III CSK 312/14

Sygn. akt III CSK 312/14
POSTANOWIENIE
Dnia 16 stycznia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jacek Gudowski
w sprawie z powództwa W. K.
‎
przeciwko W. K.
‎
o zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
‎
w dniu 16 stycznia 2015 r.,
‎
na skutek skargi kasacyjnej powódki
od wyroku Sądu Apelacyjnego
‎
z dnia 11 marca 2014 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i  zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 3 600 zł (trzy tysiące sześćset zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 11 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny w sprawie o  zobowiązanie do złożenia oświadczenia woli oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 24 września 2013 r..
Od wyroku Sądu drugiej instancji powódka wniosła skargę kasacyjną, wskazując na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego i na „konieczność jednoznacznej interpretacji zasad służących ustaleniu kryteriów definiowania pojęcia rażącej niewdzięczności w rozumieniu art. 898 § 1 k.c.”, a  także na „potrzebę jednoznacznego określenia znaczenia i funkcji procesowej przesłuchania informacyjnego w trybie art. 212 k.p.c”. Ponadto skarżąca podniosła, że skarga jest oczywiście uzasadniona.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Pojęcie „rażąca niewdzięczność” było wielokrotnie objaśnione w   orzecznictwie, w którym podkreśla się, że o istnieniu podstaw do odwołania darowizny z powodu rażącej niewdzięczności decydują w każdym wypadku konkretne okoliczności, rozważane na tle zwyczajów panujących w określonym środowisku społecznym (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego – zasada prawna – z dnia 7 stycznia 1967 r., III CZP 32/66, OSNC 1968, nr 12, poz. 199, oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2004 r., II CK 39/04, nie publ., z dnia 4 lutego 2005 r., I CK 571/04, nie publ. i z dnia 15 lutego 2012 r., I  CSK 278/11, nie publ., a także postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15  lutego 2012 r., I CSK 284/11, OSP 2013, nr 1, poz. 3). Jurysdykcyjny akt subsumpcji należy do sądu
meriti
. Do tego sądu należy także kwalifikowanie określonego stanu faktycznego jako „rażącej niewdzięczności”; nie jest możliwa unifikacja tego pojęcia ani stworzenia jego uniwersalnej syntezy (por. np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1998 r., II CKN 218/98, nie publ. i z dnia 22  marca 2001 r., V CKN 1599/00, „Prokuratura i Prawo” 2002, nr 5, wkładka, s.  40).
Do sądu
meriti
należy także ocena dowodów oraz rekonstrukcja stanu faktycznego. Z tych względów kontrola kasacyjna w tym zakresie jest wyłączona albo w istotny sposób ograniczona. Trudno zatem przyjąć istnienie zagadnienia prawnego uzasadniającego przyjęcie skargi, a teza o oczywistej zasadności skargi nie została wykazana.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 398
9
§ 2 k.p.c.), o kosztach postępowania orzekając na podstawie art. 98 § 1 w związku z art. 398
21
i art. 391 § 1 k.p.c.