III CNP 1/09

Sąd Najwyższy rozpatrywał skargę powoda R.W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 19 grudnia 2007 r. Skarga ta została złożona po tym, jak wcześniejsza skarga kasacyjna powoda została odrzucona ze względu na zbyt niską wartość przedmiotu sporu, a zażalenie na to odrzucenie również zostało oddalone. Sąd Najwyższy, na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 kwietnia 2009 r., postanowił odrzucić przedmiotową skargę. Uzasadnienie odrzucenia opierało się na naruszeniu przez skarżącego art. 4245 § 1 pkt 6 Kodeksu postępowania cywilnego (k.p.c.). Zgodnie z tym przepisem, jednym z niezbędnych elementów skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Sąd Najwyższy wyjaśnił, że skarga ta nie jest środkiem prawnym służącym do kwestionowania prawomocnych orzeczeń sądów drugiej instancji ani surogatem skargi kasacyjnej. Jej celem jest wydanie przez Sąd Najwyższy orzeczenia prejudycjalnego, które umożliwia dochodzenie ewentualnego odszkodowania od Skarbu Państwa za wadliwe orzeczenie sądowe, a nie podważenie samego rozstrzygnięcia czy ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Mimo że skarga zawierała żądanie stwierdzenia niezgodności wyroku z prawem, zawierała również żądanie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, co jest charakterystyczne dla skargi kasacyjnej, a nie dla skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem. W związku z tym Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie zawiera niezbędnego wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, a jedynie jego pozór, i na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. podlega odrzuceniu. Powód został również obciążony kosztami postępowania przed Sądem Najwyższym w kwocie 1.200 złotych.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający