Pełny tekst orzeczenia III CA 89/25

Sygn. akt III Ca 89/25
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 17 października 2024 r. (sygn. akt III C 1358/22) Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie z powództwa B. K. przeciwko Ł. L., B. L. i C. O. o zapłatę :
1. utrzymał w całości w mocy nakaz zapłaty w postępowaniu nakazowym wydany w dniu 20 lipca 2017 roku przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi w sprawie o sygnaturze akt III Nc (...);
2. zasądził solidarnie od Ł. L., B. L. i C. O. na rzecz B. K. kwotę 10.121,54 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu;
3. nakazał pobrać solidarnie od Ł. L., B. L. i C. O. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi kwotę 4.787,72 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.
(wyrok k. 639)
W dniu 10 grudnia 2024 r. apelację od powyższego wyroku złożyli pozwani zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżący zarzucili naruszenie :
1) przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia, tj.:
a) art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 51a § 3 Prawa o ustroju sądów powszechnych i art. 278 § 1 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz pominięcie mającego znaczenie dla sprawy dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa obcego, tj. prawa brytyjskiego, a to w sytuacji w której przedłożone tłumaczenie aktów prawnych nie pozwala na wyjaśnienie istotnych dla rozstrzygnięcia zagadnień, w szczególności w kontekście brzmienia art. (sekcji) 341 E. B., w konsekwencji czego Sąd I instancji nie ustalił istotnych dla rozstrzygnięcia faktów (art. 368 § l 1 k.p.c.) w zakresie treści prawa obcego, w szczególności:
⚫ dopuszczalności dochodzenia przez powódkę niniejszego roszczenia wobec ogłoszenia przez nią upadłości w Wielkiej Brytanii;
⚫ podmiotu legitymowanego (odpowiednika syndyka) do dochodzenia niniejszego roszczenia wobec ogłoszenia upadłości przez powódkę w Wielkiej Brytanii;
⚫ prawnych konsekwencji nieodpłatnego uszczuplania swojego majątku przez upadłą przed wystąpieniem z wnioskiem o ogłoszenie upadłości i wpływu tego uszczuplania na byt dochodzonej w niniejszym postępowaniu wierzytelności;
b) art. 235 2 § 1 pkt 6 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 250 § 1 k.p.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i pominięcie dowodu z akt postępowań przygotowawczych oraz dokumentów znajdujących się w tych aktach, w szczególności zeznań świadków składanych pod rygorem odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań, faktur, wyciągów z rachunków bankowych, w sytuacji gdy strona pozwana nie mogła wypełnić zobowiązania Sądu do ich samodzielnego złożenia, gdyż naruszyłoby to tajemnicę śledztwa będącego w toku oraz dobro wymiaru sprawiedliwości, a przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów było istotne dla rozstrzygnięcia, zaś rygorów z art. 250 § 1 k.p.c. w zw. z art. 244 k.p.c. nie można stosować do materiałów prokuratorskiego postępowania przygotowawczego będącego w fazie in rem, przez co jedynym sposobem ich załączenia do sprawy cywilnej jest zwrócenie się celem ich pozyskania przez Sąd meriti i autonomiczna decyzja dysponującego dokumentami organu prokuratorskiego o ich przekazaniu sądowi cywilnemu w odpowiedniej części, w konsekwencji czego Sąd I instancji nie ustalił istotnych dla rozstrzygnięcia faktów w zakresie:
⚫ spełnienia przedmiotowego świadczenia poprzez przelanie przez C. O. przysługującej mu od spółki (...) wierzytelności na rzecz powódki;
⚫ działania B. K., która będąc osobą faktycznie zarządzającą spółką (...) poleciła zafakturować wierzytelność na spółkę, albowiem nie była zainteresowana przyjęciem pożyczki na siebie wprost, a to z uwagi na swoje liczne długi i swoich wierzycieli, w sytuacji gdy w istocie wobec B. K. spełniono świadczenie z umowy pożyczki;
c) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów w postaci zeznań stron i odmowę wiary w zeznania pozwanych w zakresie sposobu spełnienia świadczenia z umowy pożyczki na rzecz powódki oraz okoliczności powstania spółki (...) Sp. z o.o. i roli powódki w założeniu i prowadzeniu działalności przez tę spółkę, przy jednoczesnym daniu wiary powódce oraz zeznaniom świadka N. K.;
d) art. 233 § 1 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe, niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego zastosowanie i niezrozumiałe nienadanie właściwej rangi dowodom w postaci:
⚫ umowy pożyczki łączącej strony (zwłaszcza § 5);
⚫ faktury VAT Spółki (...) z 11 czerwca 2016 r. na kwotę 48.300 zł netto (59.409 zł brutto);
⚫ faktury VAT z dnia 24 października 2016 r. na kwotę 4.600 zł netto (5.658 brutto) (łącznie 62.900 zł netto)
w sposób pomijający kontekst sytuacyjny sprawy, tj. upadłość B. K. i założenie spółki (...), w której głównym udziałowcem czysto formalnie miał być syn B. K., N. K., zresztą późniejszy rzekomy cesjonariusz, a także przy jednoczesnym zaniechaniu gromadzenia dowodów w oparciu o akta postępowania prokuratorskiego,
a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że powódce (lub jej synowi) przysługuje względem pozwanych wierzytelność z umowy pożyczki w sytuacji, w której w każdej możliwej konfiguracji procesowej świadczenie to zostało już spełnione poprzez zapłatę na rzecz spółki (...) scedowanych na powódkę przez C. O. należnych mu wierzytelności od spółki (...), co z kolei doprowadziło do naruszenia prawa materialnego, a to art. 10 Prawa wekslowego skutkującego nieistnieniem stosunku podstawowego, na którym oparto weksel, będący podstawą wydania nakazu zapłaty i zaskarżonego wyroku;
2) przepisów prawa materialnego, tj.:
a) art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 83 § 1 k.c. oraz art. 509 § 1 k.c. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że cesja dokonana przez powódkę na rzecz syna N. K. jest ważna, podczas gdy zmierza do obejścia prawa upadłościowego, a zatem jest nieważna wobec sekwencji zdarzeń, w której:
⚫ powódka występuje z pozwem;
⚫ następnie mając świadomość swoich problemów finansowych dokonuje cesji na rzecz syna, który w tym czasie był zresztą w bardzo złym stanie fizycznym i psychicznym na skutek wypadku, jakiemu uległ w 2016 r.;
⚫ niedługo później powódka ogłasza upadłość w Anglii, zaś w postępowaniu przed Sądem Rejonowym w Łodzi milczy na temat tej upadłości;
⚫ po zawieszeniu postępowania na skutek odkrycia stanu upadłości powódki przez stronę pozwaną, kontynuuje aktywny udział w nim, twierdząc, że cesjonariusz uzyska klauzulę wykonalności dopiero później, co nosi znamiona nadużycia prawa procesowego w rozumieniu art. 41 k.p.c.;
 skarżący podnieśli w konsekwencji zarzut pozorowania cesji przez powódkę na rzecz syna, zaś nieważność cesji skutkowała z kolei koniecznością zgłoszenia przysługującego powódce roszczenia w postępowaniu upadłościowym, czego nie uczyniła.;
b) art. (sekcji) 341 lnsolvency B. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że powódce przysługuje roszczenie względem pozwanych w sytuacji, w której wobec ogłoszenia upadłości powódki w rygorze prawa brytyjskiego, powódka nie może dochodzić samodzielnie wierzytelności, gdyż wyłącznie uprawnionym do dochodzenia spornego roszczenia byłby syndyk. Skarżący podnieśli w konsekwencji zarzut braku legitymacji czynnej powódki.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o:
1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie w całości nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym z dnia 20 lipca 2017 roku wydanego przez Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi (sygn. akt III Nc (...)) oraz oddalenie powództwa wobec wszystkich pozwanych w całości;
2. zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanych solidarnie zwrotu kosztów procesu za pierwszą instancję, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz obciążenie strony powodowej nieuiszczonymi kosztami sądowymi;
3. zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanych zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych;
4. ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu z uwagi na nierozpoznanie istoty sprawy i pozostawienie temu Sądowi rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania apelacyjnego;
5. na podstawie art. 380 k.p.c. o rozpoznanie przez Sąd Okręgowy postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 6 lutego 2024 roku w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku pozwanych (zawartego w piśmie z dnia 9 października 2023 r.) w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa obcego oraz dopuszczenie tego dowodu przez Sąd II instancji w postępowaniu apelacyjnym oraz postanowienia z dnia 26 września 2024 roku w przedmiocie pominięcia dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną w Łodzi pod sygn. RP I Ds. 8.2016 oraz dopuszczenie tego dowodu przez Sąd II instancji w postępowaniu apelacyjnym.
(apelacja k. 649-657)
W odpowiedzi na ww. apelację strona powodowa wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.
(odpowiedź na apelację k. 696-697)
W piśmie procesowym z dnia 17 lutego 2026 r. pozwani podnieśli zarzut wydania wyroku przez „neosędziego” w osobie SSR Bartłomieja Świątkowskiego i zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 379 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 47 § 1 k.p.c. polegające na nieważności postępowania wskutek nienależytej obsady Sądu I instancji, tj. sprzeczności składu Sądu z przepisami prawa, polegającej na tym, że w składzie orzekającym Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi brała udział osoba powołana na urząd sędziego na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., co w świetle standardów prawa, w tym orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Prawa Człowieka, podważa gwarancje niezależności i bezstronności składu orzekającego, co skutkowało naruszeniem prawa strony do rzetelnego procesu.
Mając powyższe na uwadze skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji.
(pismo procesowe k. 705-706)
W odpowiedzi na ww. pismo procesowe powódka wniosła o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych.
(pismo procesowe k. 719)
Na rozprawie apelacyjnej z dnia 1 lipca 2026 r. pozwani podtrzymali dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz zarzucili naruszenie art. 5 k.c. oraz art. 369 k.c. w zw. z art. 47 Prawa wekslowego poprzez uznanie solidarności biernej po stronie pozwanych w sytuacji, gdy z umowy pożyczki solidarność ta nie wynika, co w sytuacji przejścia na stosunek podstawowy powinno skutkować zasądzeniem odpowiednich sum od każdego z pozwanych na rzecz powódki zamiast zasądzenia całej kwoty solidarnie.
Powódka również podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie od pozwanych na rzecz powódki zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego według norm przepisanych.
(protokół rozprawy apelacyjnej k. 741)
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja jest nieuzasadniona.
W rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy nie znalazł żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W sprawie nie zaszła nieważność postępowania, o której mowa w art. 379 k.p.c., ani żadna z przyczyn wymienionych w art. 386 § 3 i 4 k.p.c.
Odnośnie do zarzutu wydania wyroku przez skład orzekający w osobie SSR Bartłomieja Świątkowskiego i związane z tym naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 379 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 47 § 1 k.p.c. polegające na nieważności postępowania wskutek nienależytej obsady Sądu I instancji należy wskazać, iż przedmiotowy zarzut jest bezpodstawny. Zgodnie z treścią uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r., poz. 3), jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach, do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
Natomiast w przedmiotowej sprawie nie zostały wskazane ani tym bardziej wykazane żadne konkretne okoliczności prowadzące w przypadku sędziego orzekającego w nin. sprawie w Sądzie I instancji do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności. Jak wynika z treści ww. uchwały z 23.01.2020 r., sama okoliczność, że sędzia ten został powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 roku, nie wystarcza do uznania, że zaszedł przypadek sprzeczności składu sądu z przepisami prawa.
Sąd Okręgowy przyjął za własne ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy, nie stwierdzając uchybień w ich ustaleniu ani podstaw do ich zmiany lub uzupełnienia, a także ocenę prawną tych ustaleń dokonaną przez Sąd I instancji. W tej sytuacji, w myśl art. 387 § 2 1 pkt 1) i pkt 2) k.p.c., zbędne jest ponowne przytaczanie tych ustaleń oraz ich oceny prawnej.
Sąd Rejonowy prawidłowo nie uwzględnił wniosku pozwanych (zawartego w piśmie z dnia 9 października 2023 r.) w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu prawa obcego postanowieniem z dnia 6 lutego 2024 roku oraz pominął dowody z dokumentów znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Regionalną w Łodzi pod sygn. RP I Ds. 8.2016 postanowieniem z dnia 26 września 2024 roku, w związku z czym zbędne jest ponowne rozpoznanie przedmiotowych wniosków przez Sąd Okręgowy.
W ocenie Sądu Okręgowego zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego nie zasługują na uwzględnienie, tj. art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 51a § 3 Prawa o ustroju sądów powszechnych i art. 278 § 1 k.p.c., art. 235 2 § 1 pkt 6 k.p.c. w zw. z art. 227 k.p.c. w zw. z art. 250 § 1 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c.
W odniesieniu do podniesionych zarzutów należy wskazać, iż przede wszystkim stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami Sądu I instancji. Ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Rejonowy zostały przeprowadzone w zgodzie z dyrektywami zawartymi w art. 233 § 1 k.p.c. Skarżący nie wykazali w istocie żadnych nielogiczności, pominięć czy sprzeczności z doświadczeniem życiowym w rozumowaniu, które prowadziło do zbudowania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Wbrew zapatrywaniu apelujących, jak powyżej wskazano, Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe, w tym ocenił zeznania pozwanych, powódki oraz świadka N. K.. Sąd Rejonowy słusznie wskazał, iż dowód z przesłuchania stron ma charakter pomocniczy, gdy bezpośrednie zainteresowanie wynikiem postępowania sądowego wpływa na ujawnianie przez strony wiadomości, może spowodować świadome lub nieświadome ich zniekształcenie, a nawet zatajenie. W związku z powyższym dowód z przesłuchania stron powinien być oceniany szczególnie rygorystycznie co do jego wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem zarówno pozwani jak i L. L. nie potrafili spójnie i konkretnie wskazać, w jaki sposób miało dojść do zaspokojenia roszczenia powódki bądź też zwolnienia pozwanych z długu. Wobec daleko idących niespójności pomiędzy zeznaniami pozwanych i L. L. prawidłowo wskazanych przez Sąd Rejonowy, nie można było wyprowadzić z całokształtu ich zeznań jakiegokolwiek konkretnego ustalenia zarówno co do spełnienia przez pozwanych świadczenia na rzecz powódki, jak i zwolnienia ich z długu przez B. K.. Natomiast złożone przez apelujących dokumenty mające wykazać fakt spełnienia świadczenia przez pozwanych nie dowodziły faktu zaspokojenia roszczenia powódki względem pozwanych przez (...) Sp. z o.o.
Jak wskazano powyżej Sąd Rejonowy słusznie pominął dowód z opinii biegłego z zakresu prawa obcego, tj. prawa brytyjskiego. Jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji prawne konsekwencje zawarcia transakcji przez upadłego przed ogłoszeniem upadłości, która uszczupla majątek upadłego zostały określone w sposób jednoznaczny w artykule 339 E. act i na podstawie tego przepisu syndyk masy upadłości może wystąpić do sądu o przywrócenie stanu poprzedniego (wydanie „nakazu”), jednakże nie powoduje to nieważności bądź bezskuteczności takiej transakcji z mocy samego prawa. Skutki takiego orzeczenia określa art. 342 E. act. Skoro pozwani nie przedstawili orzeczenia („nakazu”) sądu wydanego na podstawie takiego wniosku syndyka, brak jest podstaw do kwestionowania umowy cesji. Nie jest konieczne przeprowadzanie w tym zakresie dowodu z opinii biegłego gdyż regulacja ta wprost wynika z treści przepisów. Ponadto przedmiotowy wniosek dowodowy nie zmierzał do ustalenia faktów, lecz prawa. Z art. 51a ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych jednoznacznie wynika, że Sąd z urzędu ustala i stosuje właściwe prawo obce. Wskazany przepis nie nakłada na Sąd obowiązku korzystania z opinii biegłego, a nawet stanowiska Ministerstwa Sprawiedliwości w razie, gdy dla rozstrzygnięcia konieczna jest znajomość prawa obcego. Jeśli określona norma prawna wynika bezpośrednio z treści przepisu prawa obego, tak jak w niniejszym postepowaniu, to niewątpliwie za wystarczające należy uznać interpretację treści tego prawa przez Sąd bez pomocy biegłych.
Sąd I instancji również słusznie pominął dowód z akt postępowań przygotowawczych oraz dokumentów znajdujących się w tych aktach, w szczególności zeznań świadków, faktur, wyciągów z rachunków bankowych. Przede wszystkim należy podkreślić, iż był to wniosek spóźniony. Ponadto rolą sądu nie jest wyręczanie strony w poszukiwaniu dowodów, to strona powinna przedstawić konkretne dowody na poparcie konkretnych twierdzeń. Dowód z akt innego postępowania, nawet sądowego, nie jest dopuszczalny w procedurze cywilnej. Dopuszczalny jest jedynie dowód z konkretnych dokumentów znajdujących się w aktach innej sprawy, zaś strona jest zobowiązana określić co to za dokument, w aktach jakiej sprawy się znajduje i na której karcie oraz wskazać fakty podlegające udowodnieniu przy pomocy tego dowodu. Co więcej, stosownie do treści art. 250 § 1 zd. 2 k.p.c. strona wnosząca o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, który znajduje się w aktach organów i podmiotów, o których mowa w art. 244 § 1 i 2 k.p.c., może przedstawić urzędowo poświadczony przez ten organ lub podmiot odpis lub wyciąg z dokumentu, Sąd zażąda wydania odpisu lub wyciągu jedynie wówczas gdy strona sama nie może go uzyskać. W związku z powyższym Sąd Rejonowy prawidłowo wezwał apelujących (3-krotnie) do uprawdopodobnienia, że sami nie są w stanie uzyskać konkretnych dokumentów z akt postępowania przygotowawczego – pod rygorem pominięcia dowodu z tych dokumentów, natomiast pozwani nie wykonali zobowiązania i w żaden sposób nie uprawdopodobnili, że nie mają możliwości samodzielnego uzyskania dokumentów z akt postępowania przygotowawczego.
Bezpodstawne są również zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 83 § 1 k.c. i art. 509 § 1 k.c. oraz art. (sekcji) 341 lnsolvency Act. Wbrew twierdzeniom apelujących cesja dokonana przez powódkę na rzecz syna N. K. jest ważna i nie zmierza do obejścia przepisów Prawa upadłościowego. Brak jest jakiegokolwiek materiału dowodowego potwierdzającego pozorność umowy cesji. Ponadto skutek działania z pokrzywdzeniem wierzycieli jedynie ma chronić wierzycieli, nie zaś dłużników, stąd ewentualna możliwość skorzystania przez wierzycieli ze skargi pauliańskiej i żądania bezskuteczności czynności wobec nich, natomiast z przedmiotowego uprawnienia nie mogą korzystać dłużnicy, wobec których wierzytelność była przedmiotem cesji. Z kolei treść art. 341 E. act nie wskazuje na jego naruszenie w ustalonym stanie faktycznym, w szczególności nie powoduje ex lege bezskuteczności umowy cesji.
Wbrew twierdzeniom pozwanych na rozprawie apelacyjnej z dnia 1 lipca 2026 r. pozwani odpowiadają solidarnie wobec strony powodowej. Stosownie do treści 369 k.c. solidarność może być zastrzeżona w sposób wyraźny przez określenia ,,solidarność” lub odwołanie do art. 366 i n. k.c., albo może wynikać z treści umowy w sposób dorozumiany. W niniejszej sprawie solidarność pozwanych została zastrzeżona w umowie pożyczki w sposób dorozumiany, gdyż został wystawiony jeden weksel in blanco podpisany przez wszystkich pozwanych, co wskazuje na wolę solidarnego ich obciążenia całą kwotą (w innym przypadku każdy z dłużników wystawiłby swój weksel na swoją część długu). Ponadto kwestia solidarności zobowiązania pozwanych nie była podnoszona aż do rozprawy apelacyjnej, co dodatkowo świadczy o powołaniu jej obecnie wyłącznie dla celów procesowych, nie zaś jako faktycznie istniejącej wątpliwości w stosunku między stronami.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c. jako bezzasadną.
O kosztach procesu w zakresie postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., mając na uwadze, że apelacja została oddalona. Na koszty poniesione przez powódkę złożyła się opłata za czynności adwokackie w wysokości ustalonej zgodnie z § 2 pkt 6) w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 215). Odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane od kosztów procesu zostały zasądzone od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty stosownie do dyspozycji art. 98 § 1 1 k.p.c.