III CA 1687/16

Sygn. akt III Ca 1687/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO Leszek Dąbek (spr.) Sędzia SO Artur Żymełka Sędzia SR (del.) Maryla Majewska – Lewandowska Protokolant Beata Michalak po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2017 r. w Gliwicach na rozprawie sprawy z powództwa A. M. ( M. ) przeciwko M. Z. (1) o uchylenie obowiązku alimentacyjnego oraz z powództwa M. Z. (1) przeciwko A. M. ( M. ) o podwyższenie alimentów na skutek apelacji powoda – pozwanego wzajemnego A. M. od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 25 kwietnia 2016 r., sygn. akt III RC 590/15 1. oddala apelację; 2. zasądza od powoda – pozwanego wzajemnego A. M. na rzecz pozwanej – powódki Z. kwotę 1.200 zł (tysiąc dwieście złotych) z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. SSR (del.) Maryla Majewska – Lewandowska SSO Leszek Dąbek SSO Artur Żymełka Sygn. akt III Ca 1687/16 UZASADNIENIE Powód A. M. żądał obniżenia ciążącego na nim obowiązków alimentacji pozwanej M. Z. (2) z kwot po 450zł do kwot 400zł alimentów miesięcznie oraz zasądzenie na jego rzecz od pozwanej zwrotu kosztów procesu. Uzasadniając żądanie twierdził, że pozwana jest pełnoletnia, ma stałą pracę i z wyna-grodzenia za pracę jest w stanie samodzielnie się utrzymywać. Uzyskuje ona znaczną pomoc od swojej matki. Powód podejrzewa, że pozwana nie studiuje Pozwana M. Z. (1) , żądała o oddalenie powództw i wniosła powództwo wzajemne w ramach którego żądała podwyższenia dotychczasowych alimentów do kwoty 600zł miesięcznie oraz zasadzenia jej rzecz od powoda - pozwanego zwrotu kosztów procesu Podnosiła, że powód – pozwany wzajemny nie wskazał w pozwie żadnych okoliczności, które mogłyby być podstawą do zmiany wysokości dotychczasowych alimentów oraz że jest ona (...) Politechniki (...) w G. i w marcu 2015r. zakończyła pracę, gdyż nie mogła jej pogodzić z nauką. Sąd Rejonowy w Gliwicach w wyroku z dnia 25 04 2016r. oddalił oba powództwa oraz orzekł o kosztach procesu i o nieuiszczonych kosztach sądowych. W ustalonym stanie faktycznym w motywach orzeczenia jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał regulacje : art.138 kr.o. oraz art. 133 § 1 i 3 k.r.o art. 135 § 1 i 2 kr.o. Następnie dokonał oceny poczynionych ustaleń faktycznych i w ich konkluzji uznał - w świetle przytoczonych regulacji prawnych - oba powództwa za bezzasadne. O kosztach procesu orzekał w oparciu o regulację art. 98 k.p.c. a o nieuiszczonych kosztach sadowych orzekał stosując regulację art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach w spra-wach cywilnych w związku z art. 130 3 § 2 k.p.c. Orzeczenie zaskarżył powód-pozwany wzajemny A. M. w części oddalającej jego powództwo oraz orzekającej o kosztach procesu i nieuiszczonych kosztach sądowych, który wnosił o jego uchylenie. Zarzucił, że w toku rozpoznania sprawy naruszono prawo procesowe regulację art. 227 k.p.c. a przy ferowaniu wyroku regulację art. 233 k.p.c. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, odpowiednio przez : - oddalenie jego wniosków dowodowych w postaci zobowiązania pozwanej-powódki wzajemnej do przedłożenia a następnie do dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów z jej deklaracji podatkowe za rok 2015 oraz dokumentacji dotyczącej jej postępów na studiach w trakcie semestru letniego 2015/2016r, - poprzez przyjęcie, że pozwana-powódka wzajemna przeznacza na środki higieny i pranie 150zł miesięcznie, gdy „w odpowiedzi na pozew na pozew pozwanej-powódki wzajemnej z dnia 8 stycznia 2016r. roku wynika kwota 140zł miesięcznie”. Ponadto zarzucał, że istnieje sprzeczność pomiędzy poczynionymi ustaleniami a materiałem sprawy poprzez błędne ustalenie, że: - jego sytuacja majątkowa nie uległa pogorszeniu, podczas gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do odmiennych wniosków, - pozwana-powódka wzajemna ukończyła 24 lata, pomimo, że z materiału sprawy wynika, że ma ona skończone 25 lat oraz od czasu ostatniego orzeczenia w przed-miocie alimentów wzrosły jej potrzeby podczas, gdy prawidłowa analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do odmiennych wniosków. Zarzucała także, że przy ferowaniu wyroku naruszono prawo materialne, regulacje: art.138 kr.o. oraz art. 133 § 1 i 3 k.r.o art. 135 § 2 kr.o. przez ich niewłaściwą wykładnię i zastosowanie, co miało wpływ na wynik sprawi i oddalenie jego powództwa. Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje: Sąd pierwszej instancji prawidłowo. zakwalifikował roszczenie powoda- pozanego przyjmując za podstawę prawną swego. rozstrzygnięcia regulację zawartą w art. 138 k.r.o. w związku z art. 133 § 1 i 135 § 1 i 2 kr.o. Rozpoznając sprawę bezzasadnie nie uwzględnił jednak wniosków o dopuszczenie i przeprowadzenia dowodów z deklaracji podatkowe pozwanej-powódki wzajemnej za rok 2015 oraz dokumentacji dotyczącej jej postępów na studiach w trakcie semestru letniego 2015/2016r. naruszając regulację art. 227 k.p.c. (zawarte w tych źródłach dowodowych informacje dotyczą okoliczności istotnych dla rozstrzy-gnięcia sprawy w rozumieniu tej regulacji). Sąd odwoławczy sanując tę wadliwość między innymi dopuścił i przepro-wadził dowody : z zaświadczenia Wydziału (...) , (...) z dnia 30 01 2017r. i z informacji podatkowej pozwanej-powódki wzajemnej za 2015r. oraz z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 8 02 2017r. i na postawie zawartych w nich informacji dodatkowo ustalił, że : - pozwana-powódka wzajemna jest studentem IV roku, VII semestru studiów stacjonarnych na kierunku Automatyka i Robotyka w roku akademickim 2016/2017 termin ukończenia przez nią studiów upływa z dniem 28 02 2017r. - w 2015r. uzyskała ona dochód ze stosunku pracy wysokości 3.212,52zł oraz przychód w wysokości 5.400zł. z tytułu otrzymywanego przez nią czynszu za najem lokalu oraz że z tego tytułu w 2016r. uzyskała ona przychód w wysokości 4.950zł Poczynione przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne mają podstawę w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, którego ocena – jakkolwiek lakoniczna – jest logiczna i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Trafnie także apelacja zarzuca, że przy ich czynieniu popełniono błąd w ustaleniu wieku pozwanej-powódki wzajemnej, gdyż urodziła się ona w dniu 21 02 1991r. i w chwili zamknięcia przez Sąd Rejonowy rozprawy liczyła 25 lat, co prowa-dziło do zmiany poczynionych Sąd Rejonowy ustaleń faktycznych. W ramach pozostałych zarzutów apelacji odnoszących się do podstawy faktycznej orzeczenia w istocie jest kwestionowana ocena prawna Sądu pierwszej instancji ustalonego stanu faktycznego, stąd też zarzuty te nie mają wpływu na zawartą powyżej ocenę. Z tych też względów Sąd odwoławczy z powyższymi modyfikacjami przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji. Dokonana przez Sąd Rejonowy ocena prawna ustalanego stanu faktycznego jest również prawidłowa i Sąd odwoławczy ją podziela. Powód jest ojcem pozwanej-powódki wzajemnej, która w chwili zamknięcia rozprawy kontynuowała naukę na kierunku (...) i Robotyki Politechniki (...) (termin ukończenia przez nią studiów upływa z dniem 28 02 2017r.). Z uwagi na zakres jej obowiązków związanych z nauką nie może ona podjąć pracy zarobkowej, a osiągane dochody z wynajmu mieszkania zmuszona jest przez-naczyć na spłatę pożyczki zaciągniętej przez jej oczyma w celu uregulowania zachowku należnego A. M. . Przywoływany przez skarżącego otrzymywany przez nią zasiłek socjalny w wysokości 900zł uzależniony jest od osiąganych przez nią dochodów, w tym także od wysokości otrzymywanych alimentów i nie może być uwzględniany przy ustalaniu wysokości jej dochodów. Z podanych względów nie jest ona zatem w stanie samodzielnie się utrzymywać i dlatego z mocy art. 133 § 1 kr.o. na pozwanym ciąży obowiązek jej alimentacji. Uzasadnione koszty jej utrzymania wynoszą co najmniej 1472zł miesięcznie i z uwagi na jej wiek (25 lat) i związane z nim jej potrzeby oraz kontynuowaną przez nią - poza miejscem zamieszkania - naukę nie są one zawyżone. Jakkolwiek z materiału nie wynika wprost, iż pozwany jest w stanie płacić zasądzone alimenty (w kwotach po 450zł miesięcznie), to pośrednio potwierdza to fakt, iż proponował on córce zawarcie ugody, w której zobowiązywał się on płacić jej zasądzone alimenty do 27 02 2017r. (świadczy to o tym, że posiada on odpowiednie zasoby finansowe na ich pokrycie). Dlatego Sąd Rejonowy słusznie ocenił, że od czasu ustalenia ostatnich alimentów nie doszło do trwałej zmiany stosunków -w rozumieniu art. 138 k.r.o. -uzasadniającej obniżenie obowiązku alimentacyjnego skarżącego, co jego powództwo czyni bezzasadnym. Ostatecznie znajduje to prawidłowe odzwierciedlenie w zaskarżonym wyroku, przez co jego apelacja jest bezzasadna w rozumieniu art. 385 k.p.c. i jako taka z z mocy zawartej w nim regulacji podlegała ona oddaleniu. Reasumując zaskarżone wyrok odpowiada prawu i dlatego apelację powoda-pozwanego wzajemnego jako bezzasadną oddalono w oparciu o przepis art. 385 k.p.c. . O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono w oparciu o regu-lacje art. 98 k.p.c. biorąc pod uwagę, iż skarżący uległ w tym postępowaniu, wobec czego powinien zwrócić pozwanej-powódce wzajemnej poniesione przez nią w tym postępowaniu koszty zastępstwa procesowego. SSR (del.) Maryla Majewska – Lewandowska SSO Leszek Dąbek SSO Artur Żymełka