III CZ 2/14

Sygn. akt III CZ 2/14 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 7 lutego 2014 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Krzysztof Strzelczyk (przewodniczący) 
SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) 
SSN Marta Romańska 
 
w sprawie z powództwa F. W. 
przeciwko S. S.A. w W. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 7 lutego 2014 r., 
zażalenia strony pozwanej  
na postanowienie Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 2 września 2013 r.,  
 
 
1. uchyla zaskarżone postanowienie; 
2. pozostawia rozstrzygnięcie o kosztach postępowania 
zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie                
w sprawie. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
Postanowieniem z dnia 2 września 2013 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę 
kasacyjną pozwanego od wyroku tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2013 r., 
stwierdzając, że wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa od kwoty pięćdziesiąt 
tysięcy złotych, od której ustawodawca w art. 3982 § 1 k.p.c. uzależnił 
dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach o prawa majątkowe. Pozwany 
oznaczył wprawdzie wartość zaskarżenia kasacyjnego kwotą 50 016 zł, ale wartość 
zaskarżenia apelacyjnego została przez niego oznaczona kwotą 40 016 zł. 
Przedmiotem rozpoznania apelacyjnego nie była cała sprawa, lecz tylko jej część, 
w odniesieniu do której wartość przedmiotu zaskarżenia została prawidłowo 
oznaczona kwotą 40 016 zł. Ponieważ w sprawie tylko pozwany wniósł apelację 
i  została ona oddalona, wartość interesu majątkowego, jaki pozwany ma 
w zaskarżeniu wyroku sądu drugiej instancji zamyka się kwotą 40 016 zł. W tej 
sytuacji skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i – zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c. – 
podlega odrzuceniu. 
 
W zażaleniu na to postanowienie pozwany zarzucił Sądowi Okręgowemu 
naruszenie art. 3982 § 1 k.p.c. przez przyjęcie, że dla określenia wartości 
zaskarżenia kasacyjnego decydująca jest wartość przedmiotu zaskarżenia 
wskazana w apelacji, art. 378 § 1 w związku z art. 368 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. przez 
przyjęcie, że wskazana w apelacji wartość przedmiotu zaskarżenia wyznacza 
granice apelacji, art. 368 § 2 w związku z art. 19 § 2 i art. 233 § 1 k.p.c. przez 
przyjęcie, że wartość przedmiotu zaskarżenia została w apelacji oznaczona 
prawidłowo, pomimo że nie obejmowała żądania ustalenia odpowiedzialności za 
szkody mogące się ujawnić w przyszłości, którego wartość została w pozwie 
określona na kwotę 10 000 zł, art. 26 w związku z art. 25 § 2 i art. 233 k.p.c. przez 
przyjęcie, że wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie wynosiła 50 016 zł, 
pomimo że w pozwie została ona oznaczona kwotą 57 016 zł, w skład której 
wchodziła wartość żądania ustalenia odpowiedzialności za szkody mogące powstać 
w przyszłości określona na kwotę 10 000 zł, i art. 3986 § 2 k.p.c. przez bezzasadne 
odrzucenie skargi kasacyjnej. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego 
postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. 
 

 
3 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Sąd Okręgowy, wychodząc z założenia, że dla oznaczenia wartości 
zaskarżenia kasacyjnego miarodajna jest wartość przedmiotu podlegającego 
rzeczywistemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu w postępowaniu apelacyjnym, nie 
zbadał tej rzeczywistej wartości i przyjął za podstawę jej określenia wadliwie 
wskazaną w apelacji wartość przedmiotu zaskarżenia. Wynika to z porównania 
wartości 
dochodzonych 
żądań 
z 
zakresem 
rzeczywistego 
zaskarżenia 
apelacyjnego. 
 
W pozwie powód wnosił o zasądzenie od pozwanego: kwoty 41 000 zł 
tytułem zadośćuczynienia, kwoty 579,68 zł tytułem odszkodowania i kwoty 
5 936,09 zł tytułem skapitalizowanej renty oraz o ustalenie odpowiedzialności 
pozwanego za mogące ujawnić się w przyszłości skutki wypadku, któremu uległ 
w dniu 21 września 2006 r. Wartość przedmiotu sporu oznaczył przy tym kwotą 
57 516 zł. Po zsumowaniu dochodzonych kwot i zaokrągleniu do pełnego złotego 
ich wartość wynosiła 47 516 zł. W tej sytuacji z oznaczenia wartości przedmiotu 
sporu kwotą 57 516 zł wynikało, że wartość żądania ustalenia odpowiedzialności za 
szkody mogące ujawnić się w przyszłości została określona na kwotę 10 000 zł.  
 
Wyrokiem z dnia 25 lipca 2012 r. Sąd pierwszej instancji zasądził od 
pozwanego na rzecz powoda kwotę 40 015,77 zł (tj. 37 000 zł i 3 015,77 zł) i ustalił 
odpowiedzialność pozwanego za mogące ujawnić się przyszłości skutki wypadku, 
któremu powód uległ w dniu 21 września 2006 r. (tj. 10 000 zł), a w pozostałej 
części powództwo oddalił. Pozwany zaskarżył ten wyrok w części uwzględniającej 
powództwo, tj. w punktach I, II i III,  natomiast wartość przedmiotu zaskarżenia 
oznaczył w apelacji kwotą 40 016 zł. 
 
Uszło uwagi Sądu Okręgowego, że wskazana przez pozwanego w apelacji 
kwota 40 016 zł była nieadekwatna do zakresu zaskarżenia wyroku Sądu pierwszej 
instancji, w rzeczywistości bowiem wartość zaskarżenia apelacyjnego wyrażała się 
kwotą 50 016 zł. 
 
W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że pozwany, zaskarżając w całości 
wyrok Sądu drugiej instancji oddalający jego apelację, w skardze kasacyjnej 
prawidłowo oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia kwotą 50 016 zł. Trzeba 
podkreślić, że w skardze kasacyjnej pozwany sprostował swoją omyłkę popełnioną 

 
4 
przy oznaczaniu wartości przedmiotu zaskarżenia w apelacji i swoje stanowisko 
w tej kwestii szczegółowo uzasadnił.  
Wartość przedmiotu zaskarżenia jest pochodną zakresu zaskarżenia 
orzeczenia, w związku z czym o dopuszczalności skargi kasacyjnej ze względu na 
wartość przedmiotu zaskarżenia decyduje rzeczywista wartość przedmiotu 
rozpoznania i rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji (zob. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 8 czerwca 2006 r., II CZ 35/06, nie publ. i z dnia 22 czerwca 
2012 r., V CSK 291/11, nie publ.).  
Konkludując, trzeba stwierdzić, że wartość przedmiotu zaskarżenia została 
w  skardze kasacyjnej prawidłowo oznaczona kwotą 50 016 zł, wobec czego 
postanowienie odrzucające tę skargę zostało wydane z naruszeniem art. 3986 § 2 
w  związku z art. 3982 § 1 k.p.c. 
Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art. 
39815 § 1 zdanie pierwsze k.p.c. uchylił zaskarżone postanowienie i zgodnie z art. 
108 § 2 w związku z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c. pozostawił rozstrzygnięcie 
o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym postępowanie 
w sprawie. 
 
 
 
 
 
 
 
db