III Cz 511/15

Sygn. akt III Cz 511/15 POSTANOWIENIE Dnia 4 sierpnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SSO Tomasz Pawlik Sędziowie: SSO Anna Hajda SSR (del.) Maryla Majewska – Lewandowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 sierpnia 2015 r. w G. sprawy z wniosku H. J. ( J. ) z udziałem Skarbu Państwa - Starosty Powiatu (...) , J. H. , U. H. , H. S. ( S. ), J. J. (1) , Skarbu Państwa – (...) w G. , K. J. , A. J. , A. K. , M. K. , A. T. , F. K. ( K. ) i W. S. o ustanowienie drogi koniecznej na skutek zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt I Ns 947/11 postanawia: oddalić zażalenie. SSR (del.) Maryla Majewska – Lewandowska SSO Tomasz Pawlik SSO Anna Hajda Sygn. akt III Cz 511/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy oddalił wniosek wnioskodawcy o dokonanie zabezpieczenia jego roszczenia o ustanowienie drogi koniecznej poprzez ustanowienie na czas trwania postępowania służebności drogi koniecznej do jego nieruchomości zgodnie z propozycją wskazaną jako wersja nr I tj. po nieruchomościach stanowiących własność uczestników J. i U. H. stanowiących działki (...) . Sąd ten uznał za niewystarczające dla dokonania zabezpieczenia wskazane przez wnioskodawcę okoliczności. Wyjaśnił przy tym, że wnioskodawca podał że, od dnia wszczęcia postępowania uczestnicy uniemożliwiają mu dotarcie do własnej nieruchomości w sposób, który do czasu wszczęcia postępowania faktycznie wykorzystywał. Szlak przebiegał przez działki wskazane we wniosku o udzielenie zabezpieczenia, dostęp do nieruchomości następował przez bramę, która obecnie jest zamknięta na kłódkę. Wnioskodawca posiada klucze do kłódki, jednak po działce uczestników może wyłącznie przejść, a nie przejechać i tylko wyłącznie on. Od bramy do miejsca cumowania łodzi nie może przejechać autem, gdyż droga jest blokowana, a może wyłącznie dojść pieszo. (...) wnioskodawca cumuje nadal w miejscu zagospodarowanym w latach 70-tych. Szlak określony jako wersja I jest najkrótszy, w tym najkrótszy jest odcinek pokonywany wodą i nie jest uciążliwy dla uczestników postępowania. Na bazie tych okoliczności Sąd I instancji ocenił, że wnioskodawca nie wykazał swojego interesu prawnego w udzieleniu mu zabezpieczenia. W tym kontekście stwierdził, że uczestnicy postępowania: J. i U. H. zezwalają wnioskodawcy na przejście przez swą nieruchomość dotychczasowym szlakiem. Nie zezwalają jedynie na wjazd samochodem i podjazd nim do brzegu ich nieruchomości graniczącego z jej częścią będącą akwenem wodnym, nadto nie zezwalają na przejście przez ich nieruchomość innym osobom stanowiącym towarzystwo wnioskodawcy.. Wnioskodawca nie uprawdopodobnił natomiast celu, w jakim miałby wykonywać przejazd aż do brzegu to jest do samej łodzi, która w miejscu przez niego opisanym cumuje od dawna. Z wniosku wynika bowiem, że wnioskodawca chce przejeżdżać przez nieruchomość uczestników tylko dlatego, gdyż nie chce przez nią przechodzić. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu Rejonowego uwzględnienie wniosku prowadziłoby do obejścia zakazu z art. 731 kpc . Na opisane postanowienie zażalenie wniósł wnioskodawca, który domagał się jego zmiany i uwzględnienia wniosku o udzielenie zabezpieczenia. Skarżący zarzucił Sądowi Rejonowemu błędne przyjęcie, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia. Wskazał w tym kontekście, że nieruchomość władnąca zagospodarowana jest sadem i plantacją iglaków, a zatem dostęp do niej jest konieczny aby wywieźć owoce, drzewo i krzewy, a także dowieźć kosiarkę czy piłę spalinową. Podkreślił konieczność przebycia pieszo ponad 100 m. Sąd Okręgowy zważył: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Nowacyjne zabezpieczenie roszczeń może nie różnić się od treści rozstrzygnięcia sprawy (antycypacja przyszłego rozstrzygnięcia), o ile uprawniony wykaże, że bez takiego zabezpieczenia narażony będzie na szkodę lub inne niekorzystne skutki. Błędny jest zatem pogląd Sądu Rejonowego jakoby udzieleniu zabezpieczenia w sposób określony we wniosku sprzeciwiała się treść art.731 k.p.c. . Zgodnie bowiem z art.755 § 1 pkt 1 k.p.c. roszczenie niepieniężne może być zabezpieczone także poprzez unormowanie praw i obowiązków uczestników postępowania na czas trwania postępowania. Rację ma natomiast Sąd I instancji, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia, a zatem drugiej przesłanki zabezpieczenia z art.730 1 § 1 k.p.c. co uzasadniało oddalenie wniosku. Interes prawny w udzieleniu zabezpieczenia ogranicza się wyłącznie do sytuacji, gdy brak zabezpieczenia uniemożliwi lub poważnie utrudni wykonanie zapadłego w sprawie orzeczenia lub w inny sposób uniemożliwi lub utrudni osiągnięcie celu postępowania w sprawie. W rozpatrywanej sprawie obowiązkiem uprawnionego było zatem wykazanie, że bez dokonania żądanego zabezpieczenia narażony będzie na szkodę albo inne niekorzystne skutki. W kontekście należało przy tym brać pod uwagę, że zabezpieczenie powinno nastąpić w sposób, jaki z jednej strony zapewni uprawnionemu należytą ochronę prawną, a z drugiej nie obciąży zobowiązanego ponad potrzebę ( art.730 1 § 3 k.p.c. ). Wniosek o udzielenie zabezpieczenia tak określonych wymogów nie spełnia. Co prawda, wbrew temu co stwierdzono w uzasadnieniu orzeczenia Sądu I instancji, wskazano w nim powody, dla których niezbędne ma być zapewnienie wnioskodawcy przejazdu samochodem przez obciążoną nieruchomości, jednakże twierdzenia te mają charakter ogólnikowy. Nie wskazano zwłaszcza konkretnie jakie prace, w jakim czasie, z wykorzystaniem jakich materiałów i narzędzi mają być wykonane na nieruchomości wnioskodawcy będącej wyspą oraz że niemożliwe lub poważnie utrudnione jest przenoszenie tych materiałów z łodzi do samochodu na przestrzeni 100 m. Nie podano też z czego wynika potrzeba tak szerokiego zakresu zabezpieczenia (poprzez ustanowienie terminowego ograniczonego prawa rzeczowego ), który to zakres wykracza w oczywisty sposób poza potrzebę wykonywania niezbędnych prac. Nie podano też okoliczności, które umożliwiłyby ewentualnie uwzględnienie wniosku w części. W tym kontekście nie można też pominąć, że w świetle dotychczasowych wyników postępowania, proponowany we wniosku szlak drogowy jest tylko jednym z kilku wariantów objętych opinią biegłego i poważnie ingeruje w prawa własności uczestników postępowania. Z tych też względów na zasadzie art.385 k.p.c. w zw. z art.13 §2 i art.397 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji. SSR(del). M. Majewska-Lewandowska SSO T. Pawlik (spr.) SSO A. Hajda