III CSK 365/06

Sygn. akt III CSK 365/06 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 28 listopada 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
SSN Jacek Gudowski 
 
 
 
w sprawie ze skargi K.K. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej 
prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia 30 marca 1988 r., 
sygn. akt [...] 
z  wniosku W.P. 
przy uczestnictwie [...]  
o uwłaszczenie, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 listopada 2006 r., 
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawczyni  
od postanowienia Sądu Okręgowego w K. 
z dnia 30 marca 2006 r., sygn. akt [...], 
 
 
 
 
 
odrzuca skargę kasacyjną 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
2 
Uzasadnienie 
 
 
Postanowieniem z dnia 30 marca 2006 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił 
apelację wnioskodawczyni W.P. od postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia 
10 marca 2005 r.  
Od postanowienia Sądu Okręgowego wnioskodawczyni wniosła skargę 
kasacyjną. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Postępowanie cywilne jako uporządkowany zespół czynności procesowych 
podejmowanych przez strony i inne podmioty odznacza się znacznym stopniem 
sformalizowania. Czynności procesowe – dla swej skuteczności – muszą być 
dokonywane w określonej formie, czasie i miejscu, a więc muszą odpowiadać 
określonemu 
wzorcowi 
ustanowionemu 
przepisami 
kodeksu 
postępowania 
cywilnego. 
Niezgodność 
z tym 
wzorcem, 
wynikająca 
z 
nie 
spełnienia 
przewidzianych ustawą wymagań rodzi różne konsekwencje, niekiedy 
– 
w  zależności od stopnia sformalizowania i rygoryzmu poszczególnych czynności – 
nieodwracalne. W wypadku niektórych środków zaskarżenia spełnienie wymagań 
formalnych stanowi jeden z warunków ich dopuszczalności. 
 
Nie ulega wątpliwości, że skarga kasacyjna jest czynnością wysoce sformali-
zowaną. Jej formalizm jest w pełni uzasadniony, gdyż skarga ta stanowi nadzwy-
czajny środek zaskarżenia przysługujący do Sądu Najwyższego od prawomocnych 
orzeczeń wydanych przez sądy drugiej instancji. Istotnym argumentem na rzecz 
sformalizowania tej czynności jest także fakt, że realizuje ona przede wszystkim 
interes publiczny, polegający – mówiąc najogólniej – na ujednolicaniu wykładni, 
usuwaniu rozbieżności w orzecznictwie sądów powszechnych i wspomaganiu 
rozwoju prawa (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 2000 r., 
II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Sformalizowaniu skargi kasacyjnej 
towarzyszy surowy rygoryzm; skarga niespełniająca wymagań określonych w art. 
3984 § 1 k.p.c. podlega odrzuceniu a limine (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.). 

 
 
3 
Zgodnie z art. 3984 § 1 k.p.c., skarga kasacyjna – obok oznaczenia 
zaskarżonego orzeczenia wraz ze wskazaniem zakresu zaskarżenia, podstaw 
kasacyjnych i ich uzasadnienia, wniosku o uchylenie lub uchylenie i zmianę 
orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany – powinna 
zawierać, jako jeden z elementów konstrukcyjnych, wniosek o przyjęcie skargi 
kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Trzeba wyraźnie zaakcentować, 
że  treść art. 3984 § 1 k.p.c. nie budzi wątpliwości. Wszystkie wymagania stawiane 
skardze 
kasacyjnej 
zostały 
określone 
w sposób 
przejrzysty, 
zupełny 
i  wystarczający, a konstrukcja przepisu – gramatyczna i logiczna – jest jasna; 
każde wymaganie ma – ze względu na swą funkcję procesową – byt samodzielny 
i  odrębny, musi być zatem spełnione oddzielnie, niezależnie od innych. W związku 
z tym samo wniesienie skargi kasacyjnej oraz zawarcie w niej, wymaganego w art. 
3984 § 1 pkt 4 k.p.c., wniosku o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie 
sprawy do ponownego rozpoznania lub rozstrzygnięcie co do istoty, nie może być 
utożsamiane ze złożeniem wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, 
o  którym mowa w art. 3984 § 1 pkt 3, nawet wtedy, gdy w skardze podniesiono 
argumenty dające się wywieść z art. 3989 §  k.p.c. (por. np. postanowienia Sądu 
Najwyższego z dnia 4 listopada 2005 r., V CZ 127/05, nie publ. lub z dnia 
28  czerwca 2006 r., III CZ 36/06, OSNC 2007, nr 1, poz. 19). Sąd Najwyższy 
w  postanowieniu z dnia 8 września 2006 r., II CZ 57/06 (nie publ.) wyjaśnił, 
że  wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinien być 
sformułowany wyraźnie, sąd nie może bowiem domniemywać go z uzasadnienia 
powodów przyjęcia skargi do rozpoznania. 
Z tych względów skargę nie zawierającą wniosku o przyjęcie jej do 
rozpoznania należało odrzucić (art. 370 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.).