III CZP 85/11

Rzecznik Ubezpieczonych zwrócił się do Sądu Najwyższego o rozstrzygnięcie rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych dotyczącej wykładni art. 363 § 1 w zw. z art. 361 § 2 k.c. w sprawach o odszkodowanie za szkodę w pojeździe mechanicznym. Chodziło o to, czy poszkodowany może żądać od ubezpieczyciela ustalenia wysokości odszkodowania według cen części oryginalnych, gdy uszkodzeniu uległy takie części i wymagana jest ich wymiana. Rzecznik wskazał na dominujący pogląd, że poszkodowanemu przysługuje pełne prawo do odszkodowania według cen części oryginalnych, co zapewnia pełną restytucję. Pojawia się jednak odmienny kierunek wykładni, który dopuszcza ustalenie odszkodowania według cen części alternatywnych, zwłaszcza w przypadku starszych pojazdów, aby uniknąć nieuzasadnionej korzyści poszkodowanego. Sąd Najwyższy, rozpatrując wniosek, stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki do podjęcia uchwały, ponieważ kwestia ta została już rozstrzygnięta uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 r., III CZP 80/11. Uchwała ta stanowi, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Ubezpieczyciel może obniżyć odszkodowanie tylko wtedy, gdy wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu. Sąd Najwyższy podkreślił, że rozbieżność, na którą powołał się Rzecznik, dotyczy w rzeczywistości stosowania prawa do konkretnych stanów faktycznych, a nie jego wykładni.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający