III CZ 359/22Odrzucenie zażalenia sąd najwyższy niedopuszczalność

Sąd Najwyższy rozpoznał zażalenie R.W. na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 31 marca 2022 r., które uchyliło wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie, zniosło postępowanie od dnia 9 marca 2020 r. i przekazało sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Pozwany zaskarżył to postanowienie w zakresie dotyczącym braku rozpoznania wniosków o przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego w Krakowie, pominięcia jego pisma procesowego, zaniechania przekazania sprawy do Sądu miejscowo właściwego dla pozwanego oraz braku stwierdzenia nieważności postępowania. Sąd Najwyższy stwierdził, że podstawowym warunkiem dopuszczalności środka zaskarżenia jest istnienie orzeczenia podlegającego zaskarżeniu. Ponieważ pozwany określił zakres zaskarżenia przez odwołanie się do tego, czego jego zdaniem w orzeczeniu brakuje, a nie do tego, co zostało w nim orzeczone, zażalenie zostało uznane za niedopuszczalne. Ponadto, Sąd Najwyższy przypomniał, że katalog postanowień podlegających zaskarżeniu zażaleniem do Sądu Najwyższego, określony w art. 394¹ § 1 i 1¹ k.p.c., ma charakter wyczerpujący. Zgodnie z tymi przepisami, zażalenie przysługuje m.in. na postanowienie sądu drugiej instancji uchylające wyrok sądu pierwszej instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpoznania, jednakże intencją ustawodawcy było poddanie kontroli SN wyłącznie spełnienia przesłanek wydania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym. Zażalenie nie przysługuje natomiast na określenie sądu, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, ani w odniesieniu do zakresu zniesienia postępowania. W związku z tym, nawet gdyby w zaskarżonym orzeczeniu znalazły się rozstrzygnięcia, których brak zarzucał skarżący, nie podlegałyby one zaskarżeniu. W konsekwencji, zażalenie zostało odrzucone jako niedopuszczalne na podstawie art. 398⁶ § 3 w zw. z art. 394¹ § 3 k.p.c.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający