III CSK 100/12

Sygn. akt III CSK 100/12 
 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
 
 
Dnia 12 czerwca 2012 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Jacek Gudowski 
 
 
 
w sprawie z powództwa Polskiego Towarzystwa Turystyczno Krajoznawczego,  
przeciwko W. K. 
o zapłatę, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 czerwca 2012 r., 
na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej  
od wyroku Sądu Apelacyjnego  
z dnia 8 listopada 2011 r.,  
 
 
 
odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od strony powodowej na 
rzecz pozwanego kwotę 1800 zł (tysiąc osiemset zł) tytułem 
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 
 
 
 
 
 
Uzasadnienie 

 
2 
 
 
W skardze kasacyjnej wniesionej przez powoda Polskie Towarzystwo 
Turystyczno Krajoznawcze, podniesiono jako okoliczności uzasadniające przyjęcie 
skargi do rozpoznania występowanie w sprawie zagadnienia prawnego, a w 
podstawach skargi sformułowano zarzut naruszenia art. 233 § 1 w związku z art. 
328 § 2 k.p.c., polegający na „wadliwym rozstrzygnięciu zagadnienia prawnego – 
ustalającego, że roszczenie powoda jest nieudowodnione, a nadto przedawnione – 
co skutkowało oceną stanu faktycznego dotyczącego rzeczywistego władania 
nieruchomością gruntową położoną w  Z. w obrębie 13 nr działek 23/1 i 23/2 
objętych księgą wieczystą nr … Sądu Rejonowego o powierzchni 2302 m2 przez 
pozwanego W. K. w sytuacji, gdy z treści wniosku pozwanego i  postanowienia 
Sądu Rejonowego z dnia 8 sierpnia 2008 r. (…) wynika, że W. K. wbrew 
twierdzeniom złożonym przed sądem pierwszej instancji stwierdził, że są to 
należności z tytułu ww. umowy dzierżawy z  dnia 6 maja 1998 r. (…), a także w 
sytuacji, w której pozwany mimo przekazania nieruchomości w dniu 20 
października 2008 r., zaskarżył przedmiotową czynność, nadał bieg postępowaniu 
toczącemu się przez Sądem rejonowym w Z., co skutkowało prowadzeniem go pod 
nową sygnaturą i wydaniem wyroku niekorzystnego dla pozwanego (…),  a nadto 
brał udział w spotkaniu w dniu 24  lutego 2010 r. w siedzibie powoda w Z. i był 
inicjatorem »oczyszczania terenu z własnych nieruchomości« objętego spornym 
użytkowaniem na dzień 20 marca 2010 r., przy czym terminu tego nie dotrzymał i 
mimo pism swojego pełnomocnika z lipca 2010 r. faktycznie nie odebrał swojej 
własności”. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Zgodnie z art. 3983 § 3 k.p.c., podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być 
zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Treść tego przepisu 
wskazuje, że wprawdzie dopuszczalne jest oparcie skargi kasacyjnej na podstawie 
naruszenia przepisów postępowania, ale z wyłączeniem zarzutów dotyczących 
ustalenia faktów lub oceny dowodów, choćby naruszenie odnośnych przepisów 
mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd Najwyższy wielokrotnie wyjaśniał, 
że skarga kasacyjna oparta wyłącznie na zarzutach dotyczących ustalenia faktów 

 
3 
lub oceny dowodów jest niedopuszczalna (por. postanowienia Sądu Najwyższego 
z  dnia 23 września 2005 r., III CSK 13/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 76, z dnia 
24  marca 2009 r., III CSK 331/08, nie publ., z dnia 24 czerwca 2009 r., III CSK 
73/09, nie publ. oraz z dnia 25 czerwca 2010 r., III CSK 107/10, nie publ.). 
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.), 
o  kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając na podstawie art. 98 § 1 
w  związku z art. 39821 i 391 § 1 k.p.c. 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
md