III FSK 1186/24

III FSK 1186/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-02-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-09-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Olesińska
Bogusław Woźniak
Jacek Pruszyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Op 167/24 - Wyrok WSA w Opolu z 2024-05-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 138 § 1 pkt 1, t. 7, art. 77 § 1 i art. 124 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2014 poz 1619
art. 18
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 613
art. 54 § 1 pkt 7
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia WSA (del.) Agnieszka Olesińska, Protokolant Ewa Gmurczyk, po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej O. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 8 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Op 167/24 w sprawie ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31 sierpnia 2023 r. nr SKO.40.2151.2023.eg w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.
Wyrokiem z 8 maja 2024 r., sygn. akt I SA/Op 167/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę O. P. S.A. w W. (dalej: skarżąca, spółka) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 31 sierpnia 2023 r., nr SKO.40.2151.2023.eg w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.
Wyrok (podobnie, jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia) jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.
2. Skarga kasacyjna.
Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniosła spółka. Działający w jej imieniu pełnomocnik na podstawie art. 173 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i w zw. z art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, tj.:
– niewyjaśnienie dlaczego organy winny zbadać tylko czy postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności wraz z decyzją wymiarową zostało skarżącej doręczone wcześniej niż odpis tytułu wykonawczego, a zatem wcześniej niż wszczęto egzekucję w sprawie, podczas gdy z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt III SA/Wa 1085/22) nie wynika takie ograniczenie, a zarzut ten należało rozpoznać w całokształcie;
– niewyjaśnienie kwestii związanej z wydaniem i doręczeniem ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 2 listopada 2015 r., nr SKO.I/40/806/2015/po jako podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego;
– niewyjaśnienie dlaczego za okresy bezczynności Prezydenta Miasta Opola, jak chociażby za okres od 15 lipca 2014 r. do 18 listopada 2014 r. (ponad 4 miesiące) powinny zostać naliczone odsetki;
co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż - z jednej strony - uniemożliwia w tym zakresie sformułowanie merytorycznych zarzutów kasacyjnych wobec zaskarżonego wyroku, z drugiej zaś - wskazuje na niedostateczne wyjaśnienie zasadności zastosowania w przedmiotowej sprawie normy zawartej w art. 33 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1619, dalej: u.p.e.a.);
2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 124 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której wymagała ona uwzględnienia ze względu na to, że wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu, powielonemu następnie przez sąd - zgłoszony przez skarżącą zarzut braku wymagalności był uzasadniony, gdyż do dnia podjęcia egzekucji nie nadano decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż czynności egzekucyjne powinny zostać uchylone, a postępowanie egzekucyjne umorzone;
3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, w której wymagała ona uwzględnienia z uwagi na zasadność zarzutów nieistniejącego obowiązku, gdyż nie zostało uwzględnione, że w zakresie odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2010 wystąpiły okresy nienaliczania odsetek, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613, dalej: o.p.), co oznacza, iż podjęto egzekucję w zakresie obowiązku, który w ogóle nie istniał
Wobec powyższych zarzutów autor skargi kasacyjnej wniósł o:
1. rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie (art. 176 § 2 p.p.s.a.) oraz;
2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu;
3. zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.
Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga kasacyjna jest niezasadna.
Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.
Zasadnicze znaczenie w sprawie miał fakt orzekania przez organy, a następnie Sąd pierwszej instancji w warunkach związania wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1085/22.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym wymiarze oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organów administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2024 r., III FSK 667/23).
W kontekście zarzutu egzekucyjnego dotyczącego wymagalności obowiązku wynikającego z decyzji Prezydenta Miasta Opola z 16 stycznia 2015 r., z uzasadnienia wiążącego w sprawie wyroku WSA w Warszawie z 22 czerwca 2022 r. wynika, że rozpatrując ponownie sprawę wierzyciel, a także w odpowiednim zakresie organ egzekucyjny i organ nadzoru, uwzględniając wykładnię prawa przedstawioną w tym orzeczeniu, dokonają oceny co do wymagalności egzekwowanego obowiązku, z uwzględnieniem kwestii daty doręczenia skarżącej decyzji nieostatecznej, a przede wszystkim postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności stanowiących o istnieniu i wymagalności obowiązku w chwili wszczęcia egzekucji. Zawartość akt administracyjnych nie pozwalała bowiem na ocenę prawną zarzutów skarżącej podniesionych w powyższych kwestiach, nie wypowiedział się także jednoznacznie co do tych kwestii wierzyciel. Stąd Sąd nie miał wiedzy, czy postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności wraz z decyzją wymiarową zostało skarżącej doręczone wcześniej niż odpis tytułu wykonawczego, a zatem wcześniej niż wszczęto egzekucję w sprawie.
Mając na uwadze wytyczne wynikające z ww. wyroku WSA w Warszawie z 22 czerwca 2022 r. organ stwierdził, że decyzję Prezydenta Miasta Opola z 16 stycznia 2015 r. doręczono spółce 9 lutego 2015 r., natomiast postanowienie z 3 listopada 2014 r., nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji organu pierwszej instancji z 16 stycznia 2015 r., doręczono 24 listopada 2015 r. Zatem doręczenie stronie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego wraz z odpisem tytułu wykonawczego z 5 listopada 2015 r., które miało miejsce 26 listopada 2015 r., nastąpiło po doręczeniu decyzji wymiarowej w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. i postanowienia nadającego tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organy zastosowały się do wytycznych zawartych w wyroku z 22 czerwca 2022 r. W szczególności organ załączył do akt dokumenty, których braki w aktach sprawy były wskazywane przez Sąd jako naruszenie obowiązujących przepisów prawa. Obecnie całość dokumentacji załączonej do akt pozwala na skontrolowanie prawidłowości prowadzonego postępowania pod kątem ustalenia, czy decyzję wymiarową organu pierwszej instancji i postanowienie o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności doręczono skarżącej wcześniej niż odpis tytułu wykonawczego. Podkreślić należy, że to ten moment został przyjęty w ww. wyroku WSA w Warszawie, jako data wymagalności egzekwowanego obowiązku.
Odnośnie przedstawionych w skardze kasacyjnej zastrzeżeń dotyczących kwestii momentu wystawienia tytułu wykonawczego, a także momentu, od którego postanowienie o nadaniu natychmiastowej wykonalności wywołuje skutki prawne i stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego oraz powołanego w tym zakresie orzecznictwa, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wszczęcie egzekucji i wszczęcie postępowania egzekucyjnego to dwa odrębne terminy prawne. Wszczęcie egzekucji w administracji następuje z chwilą: (1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego; (2) doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego dłużnikowi zajętej wierzytelności albo podmiotowi, o którym mowa w art. 95a pkt 2 lit. b, lub urzędowi, o którym mowa w art. 96g § 2, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego; (3) podpisania protokołu zajęcia prawa majątkowego, protokołu odbioru dokumentu lub protokołu zajęcia i odbioru ruchomości przez pracownika obsługującego organ egzekucyjny, jeżeli to podpisanie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego; (4) wpisu w księdze wieczystej o wszczęciu egzekucji z nieruchomości lub złożenia wniosku o wpis o wszczęciu egzekucji z nieruchomości do zbioru dokumentów, jeżeli ten wpis lub to złożenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Natomiast wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje z chwilą doręczenia wniosku o wszczęcie egzekucji administracyjnej i tytułu wykonawczego organowi egzekucyjnemu, jeżeli wierzyciel nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym.
Ponownie podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie zachodziło związanie stanowiskiem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 czerwca 2022 r., w którym Sąd ten przesądził, jakie okoliczności należy badać oceniając, czy egzekwowane zobowiązanie było wymagalne. Konsekwentnie przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy zobowiązane były dokonać oceny co do wymagalności egzekwowanego obowiązku, z uwzględnieniem kwestii daty doręczenia skarżącej decyzji nieostatecznej, a przede wszystkim postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności stanowiących o istnieniu i wymagalności obowiązku w chwili wszczęcia egzekucji. Jak wynika z rozważań Sądu, organy winny zbadać, czy postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności wraz z decyzją wymiarową zostało skarżącej doręczone wcześniej niż odpis tytułu wykonawczego, a zatem wcześniej niż wszczęto egzekucję w sprawie. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał zatem za miarodajny i decydujący dla oceny wymagalności obowiązku poddanego egzekucji moment doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (czyli moment wszczęcia egzekucji, a nie wszczęcia postępowania egzekucyjnego).
Tym samym nie ma podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w zw. z art. 29 § 1 u.p.e.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.
Przechodząc do zarzutów dotyczących nieistnienia obowiązku, w zakresie odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości za rok 2010 ze względu na wystąpienie okresu nienaliczania odsetek, o których mowa w art. 54 § 1 pkt 7 o.p., należy stwierdzić, że organy w ponownie prowadzonym postępowaniu poczyniły w tym zakresie ustalenia i wykazały związek przyczynowo-skutkowy między działaniami strony a załatwieniem sprawy po upływie 3-miesięcznego terminu. Kolegium przedstawiło przebieg postępowania przed organem pierwszej instancji od momentu jego wszczęcia do dnia doręczenia decyzji tego organu, ze wskazaniem dat i opisem czynności podejmowanych przez organ oraz przez skarżącą. Kolegium wskazało ile dni wyniosło opóźnienie w wydaniu decyzji, w tym ile dni ze względu na zwłokę skarżącej w przedłożeniu dokumentów i wyjaśnień, bez których nie było możliwe rozstrzygnięcie sprawy (związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy działaniem strony a wynikiem sprawy), a ile dni to zwłoka niezależna od organu, bo jest to okres w jakim skarżąca odbierała korespondencję od organu. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, że organ efektywnie mógł prowadzić postępowanie przez 88 dni, tj. od 18 czerwca 2014 r. do 9 lutego 2015 r. z wyłączeniem okresu od 15 lipca 2014 r. do 10 grudnia 2014 r. (w związku z oczekiwaniem na przedłożenie dokumentów niezbędnych w celu dokonania ustaleń w zakresie przedmiotów podlegających opodatkowaniem podatku od nieruchomości). Jak ustalono, skarżąca dopiero w reakcji na powtórne wezwanie przedłożyła żądane przez organ informacje, zatem ten okres oczekiwania na reakcję spółki, nie może być traktowany, jako opóźnienie w załatwieniu sprawy z winy organu. Sąd pierwszej instancji zauważył przy tym, że powtórne wezwanie organu do przedłożenia dokumentów nie zostało wystosowane do spółki bezzwłocznie, niemniej jednak – jego zdaniem - nie zmieniło to ogólnej oceny, że to skarżąca dopuściła się zwłoki w przekazaniu dokumentów i nie dostarczyła ich w czasie umożliwiającym wydanie decyzji w terminie. Gdyby spółka dostarczyła dokumenty w terminie 7 dni od dnia otrzymania pierwszego wezwania, to jest w terminie 23 lipca 2015 r, to organowi pozostałoby jeszcze około 2 miesiące na wydanie decyzji. Co prawda organ dopuścił się pewnej opieszałości w ponownym wezwaniu spółki do przedłożenia dokumentów, niemiej jednak nie można pominąć, że pierwotną i zasadniczą przyczyną uniemożlwiającą wydanie decyzji podatkowej w ww. terminie był brak reakcji spółki na wezwanie organu. Słusznie podkreślono, że żądane przez organ informacje i dokumenty pozostawały w dyspozycji skarżącej, a konieczność ich posiadania przez organ wynikała z art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przywołany przepis określa zasadniczy sposób ustalania podstawy opodatkowania, dlatego bez wezwania skarżącej do przedłożenia informacji i dokumentów zawierających dane określone w tym przepisie, organ nie mógł zastosować innych dowodów przy ustalaniu podstawy opodatkowania.
Nie budzi zatem wątpliwości, że istniał związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy działaniem skarżącej a załatwieniem sprawy. Okoliczność oczekiwania na przedłożenie przez stronę dokumentów, do przedłożenia których organ wzywał stronę, była okolicznością niezależną od organu, który efektywnie mógł prowadzić postępowanie przez 88 dni, a zatem czynności efektywnego prowadzenia postępowania przez organ z pominięciem czasu oczekiwania przez organ na przedłożenie przez spółkę niezbędnych dokumentów, nie przekroczył 3 miesięcy.
Okolicznościami, które pozwalają na odstąpienie od zastosowania art. 54 § 1 pkt 7 o.p., jest przyczynienie się strony lub jej przedstawiciela do powstania opóźnienia albo jego powstanie z przyczyn niezależnych od organu (art. 54 § 2 o.p). Jedynie brak przyczynienia się strony do opóźnienia uwalnia ją od ponoszenia ciężarów w postaci zapłaty odsetek za zwłokę za czas trwania postępowania.
Mając na uwadze powyższe należy zgodzić się z WSA w Opolu, że przekroczenie określonego w art. 54 § 1 pkt 7 o.p. terminu nastąpiło z dwóch przyczyn, tj. w następstwie przyczynienia się spółki (brak reakcji na uzasadnione wezwanie do przedłożenia dokumentów) oraz z przyczyny niezależnej od organu (terminy związane z realizacją doręczeń). Przyczynienie się strony wyraża się w tym, że pomimo wezwania do udzielenia informacji (przedłożenia dowodów), na okoliczność wartości budowli, nie odpowiedziała na owo wezwanie pomimo dysponowania stosownymi dokumentami.
Z tych względów za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a.
Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i z art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a.
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki stan faktyczny i dlaczego przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2024 r., III OSK 2040/22). Sam zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może być wykorzystywany do zwalczania przyjętego w sprawie stanu faktycznego czy dokonanej wykładni prawa (por. wyrok NSA z 27 października 2015 r., II OSK 391/14).
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśniono dlaczego organy zobowiązane były do zbadania, czy postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności wraz z decyzją wymiarową zostało skarżącej doręczone wcześniej niż odpis tytułu wykonawczego, a zatem wcześniej niż wszczęto egzekucję w sprawie. Wskazania takie wynikały wprost z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. III SA/Wa 1085/22. W świetle tego orzeczenia, nie zachodziła potrzeba wyjaśnienia kwestii związanej z wydaniem i doręczeniem ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z 2 listopada 2015 r. Jako podstawę wystawienia tytułu wykonawczego w wyroku tym wskazano decyzję organu pierwszej instancji, której nadano klauzulę wykonalności. WSA odniósł się także do kwestii wskazywanej przez spółkę "bezczynności" Prezydenta Miasta Opola (za okres od 15 lipca 2014 r. do 18 listopada 2014 r.) w kontekście naliczenia odsetek. Tym samym skarżąca miała możliwość sformułowania w tym zakresie zarzutów kasacyjnych wobec zaskarżonego wyroku.
Mając to na względzie, stosownie do art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął jak w sentencji.
sędzia del. WSA Agnieszka Olesińska sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Bogusław Woźniak[pic]