III CZ 40/08

Sygn. akt III CZ 40/08 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 18 grudnia 2008 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Zbigniew Strus (przewodniczący) 
SSN Marian Kocon 
SSN Dariusz Zawistowski (sprawozdawca) 
 
 
w sprawie z powództwa Drukarni Opakowań "O." S.A.  
przeciwko "F." Gmbh w Hofheim (Niemcy)  
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 18 grudnia 2008 r., 
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego  
z dnia 29 lipca 2008 r.,  
 
 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 29 lipca 2008 r. odrzucił skargę 
kasacyjną od postanowienia tego Sądu wydanego w dniu 29 lutego 2008 r., którym 
oddalono zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji dotyczące odmowy 
odrzucenia pozwu z powodu braku jurysdykcji krajowej. Sad Apelacyjny skargę 
kasacyjna od tego postanowienia uznał za niedopuszczalną. 
Strona pozwana w zażaleniu na postanowienie odrzucające skargę 
kasacyjną zarzuciła naruszenie art. 3981 § 1 oraz art. 3986 § 2 k.p.c. w wyniku ich 
niewłaściwego zastosowania. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, 
ewentualnie o zwrócenie się do Trybunału Sprawiedliwości ETS) z pytaniem 
prejudycjalnym dotyczącym wykładni art. 10 i art. 234 ust 3 Traktatu 
Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Skarżący nie kwestionował oceny Sądu Apelacyjnego, że na gruncie art. 
3981 § 1 k.p.c. skarga kasacyjna od zaskarżonego nią postanowienia jest 
niedopuszczalna. Zażalenie zostało oparte o twierdzenie, że zastosowanie art. 3981 
§ 1 i art. 3986 § 2 k.p.c. nie było jednak właściwe w świetle reguł prawa 
wspólnotowego. Zdaniem skarżącego Sąd Apelacyjny wydał błędne orzeczenie 
ignorując wynikający z prawa wspólnotowego obowiązek w zakresie postępowania 
prejudycjalnego. Konieczność naprawienia tego błędu nakazuje uznać skargę 
kasacyjną za dopuszczalną z uwagi na zasady pierwszeństwa i efektywności prawa 
wspólnotowego. Konstrukcja zażalenia zakłada zatem, że Sąd Apelacyjny naruszył 
art. 234 ust. 3 TWE , a następstwem naruszenia tego przepisu jest konieczność 
przyjęcia 
dopuszczalności 
skargi 
kasacyjnej. 
Ocena 
zasadności 
wywodu 
skarżącego odnośnie dopuszczalności skargi kasacyjnej w rozpoznawanej sprawie 
byłaby zatem uzasadniona jedynie w przypadku stwierdzenia, że istotnie został 
naruszony art. 234 ust. 3 TWE. W tym zakresie w zażaleniu nie przedstawiono 
żadnej argumentacji. Skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że w rozpoznawanej 
sprawie naruszenie obowiązku wynikającego z art. 234 ust. 3 TWE miało charakter 
oczywisty. Oceny tej nie można podzielić. Obowiązek przedstawienia pytania 

 
3 
prejudycjalnego Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości nie jest uzależniony 
wyłącznie od stwierdzenia, że w sprawie występują dostateczne wątpliwości 
w zakresie wykładni prawa wspólnotowego. Art. 234 ust. 3 TWE ma zastosowanie 
wówczas, gdy orzeczenia sądu krajowego nie podlegają już zaskarżeniu według 
prawa wewnętrznego. Tymczasem postępowanie sądowe, w którym zdaniem 
skarżącego zachodzi potrzeba dokonania wykładni prawa wspólnotowego (przepisu 
rozporządzenia (WE) Nr 44/2001) toczy się przed sądem pierwszej instancji. 
Zarzucany przez skarżącego brak jurysdykcji krajowej, skutkujący nieważnością 
postępowania, może być jeszcze przedmiotem oceny, w przypadku wniesienia 
apelacji i skargi kasacyjnej od orzeczeń kończących postępowanie odpowiednio 
w pierwszej i drugiej instancji. 
Wobec braku podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 234 ust. 3 TWE 
zażalenie było pozbawione uzasadnionych podstaw i podlegało oddaleniu na 
podstawie art. 3941 § 3 i 39814 k.p.c. Z tych samych względów nieuzasadniony był, 
jako zgłoszony ewentualnie, wniosek o zwrócenie się z pytaniem prejudycjalnym 
do ETS. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
jz