III CZP 111/05

Uchwała z dnia 9 grudnia 2005 r., III CZP 111/05 
 
Sędzia SN Stanisław Dąbrowski (przewodniczący) 
Sędzia SN Józef Frąckowiak 
Sędzia SN Iwona Koper (sprawozdawca) 
 
Sąd Najwyższy w sprawie z powództwa Władysława W. przeciwko wspólnocie 
mieszkaniowej nieruchomości położonej przy ul. Ż. nr 86 w W. o uchylenie uchwał, 
po rozstrzygnięciu w Izbie Cywilnej na posiedzeniu jawnym w dniu 9 grudnia 2005 r. 
zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu 
postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2005 r.: 
"Czy uchwały właścicieli lokali podjęte w trybie art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 24 
czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. Nr 80 poz. 903 tekst jednolity ze zm.), 
których przedmiotem są: 
a) zmiana sposobu sprawowania zarządu nieruchomością wspólną; 
b) zatwierdzenie sprawozdania ze sprawowania zarządu nieruchomością 
wspólną; 
c) udzielenie absolutorium zarządcy; 
w razie ich zaskarżenia do sądu powinny być kwalifikowane jako dotyczące 
praw niemajątkowych w rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.c., czy też są sprawami o 
prawa majątkowe?" 
podjął uchwałę: 
 
Sprawy o uchylenie uchwał wspólnoty mieszkaniowej podjętych w trybie 
art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (jedn. tekst: 
Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.), których przedmiotem jest zmiana 
sposobu sprawowania zarządu nieruchomością wspólną, zatwierdzenie 
sprawozdania ze sprawowania zarządu nieruchomością wspólną oraz 
udzielenie absolutorium zarządcy, są sprawami o prawa majątkowe. 
 
Uzasadnienie 
 

Przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienie prawne 
powstało przy rozpoznawaniu przez Sąd Okręgowy apelacji od wyroku Sądu 
pierwszej instancji oddalającego powództwo skierowane przeciwko wspólnocie 
mieszkaniowej, zaskarżające uchwały właścicieli lokali. Sąd Okręgowy powziął 
wątpliwość co do majątkowego albo niemajątkowego charakteru praw, których 
dotyczą zaskarżone uchwały, a w konsekwencji tego, czy sprawa, której 
przedmiotem jest zaskarżenie tych uchwał, jest sprawą o prawa niemajątkowe w 
rozumieniu art. 17 pkt 1 k.p.c. Zaskarżone w sprawie uchwały miały za przedmiot 
zmianę ustalonego w trybie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o 
własności lokali (jedn. tekst: Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm. – dalej: „u.w.l.”) 
sposobu sprawowania zarządu nieruchomością, zatwierdzenie sprawozdania ze 
sprawowania zarządu nieruchomością wspólną oraz udzielenie absolutorium 
zarządcy. 
Sąd Okręgowy wskazał, że nie został dotychczas dostatecznie wyjaśniony 
charakter uchwał właścicieli lokali z punktu widzenia podziału spraw na spory o 
prawa majątkowe i niemajątkowe. Systematyka ustawy o własności lokali świadczy 
o tym, że uchwały właścicieli dotyczyć mogą praw i obowiązków właścicieli 
wymienionych w art. 15-17 u.w.l. oraz zarządu nieruchomością wspólną. Dokonując 
analizy regulacji przedmiotu uchwał właścicieli dotyczących kwestii zarządu 
nieruchomością wspólną, Sąd Okręgowy podniósł, że w zdecydowanej większości 
spraw uchwały te powinny być kwalifikowane jako odnoszące się do praw 
majątkowych. Wskazał na rozbieżności w wypowiedziach doktryny dotyczących 
charakteru roszczenia o uchylenie uchwał właścicieli i charakteru sprawy, w której 
takie roszczenie jest rozpatrywane, krytycznie odnosząc się do poglądu 
postulującego traktowanie spraw związanych z wyborem i odwołaniem zarządu na 
podobieństwo tzw. spraw korporacyjnych, przysługujących wspólnikom w spółkach 
prawa handlowego. 
W ocenie Sądu Okręgowego, stanowisko takie nie jest trafne ze względu na 
oczywistą różnicę między celami wspólnoty mieszkaniowej i zadaniami zarządu we 
wspólnocie, a zasadami funkcjonowania spółek prawa handlowego, niezależnie 
bowiem od tego czy zarząd wspólnoty jest organem ułomnej osoby prawnej, czy też 
przedstawicielem organizacyjnym (statutowym) właścicieli lokali, spełnia on funkcje 
związane z zarządem nieruchomością, a nie z zarządzaniem spółką. Tymczasem 

sprawy dotyczące zarządu związanego ze współwłasnością i użytkowaniem mają, 
w świetle właściwych przepisów, charakter spraw o prawa majątkowe. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Problem oceny charakteru sprawy mającej za przedmiot żądanie uchylenia 
uchwały właścicieli lokali (wspólnoty mieszkaniowej) był już rozpatrywany zarówno 
w orzecznictwie, jak i w literaturze. W postanowieniu z dnia 27 lutego 2001 r., V CZ 
4/01 (OSNC 2001, nr 7-8, poz. 124) Sąd Najwyższy – na tle zagadnienia 
dopuszczalności kasacji w związku z treścią dawnego art. 3921 § 1 k.p.c. – 
stwierdził, że w sprawie o uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej (art. 25 ust. 
1 i 1a u.w.l.), dotyczącej praw majątkowych, kasacja nie przysługuje, gdy wartość 
przedmiotu zaskarżenia jest niższa od kwot wymienionych w art. 3921 § 1 zdanie 
pierwsze k.p.c. Podkreślił, że dla dopuszczalności kasacji w sprawie o uchylenie 
uchwały wspólnoty mieszkaniowej znaczenie ma kwestia, czy wytoczone 
powództwo dotyczy praw majątkowych, a jeżeli tak, jaka jest wartość przedmiotu 
zaskarżenia. Następnie, wskazując na przedmiot kwestionowanych dwóch uchwał, 
które dotyczyły opłat na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną i 
wydatków związanych z utrzymaniem lokali współwłaścicieli oraz planu 
gospodarczego zarządu nieruchomością wspólną w zakresie propozycji jej remontu, 
stwierdził, że sprawa z powództwa o uchylenie tych uchwał jest wobec tego sprawą 
o prawa majątkowe w rozumieniu art. 3921 § 1 zdanie pierwsze k.p.c.  
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 11 lutego 2003 r., V CZ 208/02 (nie 
publ.) Sąd Najwyższy stwierdził, że sprawy o uchylenie uchwał wspólnoty miesz-
kaniowej nie mają jednolitego charakteru i nie mogą być generalnie zaliczane do 
spraw o prawa majątkowe; o charakterze sprawy decyduje przedmiot uchwały 
podlegającej zaskarżeniu. Z kolei w uchwale z dnia 7 stycznia 2004 r., III CZP 
100/03 (OSNC 2005, nr 2, poz. 29) Sąd Najwyższy przyjął, że sprawa o uchylenie 
uchwały wspólnoty mieszkaniowej, której przedmiotem jest przeznaczenie środków 
finansowych wynikających z rozliczenia kosztów centralnego ogrzewania za 
określony okres na pokrycie takich kosztów w przyszłości jest sprawą o prawa 
majątkowe (art. 17 pkt 4 k.p.c.). Uznał, że nie ma podstaw, aby odstąpić od poglądu 
wyrażonego w orzecznictwie, iż sprawy o uchylenie uchwały wspólnoty 
mieszkaniowej nie można generalnie zakwalifikować do spraw majątkowych lub 
niemajątkowych. Sprawa taka jest sprawą o prawa majątkowe lub sprawą o prawa 
niemajątkowe, w zależności od przedmiotu zaskarżonej uchwały. 

Przytoczone orzeczenia wskazują, że rozważając problem, czy sprawa o 
uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej jest sprawą o prawa majątkowe, czy 
też sprawą o prawa niemajątkowe, Sąd Najwyższy oceniał jej charakter in casu, 
przyjmując jako kryterium różnicujące charakter przedmiotu zaskarżonych uchwał. 
Takie ujęcie rozważanej kwestii w odniesieniu do uchwał wspólnoty stanowi 
konsekwencję przeniesienia przez Sąd Najwyższy rozumowania prezentowanego 
na tle sprawy o uchylenie (unieważnienie) uchwał walnego zgromadzenia 
spółdzielni. W tym zakresie za utrwalone w orzecznictwie uznać można stanowisko, 
że sprawy tego rodzaju nie mają jednolitego charakteru i nie mogą być generalnie 
zaliczone do spraw o prawa majątkowe lub spraw o prawa niemajątkowe, a o 
charakterze sprawy decyduje w każdym indywidualnym wypadku przedmiot 
uchwały podlegającej zaskarżeniu (orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 
1955 r., II CR 2072/54, OSN 1956, nr 1, poz. 22, z dnia 5 czerwca 1959 r., 4 CO 
5/59, OSN 1960, nr 3, poz. 76, z dnia 25 stycznia 1961 r., 2 CR 909/59, OSPiKA 
1962, nr 1, poz. 8, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 listopada 1984 r., II 
CZ 122/74, nie publ., z dnia 26 listopada 1975 r., I CZ 185/75, nie publ., z dnia 11 
grudnia 1984 r., I CZ 139/84, nie publ.). Podobny kierunek wypowiedzi odnotować 
można w stosunku do spraw o uchylenie (unieważnienie) uchwał zgromadzeń 
wspólników w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością (postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 9 stycznia 2003 r., I CK 339/02, "Izba Cywilna" 2003, nr 10, s. 
39). 
W piśmiennictwie prezentowane są zarówno poglądy kwalifikujące sprawy o 
uchylenie uchwał wspólnoty mieszkaniowej do spraw o prawa majątkowe, jak i 
zaliczające je do spraw o prawa niemajątkowe, a także pogląd różnicujący je w 
zależności od tego, czy zaskarżona uchwała dotyczy praw majątkowych czy 
niemajątkowych. Kwestia ta podejmowana jest w doktrynie także w odniesieniu do 
sprawy o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia spółdzielni, uchwały 
zgromadzenia wspólników spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz uchwały 
walnego zgromadzenia spółki akcyjnej. Dominuje zapatrywanie, że o tym, czy 
sprawa o uchylenie uchwały walnego zgromadzenia spółdzielni jest sprawą o prawa 
niemajątkowe (art. 17 pkt 1 k.p.c.) czy też sprawą o prawa majątkowe (art. 16 i art. 
17 pkt 4 k.p.c.) decyduje przedmiot uchwały. Jeżeli uchwała dotyczy praw 
majątkowych spółdzielni i jej członków, to sprawa o uchylenie takiej uchwały jest 
sprawą o prawa majątkowe, jeśli zaś uchwała dotyczy praw niemajątkowych, to 

sprawa o jej uchylenie jest sprawą o prawa niemajątkowe. Podobnie, na tle spraw o 
uchylenie (stwierdzenie nieważności) uchwał walnych zgromadzeń wspólników 
spółki z ograniczoną odpowiedzialnością albo uchwał walnych zgromadzeń spółki 
akcyjnej reprezentowane jest stanowisko, że uchwały mogą mieć charakter 
niemajątkowy (np. odwołanie członka rady nadzorczej) lub majątkowy (np. 
podwyższenie kapitału zakładowego). 
Przepisy art. 17 pkt 1 i pkt 4 k.p.c. posługują się pojęciem „spraw o prawa 
niemajątkowe” oraz „spraw o prawa majątkowe” dla celów rozgraniczenia 
właściwości rzeczowej sądów rejonowych i sądów okręgowych. (...) Według 
wypowiedzi doktryny, podstawą wyróżnienia kategorii praw majątkowych i 
niemajątkowych jest typowy interes, jaki realizują. Na podstawie tego kryterium do 
praw majątkowych zalicza się w szczególności prawa rzeczowe, wierzytelności 
opiewające na świadczenia majątkowe, prawa majątkowe małżeńskie, a także 
istotną część praw kwalifikowanych jako tzw. własność intelektualna, przy czym dla 
uznania konkretnego prawa podmiotowego za prawo typu majątkowego nie ma 
znaczenia, czy ma ono jakąś wartość rynkową. Do praw niemajątkowych zalicza się 
prawa osobiste i prawa rodzinne niemajątkowe, stanowiące element stosunków 
miedzy małżonkami, krewnymi, przysposobionymi i powinowatymi. Podkreśla się 
jednocześnie, że we współczesnym prawie cywilnym wzrasta rola praw 
niemajątkowych, co umotywowane jest dążeniem do wzmocnienia ochrony wartości 
osobistych człowieka za pomocą instrumentów cywilnoprawnych jako bardziej 
elastycznych i skutecznych. Pojawia się także tendencja do uwzględnienia wartości 
osobistych w obrębie praw majątkowych, co utrudnia rozróżnienie obu rodzajów 
praw. Widoczne jest to na obszarze własności intelektualnej, a także w dziedzinie 
tzw. praw korporacyjnych. 
W świetle doktrynalnego rozróżnienia praw majątkowych i niemajątkowych 
oraz przy uwzględnieniu dorobku orzecznictwa i literatury dotyczące charakteru 
spraw o uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej (uchwały zgromadzenia 
wspólników w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, uchwały walnego 
zgromadzenia w spółce akcyjnej, uchwały walnego zgromadzenia w spółdzielni) 
rozpatrywać można dwa kierunki rozstrzygnięcia przedmiotowego zagadnienia 
prawnego. Można więc przyjąć – w opozycji do dotychczasowego orzecznictwa – 
że kwestia charakteru sprawy o uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej, tj. 
sprawy wywołanej zaskarżeniem takiej uchwały, powinna być rozstrzygana 

wyłącznie w kontekście oceny charakteru samego uprawnienia do zaskarżenia 
uchwały przewidzianego w art. 25 u.w.l., bez odwoływania się do przedmiotu 
uchwały w konkretnym przypadku. Możliwe jest także – zgodne z dominującym 
stanowiskiem – przyjęcie, że dla oceny kwestii, czy sprawa o uchylenie uchwały 
wspólnoty mieszkaniowej jest sprawą o prawa niemajątkowe, czy też sprawą o 
prawa majątkowe, rozstrzygające znaczenie ma przedmiot konkretnej uchwały, a 
ściśle rzecz biorąc to, czy uchwała dotyczy praw niemajątkowych, czy praw 
majątkowych powoda lub wspólnoty. 
Przyjęcie pierwszego zapatrywania prowadziłoby do stworzenia generalnej 
oceny charakteru uprawnienia do zaskarżenia uchwały wspólnoty mieszkaniowej 
jako uprawnienia majątkowego albo niemajątkowego i w zależności od jej wyniku, 
każdą sprawę o uchylenie uchwały wspólnoty można byłoby zakwalifikować jako 
sprawę o prawa niemajątkowe albo sprawę o prawa majątkowe. Ocena charakteru 
przedmiotowych spraw odbywałaby się więc według jednolitej reguły, niezależnie od 
tego jakich kwestii dotyczyłaby zaskarżona uchwała. 
Poglądu tego jednak nie można zaakceptować. Uprawnienie do zaskarżenia 
uchwały wspólnoty mieszkaniowej jest jedynie instrumentem prawnym mającym 
służyć ochronie praw właściciela lokalu należącego do wspólnoty. Korzystanie z 
tego uprawnienia nie jest celem samym w sobie, lecz zmierza jedynie do ochrony 
określonych interesów – sytuacji prawnej lub konkretnych praw danego właściciela 
lokalu. Abstrakcyjna ocena charakteru tego rodzaju uprawnienia jako uprawnienia 
majątkowego albo niemajątkowego w istocie rzeczy nie pozwalałaby na ocenę 
charakteru sprawy wywołanej skorzystaniem z tego uprawnienia, nie 
następowałaby bowiem w ten sposób ocena charakteru rzeczywistego przedmiotu 
ochrony prawnej żądanej przez właściciela lokalu, lecz jedynie ocena charakteru 
uprawnienia służącego realizacji tej ochrony. Ponadto, przyjęcie, że dla oceny 
charakteru prawnego sprawy o uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej 
decydujące znaczenie ma charakter samego uprawnienia do zaskarżenia uchwały, 
a nie przedmiot zaskarżonej uchwały, prowadziłoby do sytuacji, w której w sposób 
jednolity oceniane byłyby sprawy, w ramach których powód korzystając z 
uprawnienia do zaskarżenia uchwały w rzeczywistości zmierzałby do ochrony 
różnych praw, czy też różnego rodzaju interesów warunkowanych – lub nie – 
względami natury ekonomicznej. 

Jako bardziej przekonujące i uzasadnione przedstawia się, wolne od 
wskazanych mankamentów, zapatrywanie zakładające, że w wypadku spraw o 
uchylenie uchwały wspólnoty mieszkaniowej kwestia charakteru tych spraw, 
podlega ocenie nie na płaszczyźnie oceny charakteru samego uprawnienia do 
zaskarżenia uchwały, lecz na płaszczyźnie oceny charakteru praw, których uchwała 
dotyczy. Za stanowiskiem tym, przeważającym w orzecznictwie Sądu Najwyższego, 
przemawia okoliczność, że skoro uprawnienie do zaskarżenia uchwały wspólnoty 
stanowi w istocie rzeczy określonego rodzaju uprawnienie w stosunku do wspólnoty 
mieszkaniowej, to może być ono wykorzystywane do ochrony różnych interesów lub 
praw właściciela. Może więc służyć ochronie jego interesów (praw) majątkowych, co 
będzie regułą ze względu na charakter przedmiotu uchwał właścicieli (art. 22 ust. 2 i 
3 u.w.l.), albo interesów (praw) niemajątkowych, co będzie wyjątkiem, a może mieć 
miejsce np. gdy podjęta zostanie uchwała naruszająca dobra osobiste jednego z 
właścicieli. W tym ujęciu ocena charakteru przedmiotu uchwały, a więc kwestii, czy 
dotyczy ona praw majątkowych, czy też praw niemajątkowych właściciela lub 
wspólnoty, może dopiero prowadzić do oceny charakteru sprawy, gdyż podstawą 
takiej oceny jest wówczas rzeczywisty przedmiot ochrony prawnej żądanej przez 
występującego z powództwem właściciela. 
Przedstawione zagadnienie prawne powstało w sprawie, w której zaskarżono 
kilka uchwał wspólnoty mieszkaniowej. Kwestia, czy sprawa o uchylenie uchwały 
jest sprawą o prawa niemajątkowe czy majątkowe musi być więc w niniejszej 
sprawie oceniana odrębnie w odniesieniu do przedmiotu poszczególnych 
uchwał (...). 
Pierwsza ma za przedmiot zmianę zarządu nieruchomością wspólną, 
ustalonego zgodnie z art. 18 ust. 1 u.w.l., chodzi więc o uchwałę zmieniającą tzw. 
umowny zarząd nieruchomością wspólną, do którego stosuje się odpowiednio 
przepisy art. 19 i nast. u.w.l. (art. 33, art. 18 ust. 3 u.w.l.). Ograniczając się do 
aktualnego w sprawie wypadku, tzw. wspólnot dużych, stwierdzić należy, że pojęcie 
zarządu nieruchomością wspólną w ogólności definiuje się w doktrynie jako 
działanie polegające na podejmowaniu wszelkich decyzji i dokonywaniu wszelkich 
czynności faktycznych, prawnych i procesowych (urzędowych) dotyczących 
przedmiotu wspólnego prawa. Z racji odesłania zawartego w art. 33 u.w.l. w 
związku z art. 21 i nast. u.w.l. stwierdzić można, że zarząd nieruchomością wspólną 
obejmuje kierowanie przez zarządcę działalnością wspólnoty, jej reprezentowanie 

na zewnątrz i w stosunkach z poszczególnymi właścicielami. Zasadnicze znaczenie 
ma jednak to, że przedmiot zarządu stanowi nieruchomość wspólna właścicieli 
lokali, a więc rzecz, do której przysługują właścicielom prawa majątkowe (art. 3 ust. 
1 u.w.l.). Przedmiot uchwały o zmianie sposobu sprawowania zarządu 
nieruchomością wspólną jest ściśle związany z prawami majątkowymi właścicieli 
lokali, dotyczy bowiem zmiany zarządu rzeczą będącą przedmiotem 
współwłasności wszystkich właścicieli lokali. Czynności zarządu nieruchomością 
wspólną w przeważającej mierze obejmują czynności o charakterze majątkowym 
(por. w szczególności art. 21 ust. 1 oraz art. 22 związku z art. 33 u.w.l.), zatem w 
sytuacji, w której uchwała obejmuje zmianę sposobu zarządu nieruchomością 
wspólną, chodzi o uchwalę dotyczącą w pierwszej kolejności spraw majątkowych 
właścicieli lokali tworzących wspólnotę. Sprawa o uchylenie uchwały właścicieli 
lokali, której przedmiotem jest zmiana sposobu zarządu nieruchomością wspólną 
ustalonego według art. 18 ust. 1 u.w.l., jest więc sprawą o prawa majątkowe w 
rozumieniu art. 17 pkt 4 k.p.c. 
Dwie pozostałe uchwały mają za przedmiot zatwierdzenie sprawozdania ze 
sprawowania zarządu oraz udzielenie absolutorium zarządcy. Należy zwrócić 
uwagę na art. 30 ust. 1 pkt 2 u.w.l., stanowiący, że zarządca, któremu powierzono 
zarząd nieruchomością wspólną obowiązany jest składać właścicielom lokali roczne 
sprawozdanie ze swojej działalności. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 oraz art. 30 ust. 
2 pkt 2 i 3 u.w.l., zarządcą ma obowiązek zwoływać zebranie ogółu właścicieli co 
najmniej raz w roku, nie później niż w pierwszym kwartale każdego roku, a 
przedmiotem tego zebrania powinna być ocena pracy zarządcy oraz sprawozdanie 
zarządu i podjęcie uchwały w przedmiocie udzielenia mu absolutorium. Ustawa nie 
daje żadnych wskazówek co do formy i treści sprawozdania. Uznaje się, że 
powinno się ono składać z co najmniej dwóch części; pierwsza opisowa powinna 
zawierać opis działań podejmowanych przez zarząd, a druga finansowa analizę 
wykonania planu gospodarczego. Obowiązek przedstawienia przez zarząd 
sprawozdania spełnia bardzo ważna rolę, gdyż umożliwia właścicielom kontrolę nad 
działalnością zarządu i stanowi podstawę udzielenia mu absolutorium (art. 29 ust. 2 
i 3 u.w.l.). Udzielenie absolutorium zarządcy na dorocznym zebraniu właścicieli (art. 
30 ust. 1 pkt 3 oraz art. 30 ust. 2 pkt 2 i 3 u.w.l.) nie zwalnia go od 
odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną właścicielom lokali w związku z 
kierowaniem działalnością wspólnoty i sprawowaniem zarządu nieruchomością 

wspólną, jeżeli już po odbyciu zebrania rocznego okazałoby się, że do wyrządzenia 
takiej szkody doszło z winy zarządu. Podstawą odpowiedzialności mogą być 
przepisy o odpowiedzialności kontraktowej (art. 471 k.c.) lub odpowiedzialności 
deliktowej (art. 415 k.c.).  
Wobec powyższego podnieść trzeba, że przedmiotem zarządu według ustawy 
o własności lokali jest nieruchomość wspólna właścicieli lokali. Skoro uchwały mają 
za przedmiot zatwierdzenie sprawozdania z zarządu tą nieruchomością i udzielenie 
absolutorium zarządcy, to obie uchwały wspólnoty mieszkaniowej mają charakter 
majątkowy, tj. ich przedmiot odnosi się do praw majątkowych właścicieli lokali. Nie 
sprzeciwia się temu fakt, że udzielenie absolutorium zarządcy nie musi zwolnić go z 
odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przy sprawowaniu zarządu 
nieruchomością wspólną, przyjąć bowiem należy, iż fakt ten nie może jednak 
pozostawać bez jakiegokolwiek znaczenia z punktu widzenia tej odpowiedzialności. 
Decydujące znaczenie ma kwestia, że przedmiotem zarządu jest nieruchomość 
wspólna, do której każdemu z właścicieli lokali przysługuje prawo majątkowe 
(współwłasność) i zatwierdzenie sprawozdania ze sprawowania zarządu oraz 
udzielenie absolutorium dotyczą tej właśnie nieruchomości, a więc odnoszą się do 
sfery majątkowej właścicieli lokali. 
Na marginesie pozostaje odnieść się do, wykraczającej poza ramy 
zagadnienia prawnego przedstawionego do rozstrzygnięcia – podnoszonej przez 
Sąd Okręgowy – kwestii trudności związanych z ustaleniem wartości przedmiotu 
sporu w sprawie o uchylenie uchwał właścicieli lokali, takich jak zaskarżone w 
niniejszej sprawie. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że ewentualne trudności w 
ustaleniu wartości przedmiotu sporu nie mogą mieć wpływu na ocenę charakteru 
sprawy. Jako rozwiązanie tego problemu wskazać można przyjęcie – w wypadku 
uchwał mających za przedmiot zmianę sposobu zarządu nieruchomością wspólną 
ustalonego według art. 18 ust. 1 u.w.l., zatwierdzenie sprawozdania ze 
sprawowania zarządu oraz udzielnie absolutorium zarządcy – że wartość 
przedmiotu sporu odpowiada wartości udziału w nieruchomości wspólnej 
przysługującego temu z właścicieli lokali, który wniósł powództwo. 
Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy rozstrzygnął zagadnienie prawne 
jak w uchwale.