III CO 18/07

Sygn. akt III CO 18/07 
 
 
 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 7 grudnia 2007 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
 
 
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz 
 
 
 
 
w sprawie z wniosku V. S.A.  
przeciwko I. limited w M. 
o zawezwanie do próby ugodowej, 
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2007 r., 
na skutek postanowienia Sądu Rejonowego w K. 
z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt [...], 
 
 
odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy. 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
2 
Uzasadnienie 
 
Postanowieniem z dnia 3 października 2007 r. Sąd Rejonowy w K. zwrócił się 
do Sądu Najwyższego o oznaczenie w trybie art. 45 k.p.c. właściwego miejscowo 
sądu, do którego należy skierować sprawę z wniosku V. Spółki Akcyjnej przeciwko I. 
Limited w M. o zawezwanie do próby ugodowej. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Wniosek podlega oddaleniu. Jurysdykcja krajowa sądów polskich opiera się 
w  sprawie niniejszej jedynie na art. 1103 pkt 3 k.p.c., a zatem na okoliczności, 
że  wykonanie umowy zawartej pomiędzy stronami ma nastąpić w Polsce.  
Potrzeba oznaczenia sądu właściwego nie istnieje, albowiem zgodnie z art. 45 
k.c. powstaje ona jedynie wówczas, gdy nie można na podstawie okoliczności 
sprawy ustalić właściwości sądu „w myśl przepisów kodeksu”. Wystarczające jest 
zatem obowiązywanie jakiejkolwiek normy mogącej (nawet nie w sposób 
bezwzględny) statuować właściwość miejscową sądu polskiego. Taką normą jest art. 
34 zd. pierwsze k.p.c., zgodnie z którym powództwo o ustalenie istnienia umowy, 
o  jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie, jak też o odszkodowanie z  powodu 
niewykonania lub nienależytego wykonania umowy wytoczyć można przed sąd 
miejsca jej wykonania.  
Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 listopada 1991 r., II  CO 
16/91 (OSNC 1993 nr 3, poz. 40), z uwzględnieniem przepisu art. 454 § 1 i 2 k.c., 
pojęcie „miejsca wykonania umowy”, przy dochodzeniu roszczeń o spełnienie 
świadczenia pieniężnego, należy zasadniczo rozumieć jako miejsce zamieszkania 
lub siedziby wierzyciela. Z tego względu należy przyjąć, że skoro wnioskodawca ma, 
jak twierdzi, roszczenie do zawezwanego o zwrot świadczenia pieniężnego, 
spełnionego w wykonaniu zobowiązania, które wygasło na skutek wykonania prawa 
odstąpienia, to w sprawie istnieje możliwość oznaczenia sądu właściwego bez 
potrzeby wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia w tym przedmiocie. 
Mając na względzie powyższe, wniosek na podstawie art. 45 a contrario k.p.c. 
należało oddalić.