III CZP 17/11
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Najwyższy rozpatrywał zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Okręgowy, dotyczące możliwości prowadzenia egzekucji przez komornika z nieruchomości lokalowej, która powstała z połączenia dwóch lokali. Właściciel tych lokali, Przemysław G., nabył je od osób trzecich, jednak umowy sprzedaży zostały uznane za bezskuteczne wobec wierzyciela w ramach skargi pauliańskiej. W międzyczasie Przemysław G. połączył oba lokale w jeden, tworząc nową księgę wieczystą. Sąd Okręgowy pytał, czy komornik może prowadzić egzekucję z tej połączonej nieruchomości, czy też powinien umorzyć postępowanie z uwagi na brak tytułów egzekucyjnych do nieruchomości w obecnym kształcie. Sąd Najwyższy odmówił jednak podjęcia uchwały. Uzasadnił to tym, że przedstawione zagadnienie prawne nie zostało sformułowane w sposób ogólny i abstrakcyjny, lecz odnosiło się do konkretnego stanu faktycznego i stron postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, Sąd Najwyższy nie rozstrzyga konkretnych sporów, a jedynie ogólne kwestie prawne budzące poważne wątpliwości. Ponadto, Sąd Okręgowy sam dokonał już oceny stanu faktycznego i prawnego, opowiadając się za jednym z możliwych rozstrzygnięć, co również stanowiło podstawę do odmowy udzielenia odpowiedzi.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaProceduralne wymogi dotyczące przedstawiania zagadnień prawnych Sądowi Najwyższemu przez sądy niższej instancji, w szczególności konieczność ogólnego i abstrakcyjnego sformułowania pytania prawnego.
Dotyczy wyłącznie sytuacji przedstawienia zagadnienia prawnego Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
Zagadnienia prawne (3)
Czy komornik może prowadzić egzekucję z nieruchomości lokalowej, która powstała z połączenia dwóch nieruchomości lokalowych stanowiących w chwili połączenia własność osoby trzeciej, a których wcześniejsze umowy sprzedaży zostały uznane za bezskuteczne wobec wierzyciela w ramach skargi pauliańskiej?
Odpowiedź sądu
Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały, ponieważ przedstawione zagadnienie prawne nie zostało sformułowane w sposób ogólny i abstrakcyjny, lecz odnosiło się do konkretnego stanu faktycznego i stron postępowania. Wymóg ten wynika z art. 390 § 1 k.p.c. i ma na celu zapewnienie, że Sąd Najwyższy rozstrzyga ogólne kwestie prawne, a nie konkretne spory.
Czy zagadnienie prawne przedstawione Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. może dotyczyć sposobu rozstrzygnięcia sprawy w konkretnym stanie faktycznym?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zagadnienie prawne przedstawione Sądowi Najwyższemu nie może być pytaniem o sposób rozstrzygnięcia sprawy w konkretnym stanie faktycznym.
Uzasadnienie
Według utrwalonego w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiska, przedmiotem zagadnienia prawnego przedstawionego na podstawie art. 390 § 1 k.p.c. nie może być pytanie o sposób rozstrzygnięcia sprawy w konkretnym stanie faktycznym. Zagadnienie powinno być postawione ogólnie i abstrakcyjnie.
Czy sąd drugiej instancji, przedstawiając zagadnienie prawne Sądowi Najwyższemu, może już dokonać określonej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy, opowiadając się za jednym z rozstrzygnięć?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, sąd drugiej instancji nie powinien dokonywać takiej oceny, gdyż udzielona przez Sąd Najwyższy odpowiedź miałaby służyć jedynie potwierdzeniu prawidłowości przyjętego przez sąd drugiej instancji stanowiska.
Uzasadnienie
Sąd Najwyższy odmówił podjęcia uchwały, ponieważ Sąd Okręgowy w uzasadnieniu postanowienia przedstawił określoną ocenę stanu faktycznego i prawnego sprawy, opowiadając się zdecydowanie za jednym z rozstrzygnięć. Wobec tego odpowiedź Sądu Najwyższego miałaby służyć jedynie potwierdzeniu prawidłowości przyjętego przez sąd drugiej instancji stanowiska, co nie jest celem instytucji przedstawiania zagadnień prawnych.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| Przemysław G. | osoba_fizyczna | skarżący |
| Andrzej R. | inne | Komornik Sądowy |
| M. sp. z o.o. w K. | spółka | wierzyciel |
| Waldemar B. | osoba_fizyczna | dłużnik |
| Jagoda B. | osoba_fizyczna | sprzedająca |
| Marceli B. | osoba_fizyczna | dłużnik |
| Marek S. | osoba_fizyczna | dłużnik |
| Zofia S. | osoba_fizyczna | dłużnik |
| Wojciech B. | osoba_fizyczna | sprzedający |
Przepisy (5)
Główne
k.p.c. art. 390 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Przedmiotem przedstawionego zagadnienia prawnego nie może być pytanie o sposób rozstrzygnięcia sprawy w konkretnym stanie faktycznym. Zagadnienie prawne powinno być postawione ogólnie i abstrakcyjnie. Musi budzić poważne wątpliwości.
Pomocnicze
k.p.c. art. 825 § pkt 3
Kodeks postępowania cywilnego
u.SN art. 61 § § 1
Ustawa o Sądzie Najwyższym
u.w.l. art. 22 § ust. 4
Ustawa o własności lokali
u.w.l. art. 7 § ust. 2
Ustawa o własności lokali
Argumenty
Skuteczne argumenty
Zagadnienie prawne przedstawione Sądowi Najwyższemu musi być sformułowane ogólnie i abstrakcyjnie, a nie odnosić się do konkretnego stanu faktycznego. • Sąd Najwyższy nie rozstrzyga konkretnych sporów, a jedynie ogólne kwestie prawne budzące poważne wątpliwości. • Sąd drugiej instancji nie powinien dokonywać oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy przed przedstawieniem zagadnienia prawnego.
Godne uwagi sformułowania
Przedstawione do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne nie spełnia tych kryteriów. • Zagadnienie prawne przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia powinno być postawione ogólnie i abstrakcyjnie, by mogło być rozpatrywane w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego. • Instytucja ta (...) jest wyjątkiem od konstytucyjnej zasady podległości sędziego tylko Konstytucji i ustawom (...) i reguły samodzielnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd właściwy. • Ze względu na tę wyjątkowość, przesłanka stosowania art. 390 § 1 k.p.c. powinna być wykładana ściśle.
Skład orzekający
Krzysztof Strzelczyk
przewodniczący, sprawozdawca
Wojciech Katner
członek
Bogumiła Ustjanicz
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Proceduralne wymogi dotyczące przedstawiania zagadnień prawnych Sądowi Najwyższemu przez sądy niższej instancji, w szczególności konieczność ogólnego i abstrakcyjnego sformułowania pytania prawnego."
Ograniczenia: Dotyczy wyłącznie sytuacji przedstawienia zagadnienia prawnego Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 390 § 1 k.p.c.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa dotyczy ważnych kwestii proceduralnych związanych z funkcjonowaniem Sądu Najwyższego i przedstawianiem zagadnień prawnych, co jest istotne dla prawników praktyków, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.
“Kiedy Sąd Najwyższy odmawia odpowiedzi? Kluczowe zasady przedstawiania zagadnień prawnych.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.