściwego czasu" dla złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości organy przeprowadziły analizę zobowiązań spółki, jej aktywów oraz pozyskały bilanse spółki. W tym zakresie stwierdzono, że najstarsza zaległość wobec Skarbu Państwa dotyczy podatku od towarów i usług za luty 2012 r. z terminem płatności przypadającym na 25 marca 2012 r. Tego zobowiązania ani każdego następnego spółka nie uregulowała. Wobec tego prawidłowo przyjęto, że 26 marca 2012 r. zaistniała przesłanka niewypłacalności spółki w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.u.n. Dlatego też od tego dnia rozpoczął bieg dwutygodniowy termin na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości (art. 21 ust. 1 u.p.u.n.), który upłynął 10 kwietnia 2012 r. Zauważyć w tym miejscu należy, że sytuacja spółki ulegała od tego momentu ciągłemu pogorszeniu. Pozwala to na stwierdzenie, że niewypłacalność spółki miała charakter trwały.
W konsekwencji zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo organy podatkowe uznały, a WSA w Gliwicach zasadnie to zaakceptował, że wniosek o ogłoszenie upadłości, aby uwalniał skarżącego od odpowiedzialności za zobowiązanie podatkowe spółki, musiałby zostać złożony najpóźniej 10 kwietnia 2012 r. Należy zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonym wyroku, że stan niewypłacalności powstaje z chwilą nieuregulowania w terminie określonym ustawą lub umową drugiego z kolei zobowiązania. Oznacza to, że wystąpienie z takim wnioskiem w maju 2017 r. nie stanowi podstawy dla powoływania się na okoliczność egzoneracyjną z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p., ponieważ już 26 marca 2012 r. powstała niewypłacalność spółki w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.u.n.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w sprawie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie było potrzeby skorzystania z wiedzy specjalistycznej w kwestii ustalenia daty powstania przesłanek do ogłoszenia upadłości ponieważ opinia ta jest zbędna, jeśli z innych dowodów jednoznacznie wynika, kiedy zarząd spółki powinien był złożyć wniosek o jej upadłość. W rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy pozwalał na ustalenie daty powstania niewypłacalności spółki, gdyż dostarczył wiedzy m.in. o zaległościach w płatnościach należności wobec Skarbu Państwa. Z tego też względu posiadane dane umożliwiały ustalenie wystąpienia przesłanki upadłości, a także "właściwego czasu" na złożenie wniosku o jej ogłoszenie. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, przesłanką wymagającą ustalenia nie był moment wystąpienia "trwałego niewykonywania większości zobowiązań" przez Spółkę; prawidłowo
Wobec uznania wszystkich podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono w oparciu o art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.
Agnieszka Olesińska Anna Dalkowska Bogusław Dauter