III FSK 1583/23

III FSK 1583/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-09-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-28
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogusław Woźniak /przewodniczący/
Mirella Łent /sprawozdawca/
Wojciech Stachurski
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Gl 87/23 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2023-07-06
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 61a § 1, art. 138 § 1 pkt 1, art. 144,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2021 poz 305
art. 67
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 70
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 173 § 1, art. 175 § 1 i art. 177 § 1, art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 141 § 4, art. 153,
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2022 poz 479
art. 17 § 1 i art. 18, art. 65a
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia WSA (del.) Mirella Łent (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 87/23 w sprawie ze skargi Wójta Gminy C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 15 listopada 2022 r. nr 2401-IEE.711.881.2022.5/AD UNP: 2401-22-254468 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2) zasądza od Wójta Gminy C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 lipca 2023 r., I SA/Gl 87/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi Wójta Gminy C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 15 listopada 2022 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie określenia i zwrotu nadpłaty kosztów egzekucyjnych uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku, Sąd pierwszej instancji wskazał, że dopuszczalność odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, t.j. ze zm.) - dalej jako "k.p.a.", z powodu ''innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania administracyjnego zostało ograniczone do sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Podkreślił, że w postanowieniu wydanym w trybie 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest bowiem dla wstępnego etapu oceny wniosku. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., tj. ''innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce wyłącznie w sytuacjach oczywistych, tj. gdy ''na pierwszy rzut oka'' można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania. WSA w Gliwicach dodał także, że brak uregulowania w uprzednio obowiązującym stanie prawnym, tj. w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ww. nowelizacji w u.p.e.a., kwestii przedawnienia kosztów, nie może stać na przeszkodzie rozpoznaniu wniosku podmiotu, który podnosi taką okoliczność. Prowadziło by to bowiem do sytuacji, w której pobierane byłyby koszty egzekucyjne, które np. na skutek przedawnienia wygasły przed tym dniem. Rolą organów jest zatem, w przypadku wystąpienia o zwrot takich kosztów ocena, które z przepisów mają zastosowanie w zależności od stanu prawnego, w tym nie zapominając o odwołaniu zawartym w art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U.22021 r. poz.305 t.j. ze zm.) - dalej: "u.f.p.". Dodał, że za niezrozumiałe uznał twierdzenie organu odwoławczego, że kwestia zwrotu kosztów została już prawomocnie osądzona na skutek wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2021 r., sygn. akt III FSK 392/11. Wyrok ten dotyczył bowiem postanowienia określającego wysokość tych kosztów i obciążenia nimi wierzyciela, nie zaś tego czy możliwe jest ich ściągnięcie, w tym czy w dacie ich zapłaty (dobrowolnej bądź przymusowej) koszty te uległy przedawnieniu. Są to bowiem odrębne kwestie. W niniejszej sprawie przyczyną odmowy wszczęcia postępowania w sprawę wniosku o stwierdzenie nadpłaty kosztów egzekucyjnych był art. 61a k.p.a. Przy czym, organ odwoławczy wskazuje w sentencji, że nie może prowadzić postępowania, a następnie w uzasadnieniu odnosić się do argumentacji skarżącej co do przedawnienia obowiązku zwrotu przez skarżącą kosztów egzekucyjnych, a zatem merytorycznie ocenia jej wniosek. Zatem jeżeli organ odwoławczy stosuje powyższe przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, t.j. ze zm.) - dalej jako "O.p.", tj. w zakresie w jakim uznaje, że w sprawie ma zastosowanie art. 70 O.p. do kosztów egzekucyjnych, należałoby uznać, że po pierwsze rozpoznaje merytorycznie wniosek, a w takim wypadku istnieje możliwość zastosowania przepisów uregulowanych w Rozdziale 9 O.p., to zaś stoi w sprzeczności z sentencją odmawiającą wszczęcia postępowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe i narusza art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 61a k.p.a., bowiem jak już wyżej wskazano, postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania takiej oceny zawierać nie może. Wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy winien ustalić, czy jest możliwe rozpoznanie merytoryczne wniosku skarżącej w kontekście wskazywanych przepisów, bacząc, że wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania jest postanowieniem tamującym merytoryczne rozpoznanie wniosku, a zatem jego bezprzedmiotowość jest widoczna od razu bez dokonywania jakiejkolwiek oceny. Innymi słowy uwzględniając powołane przepisy oceni czy istnieje materialnoprawna podstawa wniosku oraz przepisy regulujące procedurę jego rozpoznania. Uwzględni przy tym odrębności postępowań: egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej, w sprawie kosztów egzekucyjnych oraz egzekucyjnego dotyczącego kosztów administracyjnych obciążających wierzyciela. Wyrok ten w całości dostępny jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie CBOSA).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku na podstawie art. 173 § 1, art. 175 § 1 i art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022r. poz. 329, t.j. z późn. zm.), dalej jako: p.p.s.a.) złożył pełnomocnik organu, zaskarżając wyrok w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 61a § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 ustawy z dnia z 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022r. poz. 479 ze zm.) – dalej jako: "u.p.e.a." przez sprzeczność tez zawartych w uzasadnianiu wyroku z zaleceniami ponownego rozpoznania wniosku Wójta Gminy C. de facto w sposób merytoryczny, gdyż w ocenie Sądu brak uregulowania w uprzednio obowiązującym stanie prawnym kwestii przedawnienia kosztów, nie może stać na przeszkodzie rozpoznaniu wniosku podmiotu;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 61 a § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 ww. u.p.e.a., gdyż wskazana ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w brzmieniu sprzed nowelizacji, nie zawierała w swojej treści przepisów, przewidujących możliwość określenia i zwrotu nadpłaty kosztów egzekucyjnych, stąd też rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania było prawidłowe. Uchylenie przez Sąd rozstrzygnięcia organu i w następstwie wydanie zaleceń rozpoznania sprawy pod kątem oceny czy istnieje materialnoprawna podstawa wniosku oraz przepisy regulujące procedurę jego rozpoznania oraz przeanalizowanie czy w sprawie znajduje zastosowanie art. 65a u.p.e.a., czy też art. 70 O.p. jest nieprawidłowe i stanowiło niewątpliwie naruszenie wskazanych przepisów w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Nadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, t.j.) – dalej jako: "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2009r., II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). Skarga kasacyjna została zatem zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio p.p.s.a.). W tym zakresie okazała się zasadna i dlatego została uwzględniona.
Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż organ zrzekł się rozprawy, a strona skarżąca nie zażądał jej przeprowadzenia.
Organ słusznie wskazuje jako naruszone art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 i art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 61a § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem brak wyjaśnienia przez Sąd pierwszej instancji czy i jaki wpływ ma wskazane naruszenie na wynik sprawy może stanowić powód do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż za taki uznaje się zasadniczo, gdy uzasadnienie sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. np.: wyrok NSA z 12 października 2010 r., II OSK 1620/10; wyrok NSA z 5 kwietnia 2012 r., I FSK 1002/11).
W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe i narusza art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 w zw. z art. 61a k.p.a., przy czym obecnie za istotne należy uznać odwołanie się do tego ostatniego przepisu. Uzasadnieniem stanowiska było odwołanie się do przyjętej przez Sąd treści i wykładni art. 61a k.p.a., które nie są sporne na tym etapie kontroli. Dla porządku można przytoczyć, że dopuszczalność odmowy wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. z powodu "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania administracyjnego zostało ograniczone do sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Ponadto w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego jest dopuszczalne wyłącznie z powodu oczywistych przeszkód o charakterze przedmiotowym i podmiotowym tj. takich, których wystąpienie jest możliwe do stwierdzenia po wstępnej analizie wniosku. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania zastrzeżona jest bowiem dla wstępnego etapu oceny wniosku. Odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., tj. "innych uzasadnionych przyczyn" może mieć miejsce wyłącznie w sytuacjach oczywistych, tj. gdy "na pierwszy rzut oka" można stwierdzić, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania.
Powyższe stwierdzenie zawarte w zaskarżonym wyroku należy doprecyzować i wskazać, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie mógł formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, a więc stricte odmowy określenia i zwrotu nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconych kosztów egzekucyjnych, a nie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie. To dopiero podważałoby trafność oparcia się o wymieniony przepis, tj. wskazywałoby, że organ na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. odpowiedział merytorycznie na żądanie – odmówił wszczęcia postępowania uznając za niespełnione przesłanki do (odmowy) określenia i zwrotu nadpłaty. Jednak nie każde "merytoryczne" stanowisko zawarte w postanowieniu wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. przeczy prawidłowości zastosowania tego trybu. Chcąc dokonać takiej oceny, należałoby wykazać, że w sprawie zajęto merytoryczne stanowisko co do meritum żądania. Takim żądaniem w sprawie, bezspornie, pozostawał wniosek wierzyciela o określenie i zwrot nadpłaty z tytułu nienależnie zapłaconych kosztów egzekucyjnych. Należy odróżnić tę ocenę od oceny przyczyn, z jakich wierzyciel uznał koszty za nienależnie zapłacone.
W sprawie niewątpliwie organ pierwszej instancji odmówił wszczęcia postępowania, gdyż przyjął, że ustawodawca nie przewidział odpowiedniej procedury w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym dla załatwienia tego typu wniosku. Z kolei organ drugiej instancji nie ocenił tego stanowiska jako nieprawidłowe. Jakkolwiek poczynił szeroki wywód co do samej przyczyny uznania przez wierzyciela kosztów za nienależnie zapłacone, niemniej nie musi to mieć cech merytorycznego załatwienia żądania. Nie może ujść uwadze, że organ drugiej instancji jedynie zgodził się ze stanowiskiem wcześniej wyrażonym przez organ pierwszej instancji w odrębnym piśmie (datowanym na 15 czerwca 2022 r.). WSA nie wykazał, by organ drugiej instancji odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego z powodu uznania, że zapłacone koszty były należne (obowiązek ich zapłaty nie przedawnił się). Zwrot art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. "utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w postanowieniu organu I instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza zatem, iż organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji. Postanowienie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak postanowienie organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz jest działaniem merytorycznym (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2022 r., III FSK 489/21). Nie ma podstaw, by różnicować takie stosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. przez odpowiednie stosowanie, o jakim mowa w art. 18 u.p.e.a.
Zamieszczenie kwestionowanego przez WSA wywodu zawartego w kontrolowanym postanowieniu nie musiało naruszać art. 61 § 1 k.p.a. Mogło mieć tylko znaczenie informacyjne i tym samym nie mieć wpływu na wynik sprawy. Wpływ na wynik sprawy, istotny dla zastosowania m.in. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., to istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym podstawę uchylenia postanowienia, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. W sprawie chodziło o wywód poczyniony w odniesieniu do zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. odmowy wszczęcia postępowania. Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wymaga precyzyjnego określenia na czym wskazywane przez sąd administracyjny uchybienia miałyby polegać oraz wykazania ich wpływu na wynik sprawy. Tego w uzasadnieniu wyroku nie ma i należało uznać, że WSA naruszył art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż wyrok w tym względzie wymyka się spod kontroli instancyjnej. Zatem nie wiadomo dlaczego WSA uznał działanie organu drugiej instancji za sprzeczne z art. 61a k.p.a. w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i to stanowi powód do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż powstała sytuacja, gdy uzasadnienie należy uznać za sporządzone w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku.
W konsekwencji na tym etapie nie można uznać za prawidłowe wskazania, jakie Sąd poczynił na podstawie art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Dokonywana przez sąd ocena prawna ma na celu wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa oraz sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, natomiast wskazania, co do dalszego postępowania zakreślają obszar działań organu w toku ponownego rozpoznania sprawy. Tak więc, organ czy sąd pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę nie powinien pominąć oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych we wcześniej wydanym wyroku w tej samej sprawie. Waga naruszenia przez organy administracyjne przepisu art. 153 p.p.s.a. jest istotna, gdyż stanowi gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu (por. J. Tarno, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, Warszawa 2008, str. 376 i nast.).
Tymczasem w zaskarżonym wyroku już brak pełnej oceny prawnej pozbawił wskazań cechy zasadności. Na etapie kontroli postanowienia wydanego na podstawie art. 61a k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny tego nie uczynił i sprawa wraca do ponownego rozpatrzenia, gdyż rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania wyroku sądu I instancji w obszarze wyznaczonym zarzutami wnoszącego skargę kasacyjną. Sąd ten nie może natomiast wkraczać w kompetencje sądów I instancji i samodzielnie dokonywać oceny aktów będących przedmiotem wyroków tych sądów w przypadku, gdy jakość kontroli wykonanej na poziomie sądu I instancji budzi wątpliwości (por. wyrok NSA z 24 września 2019 r., I OSK 213/18).
Mając na względzie powyższe oraz art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., art. 205 § 2 p.p.s.a., art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935, t.j.).
Mirella Łent Bogusław Woźniak Wojciech Stachurski