III FSK 1204/22

III FSK 1204/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-29
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Juszczyk-Wiśniewska
Stanisław Bogucki /przewodniczący/
Wojciech Stachurski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
658
Hasła tematyczne
Podatek od nieruchomości
Sygn. powiązane
I SAB/Gl 9/22 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2022-06-01
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 900
art. 73 oraz art. 93 c.
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Wojciech Stachurski (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Ruda Śląska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 czerwca 2022 r., sygn. akt I SAB/Gl 9/22 w sprawie ze skargi S. [...] S.A. z siedzibą w B. na bezczynność Prezydenta Miasta Ruda Śląska w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2004-2005 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Prezydenta Miasta Ruda Śląska na rzecz S. [...] S.A. z siedzibą w B. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
1. Wyrok sądu pierwszej instancji.
Wyrokiem z 1 czerwca 2022 r., I SAB/Gl 9/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. [...] S.A. w B. (dalej: "Spółka") na bezczynność Prezydenta Miasta Ruda Śląska w przedmiocie zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości wraz z oprocentowaniem za lata 2004-2005, stwierdził, że Prezydent Miasta Ruda Śląska dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązał Prezydenta Miasta Ruda Śląska do zwrotu nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 i 2005 w terminie 30 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; zasądził od Prezydenta Miasta Ruda Śląska na rzecz strony skarżącej kwotę 1.000 złotych tytułem sumy pieniężnej; w pozostałym zakresie skargę oddalił; zasądził od Prezydenta Miasta Ruda Śląska na rzecz Spółki kwotę 597 tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Wyrok wraz z uzasadnieniem, a także inne powoływane w dalszej części orzeczenia sądów administracyjnych, są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
2. Skarga kasacyjna.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyły Prezydent Miasta Ruda Śląska, reprezentowany przez pełnomocnika. Zaskarżonemu wyrokowi postawione zostały zarzuty naruszenia:
- art. 93c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, dalej: "o.p."), poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji uznanie, że Spółka pozostaje następcą prawnym wobec K. [...] S.A z siedzibą w K. (dalej: K.) w zakresie prawa do zwrotu nadpłat w podatku od nieruchomości za lata 2004 i 2005 należnych od Prezydenta Miasta Ruda Śląska, podczas gdy z przepisu tego wynika, że osoby prawne powstałe w wyniku podziału wstępują, z dniem podziału lub z dniem wydzielenia, we wszelkie przewidziane w przepisach prawa podatkowego prawa i obowiązki osoby prawnej dzielonej pozostające w związku z przydzielonymi im, w planie podziału, składnikami majątku, zaś prawo do nadpłaty związane było ze składnikami majątkowymi uprzednio przeniesionymi na P. [...] SA z/s w K. (dalej: P.), a ponadto nie zostało ono ujęte w planie podziału K., wobec czego Spółka nie może być następcą prawnym K. w zakresie w/w nadpłat;
- art. 73 o.p., poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że nadpłata jest konsekwencją wydania decyzji umarzających postępowanie dotyczące wymierzenia podatku od nieruchomości za lata 2004 i 2005, których stroną finalnie była Spółka, podczas gdy nadpłata ta powstała w związku wyegzekwowaniem podatku na podstawie nieostatecznych decyzji wymiarowych od K., wobec czego fakt, że finalnie postępowania podatkowe za w/w lata toczyły się z udziałem Spółki nie ma żadnego znaczenia dla niniejszego postępowania.
W oparciu o te zarzuty pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; zasądzenie na rzecz organu od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego. Wniósł także o wyznaczenie rozprawy celem rozpoznania skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Spółki wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 95 z późn. zm.). Strony zostały powiadomione o skierowaniu skargi kasacyjnej do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym z jednoczesnym pouczeniem o możliwości uzupełnienia argumentacji uzasadnienia skargi kasacyjnej albo żądania jej oddalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu biorąc pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.), nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku. W tej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, a zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszania art. 73 oraz art. 93c o.p., są niezasadne.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w skardze kasacyjnej nie zostały postawione zarzuty dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, który sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę wyrokowania. Oznacza to, że związany jest nim również Naczelny Sąd Administracyjny.
Z przedstawionego przez sąd pierwszej instancji stanu sprawy wynika, że Prezydenta Miasta Ruda Śląska decyzjami z 21 grudnia 2009 r. oraz z 22 grudnia 2010 r. określił wobec K. [...] S.A z siedzibą w K. (dalej: K.) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości odpowiednio za rok 2004 oraz rok 2005 w kwotach wyższych od tych wynikających ze złożonych przez K. deklaracji. Kwoty wynikające z tych deklaracji zostały w całości wyegzekwowane wraz z odsetkami. Wymienione decyzje, a także kolejne decyzje organu w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2004 i 2005, zostały uchylone decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "SKO w Katowicach"). Dwoma decyzjami SKO w Katowicach z 21 września 2018 r. nr SKO.F/41.4/1457/2018/12663 oraz nr SKO.F/41.4/1398/2018/12281, po uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji, umorzono postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2004 oraz za rok 2005 z uwagi na bezprzedmiotowość, będącą skutkiem upływu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Powyższe decyzje SKO w Katowicach zostały skierowane do Spółki, jako następcy prawnego K. W decyzji z 24 czerwca 2021 r., SKO.FP/41.4.230/2021.5905, w sprawie wszczętej z wniosku Spółki o zwrot nadpłaty, SKO w Katowicach wprost stwierdziło, że Spółka jest następcą prawnym K. w zakresie prawa do zwrotu nadpłat w podatku od nieruchomości za lata 2004 i 2005. Również dwa wyroki WSA w Gliwicach z 4 czerwca 2018r., I SA/Gl 534/17 oraz z 15 maja 2018 r., I SA/Gl 611/17, zostały skierowane do Spółki jako następcy prawnego K.
W tych okolicznościach faktycznych sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że w chwili wydania przez SKO w Katowicach ostatecznych decyzji z 21 września 2018 r. status prawny Spółki jako następcy prawnego po K. został potwierdzony w administracyjnym toku instancji. Rzeczą Prezydenta Miasta Ruda Śląska było jedynie dokonanie zwrotu spornej nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2004 i 2005, czego organ zaniechał. Skoro kwestia następstwa prawnego Spółki w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2004 i 2005 została potwierdzona w odrębnych postępowaniach, ponowna ocena tego następstwa przez pryzmat przesłanek wynikających z art. 93c o.p. jest bezprzedmiotowa. Sąd prawidłowo uznał tę kwestię za rozstrzygniętą.
Z tego względu zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 93 c o.p. jest niezasadny. W konsekwencji bezzasadny jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 73 o.p.
Na marginesie można dodać, że w kwestii następstwa prawnego Spółki po K. wielokrotnie wypowiadał się też Naczelny Sąd Administracyjny (zob. np. wyroki: z 25 sierpnia 2021 r., III FSK 3881/2; z 26 października 2021 r., III FSK 2295/21, III FSK 2296/21, III FSK 2306/21, III FSK 2370/21, III FSK 2371/21; z 14 marca 2023 r., III FSK 1691/21).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2, art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).
SWSA(del.) Anna Juszczyk-Wiśniewska SNSA Stanisław Bogucki SNSA Wojciech Stachurski