III AUa 39/13

Sąd Apelacyjny w BiałymstokuBiałystok2013-07-02

SAOSubezpieczenia społeczneemerytury i rentyapelacyjny

emeryturaZUSwynagrodzenie zastępczeokres zatrudnienia za granicąpodstawa wymiaruubezpieczenia społeczneprawo pracysąd apelacyjny

Podsumowanie

Sąd Apelacyjny oddalił apelację ZUS, potwierdzając prawidłowość ustalenia przez Sąd Okręgowy wysokości emerytury W. K. w oparciu o wynagrodzenie zastępcze z lat 1990-1999.

Sprawa dotyczyła ustalenia wysokości emerytury W. K. Sąd Okręgowy zmienił decyzję ZUS, przyznając wyższy wskaźnik podstawy wymiaru emerytury (239,86%) na podstawie wynagrodzenia zastępczego z lat 1990-1999. ZUS w apelacji zarzucił błędy w ustaleniu wynagrodzenia zastępczego, wskazując na nieprawidłowe zastosowanie przepisów dotyczących pracowników zatrudnionych za granicą. Sąd Apelacyjny oddalił apelację, uznając ustalenia Sądu I instancji za prawidłowe i podkreślając, że wynagrodzenie z 1990 roku mieści się w podstawie wymiaru emerytury, a wcześniejsze nie.

Sprawa rozpatrywana przez Sąd Apelacyjny w Białymstoku dotyczyła ustalenia wysokości emerytury W. K. Sąd Okręgowy w Suwałkach wyrokiem z dnia 16 listopada 2012 r. zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B., ustalając wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury na 239,86%. Sąd I instancji oparł się na opinii biegłej, która wyliczyła wynagrodzenie zastępcze za lata 1990-1999, uznając je za korzystniejsze niż ustalone przez ZUS. ZUS wniósł apelację, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 111 ustawy o FUS, § 10 rozporządzenia RM z 1990 r.) oraz przepisów postępowania (art. 233 § 1 kpc). Głównym zarzutem było nieprawidłowe ustalenie wynagrodzenia zastępczego na podstawie wynagrodzeń J. K. (1), który zdaniem ZUS nie był zatrudniony w kraju w takim samym lub podobnym charakterze, w jakim wnioskodawca był zatrudniony przed wyjazdem za granicę. Sąd Apelacyjny oddalił apelację ZUS. Sąd II instancji uznał, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał trafnej oceny dowodów. Podkreślono, że spór dotyczył ustalenia podstawy wymiaru emerytury w sytuacji pracy za granicą przed 1 stycznia 1991 r., dla której stosuje się wynagrodzenie zastępcze. Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że wynagrodzenie z roku 1989 i wcześniejsze nie wchodzi do podstawy wymiaru emerytury, ponieważ dwudziestolecie dla ustalenia podstawy z dziesięciu kolejnych lat obejmuje okres 1990-2009, a wniosek o emeryturę złożono 31 grudnia 2010 r. W związku z tym oceniono wyłącznie zarzut dotyczący sposobu ustalenia wynagrodzenia zastępczego za 1990 r. Sąd Apelacyjny uznał, że wykładnia § 10 rozporządzenia dokonana przez Sąd I instancji mieści się w granicach wykładni językowej i jest prawidłowa, uwzględniając specyfikę sytuacji wnioskodawcy (urlop bezpłatny w macierzystym zakładzie pracy i zatrudnienie w innym zakładzie kierującym za granicę). Dodatkowo, Sąd powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 lipca 2012 r. (P 35/10), który uznał § 10 pkt 2 rozporządzenia za niezgodny z Konstytucją w zakresie, w jakim uzależnia ustalenie podstawy wymiaru od zatrudnienia w kraju przed wyjazdem. Sąd Apelacyjny stwierdził również, że ZUS nie kwestionował wysokości wynagrodzenia pracownika, które posłużyło do ustalenia wynagrodzenia zastępczego. W konsekwencji apelacja ZUS została oddalona na podstawie art. 385 kpc.

Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.

Sprawdź

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Wynagrodzenie zastępcze powinno być ustalone w oparciu o pracownika zatrudnionego w kraju w takim samym lub podobnym charakterze, w jakim pracownik był zatrudniony przed wyjazdem za granicę, przy czym należy brać pod uwagę pracownika aktywnie zobowiązanego pracowniczo, a nie tego, którego stosunek pracy był zawieszony w skutek urlopu bezpłatnego.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny zinterpretował § 10 pkt 2 rozporządzenia RM z 1990 r., wskazując, że w sytuacji urlopu bezpłatnego w macierzystym zakładzie pracy i podjęcia pracy w innym zakładzie kierującym za granicę, wynagrodzenie zastępcze powinno być ustalane na podstawie pracownika aktywnie zatrudnionego w zakładzie kierującym za granicę, a nie w zakładzie udzielającym urlopu bezpłatnego. Dodatkowo, powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego kwestionujący zgodność przepisu z Konstytucją.

Strony

Nazwa	Typ	Rola
W. K.	osoba_fizyczna	wnioskodawca
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.	instytucja	organ rentowy

Przepisy (445)

Główne

ustawa o FUS art. 111 § 1

Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Rozporządzenie Rady Ministrów art. 10 § 2

Dotyczy ustalania wynagrodzenia zastępczego dla okresów zatrudnienia za granicą przed 1 stycznia 1991 r. Przyjmuje się kwoty wynagrodzenia przysługującego pracownikowi zatrudnionemu w kraju w takim samym lub podobnym charakterze, w jakim pracownik był zatrudniony przed wyjazdem za granicę.

Rozporządzenie Rady Ministrów art. 10 § 2

Dotyczy ustalania wynagrodzenia zastępczego dla okresów zatrudnienia za granicą przed 1 stycznia 199

Pomocnicze

ustawa o FUS art. 15

Ustawa o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

k.p.c. art. 233 § 1

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 385

Kodeks postępowania cywilnego

k.p.c. art. 477 § 14

Kodeks postępowania cywilnego

Skład orzekający

Barbara Orechwa-Zawadzka

przewodniczący

Bohdan Bieniek

sędzia sprawozdawca

Alicja Sołowińska

sędzia

Agent AI dla prawników

Masz pytanie dotyczące tej sprawy?

Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.

Wyszukiwanie w 1,4 mln orzeczeń SN, NSA i sądów powszechnych

Dogłębna analiza z powołaniem na źródła

Zadawaj pytania uzupełniające — jak rozmowa z ekspertem

Wypróbuj Research za darmo

Powiązane tematy

emerytura ZUS wynagrodzenie zastępcze okres zatrudnienia za granicą podstawa wymiaru ubezpieczenia społeczne prawo pracy sąd apelacyjny

Pełny tekst orzeczenia

Sygn.akt III AUa 39/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 lipca 2013r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSA Barbara Orechwa-Zawadzka Sędziowie: SO del. Bohdan Bieniek (spr.) SA Alicja Sołowińska Protokolant: Agnieszka Charkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2013 r. w Białymstoku sprawy z wniosku W. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. o wysokość świadczenia na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. od wyroku Sądu Okręgowego w Suwałkach III Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 listopada 2012 r. sygn. akt III U 335/11 oddala apelację. Sygn. akt III AUa 39/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 5.04.2011r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. ustalił wysokość emerytury W. K. od dnia 13.12.2010r., tj. od dnia przyznania prawa do świadczenia. Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. K. , domagając się jej zmiany i przyznania emerytury wyliczonej na podstawie najkorzystniejszych 10 kolejnych lat kalendarzowych z ostatnich 20 lat poprzedzających zgłoszenie wniosku, albo z 20 lat najkorzystniejszych z całego okresu ubezpieczenia. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy w Suwałkach wyrokiem z dnia 16 listopada 2012r. w sprawie III U 335/11zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił do przeliczenia emerytury W. K. wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w wysokości 239,86%. Sąd I instancji ustalił, że wnioskodawca wniosek o emeryturę złożył 31.12.2010r. Z dołączonej dokumentacji wynika, że W. K. w Spółdzielni (...) w S. pracował od 16.10.1987r. do 30.09.1991r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku projektanta, a w okresie od 15.11.1988r. do 30.09.1991r. przebywał na urlopie bezpłatnym. W Generalnej Dyrekcji Budownictwa został zatrudniony na budowie eksportowej w ZSRR ( B. ) od 15.11.1988r. do 19.04.1991r. Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłej z zakresu księgowości i rachunkowości. Biegła w swojej pierwszej opinii po analizie dokumentacji i obowiązujących przepisów stanęła na stanowisku, że najkorzystniejszy jest wskaźnik wyliczony z 10 lat kolejnych 1992 – 2011, ustalony także przez ZUS – 239,01%. Ponadto wskazała, że bez „wynagrodzenia zastępczego” nie można ustalić wynagrodzenia z lat 1986 – 1990. Następnie został dopuszczony dowód z opinii uzupełniającej, w której biegła podała że wynagrodzenie zastępcze w 1990r. ustalone na podstawie wynagrodzenia J. K. (1) wynosi 22256 897 zł. Zatem ustalenie wwpw z 10 kolejnych lat 1990 – 1999 wynosi 239,86%. Jest zatem wyższe niż uprzednio obliczone przez organ rentowy. Pismem procesowym organ rentowy nie kwestionował opinii uzupełniającej sporządzonej przez biegłą i nie kwestionował też dokonanych ustaleń i wyliczeń wwpw za lata 1990 – 1999. Jednak podkreślił, że w sprawie brak jest podstaw prawnych, aby dokonać wyliczenia podstawy z kolejnych 10 lat kalendarzowych (1990 – 1999), bowiem wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury został złożony w 2011r. Sąd I instancji przytoczył treść art. 15 ustawy o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) oraz art. 111 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie może się ostać stanowisko pozwanego, że wnioskodawca wnosił o ponowne ustalenie wysokości emerytury składając ponowny wniosek w dniu 22.03.2011r. Sąd podkreślił, iż w aktach znajdują się odwołania od decyzji ZUS, gdzie odwołujący wyraźnie akcentuje swój zamiar stosownie do pierwotnego wniosku złożonego o emeryturę dnia 31.12.2010r. Dlatego też Sąd uznał, że w okolicznościach sprawy należy przyjąć wyliczenia biegłej z ostatniej opinii wraz z wyższym wskaźnikiem, niż ustalił to pozwany. W ocenie Sądu potraktowanie odwołania złożonego przez wnioskodawcę od konkretnych decyzji ZUS wskazanych przez niego w odwołaniu jako nowego wniosku nie zasługuje na uwzględnienie. Przyjmując zatem takie stanowisko, w ocenie Sądu należy uznać, że wyliczenie wskaźnika wwpw za okres 1990 – 1999 jest prawidłowe, a jego wysokość przy tym nie jest kwestionowana przez organ rentowy. W rezultacie zaskarżona decyzja podlega zmianie na zasadzie art. 477 14 § 2 kpc . Od powyższego orzeczenia apelację wywiódł pozwany, zaskarżając powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego tj. art.111 ustawy z dnia 17.12.1998r. o emeryturach i rentach z FUS ( Dz. U. z 2009r Nr 153 poz. 1227 ze zm.) poprzez przyjęcie, że emerytura wnioskodawcy winna być obliczona z uwzględnieniem wskaźnika wysokości podstawy wymiaru wynoszącego 239,86% ustalonego na podstawie wynagrodzeń zastępczych, podczas gdy wynagrodzenia zastępcze zostały ustalone w sposób nieprawidłowy; 2. § 10 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 października 1990r. ( Dz. U. Nr 71, poz. 418 ) poprzez brak jego zastosowania i ustalenie wynagrodzeń zastępczych na podstawie wynagrodzeń pracownika, który nie był zatrudniony w kraju w takim samym lub podobnym charakterze, w jakim odwołujący był zatrudniony przed wyjazdem za granicę. 3. przepisów postępowania tj. art 233 § 1 kpc poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów polegające na oparciu zaskarżonego wyroku na wyliczeniu wynagrodzeń zastępczych wnioskodawcy za okres od dnia 2 kwietnia 1986r do dnia 31 lipca 1987r. i od dnia 15 listopada 1988r. do 31 grudnia 1990r. na podstawie wynagrodzeń J. K. (1) tj. pracownika, który nie był zatrudniony w kraju w takim samym lub podobnym charakterze, w jakim odwołujący był zatrudniony przed wyjazdem za granicę. Wskazując na powyższe podstawy apelacji organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że zgodnie z § 10 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 października 1990r. ( Dz. U. Nr 71, poz. 418), jeżeli w okresie, z którego wynagrodzenie przyjmuje się do ustalenia podstawy wymiaru, pracownik był zatrudniony za granicą, jeżeli okres zatrudnienia za granicą przypada przed dniem 1 stycznia 1991 r. - do ustalenia podstawy wymiaru przyjmuje się kwoty wynagrodzenia przysługującego w tym okresie pracownikowi zatrudnionemu w kraju w takim samym lub podobnym charakterze, w jakim pracownik był zatrudniony przed wyjazdem za granicę. W okresie od 16 października 1987r. do 30 września 1991r. odwołujący pozostawał zatrudniony na stanowisku projektanta w Spółdzielni (...) w S. , gdzie od 15 listopada 1988r. do 30 września 1991r. przebywał na urlopie bezpłatnym. Ze świadectwa pracy z dnia 30 kwietnia 1991 r. wystawionego przez (...) wynika, że w okresie od 15 listopada 1988r. do 19 kwietnia 1991r. odwołujący pracował po raz drugi na budowie eksportowej. W niniejszej sprawie wynagrodzenie odwołującego za sporne okresy pracy tj. okresy, w których pracował na budowie eksportowej od dnia 2 kwietnia 1986r. do dnia 31 lipca 1987r. i od dnia 15 listopada 1988r. do 31 grudnia 1990r. nie zostało ustalone zgodnie z przepisem § 10 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 października 1990r. ( Dz. U. Nr 71, poz. 418 ), przez co przepis ten został naruszony w całości. Do akt sprawy zostały nadesłane kartoteki wynagrodzeń następujących osób: J. K. (1) i S. P. . J. K. (1) , którego wynagrodzenia ostatecznie stało się podstawą do ustalenia wynagrodzenia zastępczego za sporne okresy nigdy nie był pracownikiem (...) w S. , ani Spółdzielni (...) w S. . Pozostawał on zarówno podczas pierwszego jak i drugiego wyjazdu na budowę eksportową przez odwołującego pracownikiem Przedsiębiorstwa Usługowo- (...) w L. na stanowisku kierownika zespołu budów i kierownika budowy. W sprawie prawidłowo zostało ustalone wynagrodzenie zastępcze dla wnioskodawcy jedynie za okres od 15 listopada 1988r. do 31 grudnia 1988r. Podstawą do ustalenia tego wynagrodzenia było wynagrodzenie jakie osiągał S. P. , który pozostawał zatrudniony w Spółdzielni (...) w S. na stanowisku projektanta, a więc na takim samym stanowisku na jakim pracował odwołujący przed wyjazdem za granicę. Mając na uwadze powyższe apelacja jest zasadna. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja organu rentowego nie jest zasadna. Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny oraz dokonał trafnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Przedmiotowa ocena mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, o której mowa w treści art. 233 § 1 kpc . Spór w przedmiotowej sprawie obejmował zagadnienie związane z ustaleniem podstawy wymiaru emerytury w sytuacji, w której pracownik przez pewien okres czasu pracował za granicą. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że podstawę wymiaru emerytury pracownika skierowanego do pracy za granicą przed 1 stycznia 1991 r. stanowi wynagrodzenie zastępcze, o którym mowa w § 10 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent [ vide wyrok SN z dnia 4.03.2010r. w sprawie I UK 306/09; OSNP 2011/17-18/236] W sprawie nie ulega wątpliwości, iż spór dotyczył tylko wynagrodzenia wnioskodawcy uzyskanego za granicą przed dniem 1 stycznia 1991r. Z niekwestionowanych ustaleń faktycznych w tym zakresie wynika, że od 16 października 1987r. do 30 września 1991r. odwołujący pozostawał zatrudniony na stanowisku projektanta w Spółdzielni (...) w S. . W trakcie zatrudnienia uzyskał urlop bezpłatny i w tym czasie został zatrudniony przez innego pracodawcę na budowie eksportowej w ZSRR [ B. ]. W sprawie pojawia się jeszcze jeden argument, który czyni bezzasadnym rozważenie zarzutów apelacyjnych dotyczących mechanizmu ustalenia wynagrodzenia za lata 1986-1989r. Otóż wynagrodzenie z roku 1989r. [oraz uzyskane wcześniej] nie wchodzi do podstawy wymiaru emerytury wnioskodawcy. Wynika to z faktu, że dwudziestolecie, z którego można ustalić podstawę wymiaru emerytury z dziesięciu kolejnych lat kalendarzowych obejmuje okres 1990-2009r. Wniosek o emeryturę został złożony w dniu 31 grudnia 2010r. Już wtenczas ubezpieczony domagał się ustalenia podstawy wymiaru emerytury w oparciu o wynagrodzenie zastępcze. Po uzyskaniu negatywnych rozstrzygnięć składał odwołania w tej kwestii, które skutkowały dalszym wyjaśnianiem spornych okoliczności. Nie można zatem przyjąć, że wniosek o emeryturę został złożony w 2011r. W tej kwestii argumenty Sądu I instancji należy uznać za prawidłowe. Dodatkowo można zauważyć, że treść zaskarżonej decyzji wskazuje na datę ustalenia świadczenia od dnia 13 grudnia 2010r. W konsekwencji wynagrodzenie za rok 1990 mieści się w podstawie wymiaru emerytury, a wcześniej uzyskane wynagrodzenie nie. Stąd też należy ocenić wyłącznie zarzut dotyczący sposobu ustalenia wynagrodzenia zastępczego za 1990r. Na okoliczność wysokości wynagrodzenia wnioskodawca przedstawił zarobki pracownika J. K. (2) . W ocenie skarżącego ów pracownik nie był zatrudniony w kraju w takim samym lub podobnym charakterze, w jakim odwołujący był zatrudniony przed wyjazdem za granicę. Przedstawiony pogląd opiera się na założeniu, iż J. K. (1) nie był pracownikiem Spółdzielni (...) w S. . Pozostawał on zarówno podczas pierwszego jak i drugiego wyjazdu na budowę eksportową przez odwołującego pracownikiem Przedsiębiorstwa Usługowo- (...) w L. na stanowisku kierownika zespołu budów i kierownika budowy. Oceniając zasadność przestawionego zarzutu trzeba odwołać się do treści spornego § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent [ dalej powoływane jako rozporządzenie]. Zgodnie przytoczonym przepisem jeżeli w okresie, z którego wynagrodzenie przyjmuje się do ustalenia podstawy wymiaru, pracownik był zatrudniony za granicą, do ustalenia podstawy wymiaru przyjmuje się za okresy tego zatrudnienia: 1) kwoty, od których za te okresy opłacono składkę na ubezpieczenie społeczne w kraju, albo 2) jeżeli okres zatrudnienia za granicą przypada przed dniem 1 stycznia 1991r. - kwoty wynagrodzenia przysługującego w tych okresach pracownikowi zatrudnionemu w kraju w takim samym lub podobnym charakterze, w jakim pracownik był zatrudniony przed wyjazdem za granicę. W sprawie oceny wymaga punkt drugi cytowanego przepisu, w szczególności zwrot „ pracownikowi zatrudnionemu w kraju w takim samym lub podobnym charakterze”, w jakim pracownik był zatrudniony przed wyjazdem za granicę”. Powyższe brzmienie pozwala na wyróżnienie następujących sytuacji. Pierwsza oznacza, że w trakcie zatrudnienia pracownik uzyskuje skierowanie od macierzystego zakładu pracy na wyjazd do pracy za granicę. Wówczas wynagrodzenie zastępcze powinno być ustalone w oparciu o pracownika tego zakładu, który wykonywał pracę na takim samym lub podobnym stanowisku w kraju. Druga sytuacja obejmuje taki stan faktyczny, w którym pracownik w macierzystym zakładzie pracy uzyskuje urlop bezpłatny, a podejmuje pracę w innym zakładzie, który bezpośrednio kieruje do pracy za granicą. Wtenczas pojawia się możliwość, że inny pracownik zatrudniony w kraju oznacza osobę, która pracuje w zakładzie kierującym za granicę, a nie zakładzie pracy udzielającym urlopu bezpłatnego. Ten ostatni przypadek ma miejsce w niniejszej sprawie. W takim razie wnioskodawca był nadal związany pierwotnym stosunkiem pracy (...) oraz drugim stosunkiem pracy związanym z wyjazdem na granicę. [ (...) ]. Stąd też wybór pracownika do uzyskania zastępczego wynagrodzenia powinien dotyczyć czynnego zobowiązania pracowniczego, a nie zawieszonego w skutek urlopu bezpłatnego. W tej sytuacji dokonana wykładnia prawa materialnego przez Sąd I instancji mieści się w granicach wykładni językowej, która w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych powinna mieć pierwszeństwo. Po wtóre stanowiska obu pracowników są porównywalne. Pracownik J. K. (2) był zatrudniony w kraju na stanowisku kierownika budowy, zaś wnioskodawca na stanowisku kierownika obiektu na budowie w B. . Należy zatem uznać, że oba stanowiska mieszczą się w grupie stanowisk o podobnym charakterze. Dodatkowo nie można pominąć wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 lipca 2012r. wydanego w sprawie P 35/10, zgodnie z którym § 10 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 1 kwietnia 1985 r. w sprawie szczegółowych zasad ustalania podstawy wymiaru emerytur i rent (Dz. U. z 1989 r. Nr 11, poz. 63 oraz z 1990 r. Nr 71, poz. 418) w zakresie, w jakim uzależnia ustalenie podstawy wymiaru emerytury lub renty od tego, czy pracownik był zatrudniony w kraju przed wyjazdem za granicę, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej . Oczywiście orzeczenie Trybunału zasadniczo dotyczy innego stanu faktycznego [osoby, która przed wyjazdem nie była zatrudniona], lecz rzutuje na wykładnię spornego § 10 rozporządzenia. Przecież jeśli pracownik pozostawał przed wyjazdem za granicę bez pracy, to nie może jego sytuacja kształtować się korzystniej, niż osoby która uzyskała urlop bezpłatny w celu takiego wyjazdu. W uzasadnieniu orzeczenia Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że za budzący zasadnicze wątpliwości należy uznać stan prawny, w którym w ciągu ponad dwunastu lat od wejścia w życie ustawy emerytalnej prawodawca nie zdołał dostosować aktów wykonawczych do nowych przepisów ustawowych, mimo że materia regulacji rozporządzenia w tym czasie była modyfikowana. Zgodnie z § 33 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908) nie można bezterminowo pozostawiać w mocy przepisów wykonawczych, wydanych na mocy uchylonych przepisów. Praktyka taka jest dopuszczalna jedynie wyjątkowo, a i tak ustawodawca musi w przepisach zaznaczyć termin wydania nowego aktu wykonawczego. Utrzymywanie w mocy przez tak długi czas aktu prawnego wydanego na podstawie już nieobowiązujących przepisów prowadzi do rozluźnienia więzów między aktem umocowującym a umocowanym. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny uznał, że dokonana wykładnia prawa materialnego przez Sąd I instancji jest prawidłowa. Na marginesie należy podkreślić, iż w toku postępowania przed Sądem I instancji pozwany nie kwestionował wysokości wynagrodzenia pracownika, którego wynagrodzenie zastępcze stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego. Obecnie w tej mierze nie ma również zastrzeżeń, co prowadzi do wniosku iż zaskarżony wyrok jest prawidłowy. W tym stanie rzeczy apelacja podlega oddaleniu z mocy art. 385 kpc .

Nie znalazłeś odpowiedzi?

Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.

Rozpocznij analizę