III CZ 109/26

III CZ 109/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
17 czerwca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: 
  
SSN Jacek Grela 
  
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 17 czerwca 2026 r. w Warszawie 
zażalenia I. F. 
na postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie 
z 12 marca 2026 r., V WSC 6/26, 
w sprawie z powództwa I. F. 
przeciwko Bankowi spółce akcyjnej w W. 
o zapłatę,  
  
1. oddala zażalenie;  
2. zasądza od I. F. na rzecz Banku spółki akcyjnej w W. 2700 
(dwa 
tysiące 
siedemset) 
złotych 
kosztów 
postępowania 
zażaleniowego z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za 
opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas po 
upływie tygodnia od dnia doręczenia niniejszego orzeczenia 
zobowiązanemu do dnia zapłaty.  
  
[S.J.]  
  
UZASADNIENIE 
Sąd Rejonowy dla Warszawy - Mokotowa w Warszawie wyrokiem 
z 24 lutego 2025 r. w sprawie z powództwa I. F. przeciwko Bank spółce akcyjnej w 
W. oddalił powództwo główne oraz oddalił powództwo ewentualne.  
Wyrokiem z 15 października 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił 
apelację powódki. 

III CZ 109/26              
2 
 
 
Zarządzeniem z 21 stycznia 2026 r. Sąd Okręgowy wezwał pełnomocnika 
powódki do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez nadesłanie 
pełnomocnictwa do występowania przed Sądem Najwyższym - w terminie 7 dni pod 
rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Powyższe wezwanie zostało uznane 
za doręczone 6 lutego 2026 r. za pośrednictwem portalu informacyjnego. Termin 
na uzupełnienie braków upłynął 13 lutego 2026 r. Powódka, 23 lutego 2026 r., 
złożyła pismo procesowe „uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej”.  
Postanowieniem z 12 marca 2026 r. Sąd Okręgowy w Warszawie odrzucił 
skargę kasacyjną uznając, że nie sposób uznać, iż powódka wykonała w terminie 
ww. zarządzenie. 
Powyższe 
orzeczenie 
zaskarżyła 
zażaleniem 
powódka, 
zarzucając 
naruszenie art. 91 pkt 1 k.p.c., art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 13 § 2, art. 130 § 1 
w zw. z art. 3986 § 1 i § 2 k.p.c., art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. 
We 
wnioskach 
skarżąca 
domagała 
się 
uchylenia 
zaskarżonego 
postanowienia w całości i nadania skardze kasacyjnej dalszego biegu, ewentualnie 
uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu 
do ponownego rozpoznania. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zażalenie okazało się nieuzasadnione.  
Zgodzić należy się ze skarżącą, że zgodnie z art. 91 pkt 1 k.p.c. – 
w aktualnym brzmieniu - pełnomocnictwo procesowe obejmuje z samego prawa 
umocowanie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności procesowych, 
nie wyłączając m.in. skargi kasacyjnej. Koresponduje to z wynikiem wykładni, 
a mianowicie że niewymienienie czynności procesowych, do których podejmowania 
pełnomocnik jest upoważniony, oraz brak rozszerzenia uprawnień pełnomocnika 
poza zakres określony w art. 91 k.p.c. oznacza, iż zostało udzielone 
pełnomocnictwo procesowe (zob. J. Gudowski [w:] Kodeks postępowania 
cywilnego. Komentarz. Tom I. Postępowanie rozpoznawcze. Artykuły 1-124, wyd. 
VI, red. T. Ereciński, Warszawa 2023, teza 2 do art. 91). 

III CZ 109/26              
3 
 
 
Należy mieć jednak na względzie, że zmiana zakresu umocowania 
(rozszerzenie lub ograniczenie), a więc odejście od wzorca określonego w art. 
91 k.p.c., jest dopuszczalna, nie może jednak naruszać jego istoty i funkcji, jak też 
wymaga wyraźnego zaznaczenia dokonywanych zmian w treści pełnomocnictwa. 
Zatem omawiany przepis zasadniczo nie wyłącza możliwości ograniczenia zasięgu 
pełnomocnictwa procesowego, np. tylko do jednej instancji, do zastępstwa 
w określonym terminie (posiedzeniu), na czas pełnienia przez pełnomocnika 
określonej funkcji, ewentualnie do wszystkich łączących się ze sprawą czynności 
procesowych podejmowanych w konkretnym sądzie. Niewykluczone jest także 
udzielenie pełnomocnictwa procesowego na czas oznaczony, w każdym jednak 
przypadku 
ograniczenie 
zakresu 
pełnomocnictwa 
musi 
być 
wyraźne 
i jednoznaczne, by nie budziło żadnych wątpliwości (zob. J. Gudowski [w:] Kodeks 
postępowania…, teza 1 do art. 91). 
Pełnomocnictwo, które stało się przedmiotem oceny, jednoznacznie 
wymienia czynności materialnoprawne i procesowe oraz szeroko rozumiane sądy 
oraz organy, upoważaniające pełnomocnika do reprezentowania mocodawcy. 
Niewątpliwie, Sąd Najwyższy oraz ewentualne czynności, które mogły być 
podejmowane przed takim Sądem, nie zostały wymienione.  
W istocie, gdyby w treści rzeczonego pełnomocnictwa użyto zwrotu 
„w szczególności”, to dokonując interpretacji na korzyść strony, należałoby przyjąć, 
że obejmuje ono również wniesienie skargi kasacyjnej. Jednakże, pełnomocnictwo 
nie zawiera takiego zwrotu. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że we wskazanym 
dokumencie nastąpiło odejście od wzorca określonego w art. 91 k.p.c. przez jego 
ograniczenie w postaci enumeratywnego wymieniania zakresu pełnomocnictwa. 
W rezultacie nie obejmowało ono możliwości wniesienia skargi kasacyjnej.  
Z przedstawionych powodów orzeczono, jak w sentencji, na podstawie art. 
39814 w zw. z art. 3941 § 1 i § 3 k.p.c. i zgodnie z art. 108 § 1, art. 98 i art. 99 k.p.c. 
rozstrzygnięto o kosztach postępowania zażaleniowego.  
[S.J.] 
[a.ł]  
  

III CZ 109/26              
4