Pełny tekst orzeczenia

III CZ 21/17

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

Sygn. akt III CZ 21/17
POSTANOWIENIE
Dnia 24 sierpnia 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Bogumiła Ustjanicz (przewodniczący)
‎
SSN Roman Trzaskowski (sprawozdawca)
‎
SSN Mirosława Wysocka
w sprawie ze skargi D. S. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w
(...)
z dnia 22 marca 2016 r., sygn. akt I ACa (...) w sprawie
z powództwa D. S.
‎
przeciwko M. S.
‎
o ochronę dóbr osobistych,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 24 sierpnia 2017 r.,
‎
zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego w
(...)
‎
z dnia 26 września 2016 r., sygn. akt I ACa
(...)
,
1) oddala zażalenie;
2) przyznaje r. pr. J. Ś. od Skarbu Państwa - Sądu Apelacyjnego w
(...)
wynagrodzenie w kwocie 540 (pięćset czterdzieści) zł podwyższone o stawkę podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w postępowaniu zażaleniowym.
UZASADNIENIE
We wniesionej w dniu 1 września 2016 r. skardze o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 22 marca 2016 r. (I ACa (...)) oddalającym jej apelację od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 czerwca 2015 r. (I C (...)) oddalającego jej powództwo o ochronę dóbr osobistych D. S. upatrywała podstawy wznowienia w braku należytej reprezentacji, wynikającym z nieuprawnionego - jej zdaniem - cofnięcia w toku postępowania przyznania jej pełnomocnika z urzędu.
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Apelacyjny w (...) odrzucił skargę, uznając, że została wniesiona po upływie terminu przewidzianego w art. 407 § 1 k.p.c.
Skarżąca w zażaleniu zarzuciła naruszenie przepisów art. 407 § 1 k.p.c., art. 401 pkt 2 k.p.c. oraz art. 328 § 2 k.p.c. Domagała się uchylenia postanowienia i wznowienia postępowania zgodnie ze skargą.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wstępne badanie skargi o wznowienie postępowania przez sąd na posiedzeniu niejawnym dokonywane jest, stosownie do art. 410 § 1 k.p.c., w trzech płaszczyznach: terminowości wniesienia skargi, dopuszczalności skargi, oparcia skargi na ustawowej podstawie. Niespełnienie któregokolwiek z tych wymagań prowadzi do odrzucenia skargi.
Z art. 407 § 1 k.p.c. wynika, że jeżeli podstawą wznowienia jest - jak w niniejszej sprawie - pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji trzymiesięczny termin do wniesienia skargi należy liczyć od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Zgodnie z dominującym w orzecznictwem Sądu Najwyższego poglądem, termin, o którym mowa w art. 407 § 1 k.p.c., biegnie od „dowiedzenia się o wyroku”, a nie od „dowiedzenia się o treści wyroku”. Wystarczające jest zatem, aby strona dowiedziała się o wydaniu wyroku, nie jest natomiast konieczne, aby dowiedziała się o jego treści, a tym bardziej - o treści jego uzasadnienia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 lutego 1999 r., II CKN 645/98, niepubl., z dnia 6 stycznia 2006 r., III PZ 12/05, OSNP 2006, nr 23-24, poz. 362, z dnia 23 listopada 2007 r., IV CZ 90/07, nie publ., z dnia 11 maja 2012 r., II CZ 8/12, nie publ., z dnia 15 października 2014 r., V CZ 66/14, nie publ.; z dnia 5 grudnia 2014 r., III CSK 332/13, nie publ., z dnia 25 maja 2017 r., II CZ 19/07, nie publ.). W świetle tego stanowiska bieg trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie należało liczyć od dnia 29 marca 2016 r., kiedy to żaląca się - co bezsporne - nadała pismo z wnioskiem o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku i jego doręczenie. Skarga podlegała zatem odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej po upływie ustawowego terminu.
Z tych względów, na podstawie art. 398
14
w związku z art. 394
1
§ 3 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu stanowiły przepisy § 14 pkt 2 w związku z § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r.
w sprawie ponoszenia przez skarb państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805) w związku z §
22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016, poz. 1715).
jw
r.g.