III CSK 60/09

Sygn. akt III CSK 60/09 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 4 grudnia 2009 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Hubert Wrzeszcz (przewodniczący) 
SSN Katarzyna Tyczka-Rote (sprawozdawca) 
SSN Kazimierz Zawada 
 
 
 
w sprawie z powództwa Szpitala Zespolonego w K. 
przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia w K. 
o zapłatę, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej  
w dniu 4 grudnia 2009 r., 
skargi kasacyjnej strony powodowej  
od postanowienia Sądu Apelacyjnego  
z dnia 15 października 2008 r., sygn. akt [...], 
 
 
uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę Sądowi 
Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o 
kosztach postępowania kasacyjnego. 
 
 
 
 
 

 
2 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 28 lipca 2008 r. Sąd Okręgowy w K. odrzucił pozew 
skierowany przez powodowy Szpital Zespolony w K. przeciwko Narodowemu 
Funduszowi Zdrowia w K. o zapłatę kwoty 1 536 122,28 zł, stanowiącej równowartość 
wynagrodzenia wypłaconego pracownikom za 2001 r. na podstawie art. 4a ustawy z 
dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu 
przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 
1995 r. Nr 1, poz. 2 z późn. zm., w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą z dnia 
22 grudnia 2000 r. – Dz.U. z 2001 r., Nr 5, poz. 45). Jako podstawę odrzucenia 
wskazał art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., uznał bowiem, że pomiędzy stronami toczyła się 
już i została prawomocnie rozstrzygnięta sprawa o to samo roszczenie. Do takiego 
wniosku skłoniło Sąd Okręgowy ustalenie, że w 2004 r. powód wytoczył przeciwko 
temu samemu pozwanemu powództwo o zapłatę 8 672 122,50 zł z ustawowymi 
odsetkami, które także dotyczyło sum odpowiadającym podwyżkom wynagrodzeń 
pracowników powoda wypłaconych w oparciu o powołany wyżej przepis. Żądanie 
było sprecyzowane w specyfikacji, z której wynikało, że w 2001 r. powód wypłacił 
swoim 1027 pracownikom 1 725 000 zł oraz odprowadził od tej kwoty do Zakładu 
Ubezpieczeń Społecznych 350 692,50 zł składek. W omawianej sprawie Sąd 
Okręgowy w K. zasądził na rzecz powoda 4 960 652,61 zł z odsetkami, umorzył 
postępowanie w części ponad kwotę 5 289 606,30 zł, a pozostałej części 
powództwo oddalił.  
Sąd I instancji ocenił, że powód w obydwu sprawach domagał się od 
pozwanego zapłaty tych samych należności, odpowiadających wypłatom podwyżek 
na rzecz pracowników w 2001 r. Taka sama była również podstawa prawna 
zgłoszonych żądań. Różnica w wysokości roszczeń nie wyłączała, zdaniem Sądu, 
stwierdzenia ich tożsamości.  
Sąd 
Apelacyjny 
oddalił zażalenie 
powoda 
na 
postanowienie  Sądu 
Okręgowego, przychylając się do poglądu o tożsamości aktualnie dochodzonego 
roszczenia i roszczenia prawomocnie osądzonego. Zaznaczył,  że  zakres, w jakim 
roszczenia powoda zostały już rozpoznane wynika z uzasadnienia wyroku 

 
3 
wydanego przez Sąd Okręgowy w K. w sprawie I C …/04, w którym Sąd wyjaśnił, 
że powód naliczył i wypłacił swoim pracownikom podwyżki wynagrodzeń  o 203 zł 
za 2001 r. (łącznie 2.414.971,80 zł) oraz o 203 zł i 110,23 zł za rok 2002 (łącznie 
2.932.054,50 zł). Według stanu na 13 września 2005 r. powód wydatkował na ten 
cel 5 347 025,80 zł. W kolejnym powództwie powód domaga się zasądzenia 1 536 
122,28 zł również z tytułu podwyżki wynagrodzeń za ten sam okres, wypłaconych 
pracownikom na podstawie wyroków sądowych. Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że 
w obydwu sprawach należności dotyczą tych samych pracowników, co świadczy o 
tożsamości przedmiotowej obydwu spraw. Dodatkowo Sąd Apelacyjny zauważył, 
że powództwo w poprzedniej sprawie zostało ostatecznie prawomocnie oddalone, a 
w wyroku sąd przesądził, że pozwany nie był zobowiązany do współfinansowania 
przyrostu płac, co powoduje, że w kolejnym postępowaniu kwestia ta nie 
podlegałaby ponownemu badaniu. 
Powód wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia. Oparł ją na 
podstawie naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 3983 § 1 pkt. 2 k.p.c.). 
Zarzucił naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c., z art. 397 § 2 
k.p.c. oraz art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. przez zaniechanie merytorycznego rozpoznania 
zażalenia na postanowienie Sądu I instancji, w szczególności w wyniku 
nieodniesienia się do każdego ze składników dochodzonego roszczenia, a ponadto 
przez uwzględnienie okoliczności nieistotnych dla oceny zasadności odrzucenia 
pozwu.  
We wnioskach skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia 
w całości i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego 
rozpoznania.  
Pozwany wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jego rzecz od 
powoda kosztów postępowania kasacyjnego. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 

 
4 
Skarżący ma rację, że uzasadnienie Sądu Apelacyjnego wykazuje poważne 
braki, 
uniemożliwiające 
praktycznie 
kontrolę 
trafności 
zajętego 
stanowiska. 
Artykuł  328 § 2 k.p.c., odpowiednio stosowany w postępowaniu zażaleniowym, 
wymaga przedstawienia faktów  istotnych dla rozstrzygnięcia problemu objętego 
zażaleniem (lub odwołania się do ustaleń sądu I instancji) oraz przeprowadzenia 
analizy prawnej tych faktów, ze wskazaniem zastosowanych przepisów prawa. 
Tymczasem uzasadnienie Sądu II instancji, pomimo uszczegółowienia ustaleń 
poczynionych przez Sąd I instancji, nadal ujmuje podstawę faktyczną rozstrzygnięcia 
na wysokim poziomie ogólności, przez co nie sposób poddać weryfikacji trafności 
oceny, że dochodzone roszczenia są tożsame z poprzednio osądzonymi. 
Ponadto  Sąd Apelacyjny w uzasadnieniu nie odniósł się do zasadniczych zarzutów 
zgłoszonych w zażaleniu. Skarżący podnosił, że pogląd, jakoby zgłoszone  obecnie 
żądania były wcześniej osądzone sprzeczne jest z treścią uzasadnienia pozwu, pisma 
procesowego powoda oraz dołączonych wyroków Sądu Rejonowego - Sądu Pracy 
w K., z których wynika, zdaniem powoda, iż w pierwszej sprawie powodowy Szpital 
dochodził roszczeń związanych z kwotami wypłaconymi jego pracownikom na mocy 
porozumień związkowych, natomiast obecnie dochodzi roszczeń wynikłych z 
prawomocnych wyroków Sądu Pracy w K., co do kwot tymi wyrokami zasądzonych. 
Zrzucił także obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 232 k.p.c. przez nie 
rozpoznanie wniosku dowodowego powoda o przesłuchania w charakterze świadka 
jego głównej księgowej, dla wykazania, iż kwota dochodzona w sprawie niniejszej 
stanowi część kwoty 18.000.000 zł, globalnie wypłaconej przez powoda na mocy art. 
4a ustawy z dnia 16.12.1994 r., nie objętą roszczeniem w sprawie [...]/04 Sądu 
Okręgowego w K. Wskazywał również na naruszenie art. 328 § 2 k.p.c. przez nie 
odniesienie się w uzasadnieniu postanowienia do jego twierdzeń zawartych w 
uzasadnieniu pozwu i piśmie procesowym, a także do wykazu kwot oraz dołączonych 
wyroków.  
Z uzasadnienia postanowienia Sądu Apelacyjnego wynika, że przy ustalaniu 
przedmiotu sporu w sprawie[...]/04 poprzestał na lekturze uzasadnienia wyroku Sądu 
Okręgowego, natomiast nie zapoznał się z przebiegiem postępowania i treścią żądań 
powoda wynikającą z jego pism i przedstawianych dowodów, które bardziej 
szczegółowo oddawały rzeczywisty przedmiot sporu. Gdyby to bowiem uczynił 

 
5 
niewątpliwie zauważyłby, że już w uzasadnieniu pozwu w sprawie [...]/04 jest mowa o 
tym, iż nie wszystkie należności pracownicze z lat 2001 i 2002 zostały zaspokojone i te 
nie zaspokojone nie były przedmiotem sporu; a także, że po ostatecznym 
sprecyzowaniu żądania pozwu przesłuchana została świadek B.K., która zeznała, iż 
poza należnościami objętymi pozwem pozostają jeszcze kwoty, których pracownicy 
dochodzą w sądzie. Niewątpliwie pomocne dla ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy 
byłoby też zapoznanie się z treścią przedłożonych wyroków sądu pracy, z których wiele 
zawiera uzasadnienia, wyjaśniające podstawy roszczeń oraz stan ich zaspokojenia.  Z 
twierdzeń powoda wynika bowiem, że roszczenia pracownicze były skutkiem dokonanej 
w 2001 r. wypłaty kwot uzgodnionych ze związkami zawodowymi, które to kwoty część 
pracowników zakwestionowała, jako nie odpowiadające świadczeniom należnym na 
podstawie art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r.  
Sąd Apelacyjny nie odniósł się też w ogóle do zarzutu nieuzasadnionego 
pominięcia dowodu z zeznań głównej księgowej, a jednocześnie przyjął za prawdziwy 
stan niezgodny z tym, jaki miał być wykazywany tym dowodem. 
Wreszcie nie można odmówić słuszności zarzutowi powoda, że argument 
o przesądzeniu w poprzednim procesie zasady, iż pozwany nie  jest zobowiązany do 
współfinansowania podwyżek wynagrodzeń, nie ma żadnego znaczenia przy ocenie 
istnienia podstaw do odrzucenia pozwu. Zakres związania orzeczeniem przy 
rozpoznawaniu innej sprawy stanowi bowiem kwestię odnoszącą się do merytorycznego 
orzekania w sprawie, a nie do problemu formalnego, jakim jest dopuszczalność 
rozpatrywania tego sporu przez sąd. 
Z 
przytoczonych 
względów 
konieczne 
było 
uchylenie 
zaskarżonego 
postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu 
na podstawie art. 39815 § 1 k.p.c. 
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 39821 k.p.c. 
w zw. z art. 391 § 1 i art. 108 § 2 k.p.c.