III CA 2163/19

Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi wyrokiem z dnia 24 lipca 2019 roku oddalił powództwo I. K. przeciwko D. T. o zapłatę, zasądzając jednocześnie od powódki na rzecz pozwanej zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Głównym powodem oddalenia powództwa było uznanie roszczenia za przedawnione, przy braku okoliczności przerywających bieg przedawnienia. Sąd Rejonowy nie uznał zeznań pozwanej w sprawie karnej za spełniające wymogi uznania roszczenia. Powódka wniosła apelację, zarzucając naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. (swoboda oceny dowodów), art. 299 k.p.c. (przesłuchanie stron) oraz art. 123 § 1 pkt 2 k.c. (uznanie długu). Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił apelację jako bezzasadną. Sąd Okręgowy potwierdził, że Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny i nie naruszył zasady swobody oceny dowodów. Podkreślono, że zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. dotyczył kwalifikacji prawnej, a nie podstawy faktycznej. Sąd Okręgowy odrzucił również zarzut naruszenia art. 299 k.p.c., wskazując na niespójność argumentacji apelującej. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 123 § 1 pkt 2 k.c. Sąd Okręgowy przyznał, że zeznania ze sprawy karnej mogą być uznane za uznanie długu, jednak w konkretnych okolicznościach sprawy, gdzie pozwana stanowczo kwestionowała rozliczenie prac remontowych i wysokość należności, jej zeznania nie mogły być interpretowane jako świadomość istnienia konkretnego długu. Odmowa zapłaty wynikała z podważania rozliczenia, a nie z problemów finansowych. Sąd uznał, że zeznania pozwanej potwierdzały jedynie zawarcie umowy i wykonanie dzieła, ale wszystkie elementy finansowe były sporne. Oświadczenie pozwanej o zapłacie pod warunkiem wykazania kosztów nie stanowiło uznania długu. W konsekwencji, Sąd Okręgowy oddalił apelację na podstawie art. 385 k.p.c.

Zagadnienia prawne (2)