III AUa 201/24

Sygn. akt III AUa 201/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Lublinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący sędzia (del.) Iwona Jawor-Piszcz Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Malena po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. w L. sprawy B. W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w R. o prawo do emerytury górniczej na skutek apelacji B. W. od wyroku Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 17 stycznia 2024 r.    sygn. akt VI U 954/23 zmienia zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję w ten sposób, że ustala B. W. prawo do emerytury górniczej od (...) roku przy przyjęciu do ustalenia wysokości świadczenia art. 53 ust. 4 ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Iwona Jawor-Piszcz Sygn. akt III AUa 201/24 UZASADNIENIE Sąd Okręgowy w Radomiu wyrokiem z 17 stycznia 2024 roku oddalił odwołanie B. W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z 19 października 2023 roku odmawiającej wnioskodawcy przyznania emerytury górniczej. Podstawą rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. B. W. urodzony (...) , od 5 lipca 2016 roku, zgodnie z decyzją z 28 lipca 2016 roku, nr (...) , jest uprawniony do emerytury górniczej na podstawie art. 50e ustawy z 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z FUS (Dz.U. 2024, poz. 1631 tekst jednolity ze zmianami, zwanej dalej ustawą emerytalną). Do ustalenia podstawy wymiaru przyjęto dochód, który stanowił podstawę wymiaru składek z 10 kolejnych lat kalendarzowych 2004-2013. Wskaźnik wysokości podstawy wymiaru wynosił 253,01 %. Został ograniczony do 250% ponieważ nie może przekraczać tej wysokości. Po przyznaniu świadczenia B. W. kontynuował zatrudnienie i świadczenie było wielokrotnie przeliczane w związku z doliczaniem stażu pracy. W dniu 12 października 2023 roku wnioskodawca wystąpił z kolejnym wnioskiem o emeryturę górniczą. Decyzją z 19 października 2023 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił mu prawa do emerytury, ponieważ ubezpieczonemu decyzją z 28 lipca 2016 roku została już przyznana emerytura górnicza i brak jest podstaw do przyznania kolejnej emerytury na podstawie tych samych przepisów. Przechodząc do oceny prawnej Sąd Okręgowy wskazał, że przedmiotem niniejszego postępowania jest prawo ubezpieczonego do kolejnej emerytury, tj. emerytury górniczej przyznanej na innej podstawie prawnej niż uprzednio przyznane mu świadczenie z zastosowaniem nowej kwoty bazowej do części socjalnej świadczenia (24% kwoty bazowej). Sąd pierwszej instancji podkreślił, że B. W. nabył prawo do emerytury górniczej na podstawie art. 50e ustawy emerytalnej. Sąd przytoczył treść art. 50e ust. 1 ustawy emerytalnej, z którego wynika, że prawo do górniczej emerytury, bez względu na wiek i zajmowane stanowisko, przysługuje pracownikom, którzy pracę górniczą wykonywali pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres wynoszący co najmniej 25 lat, z uwzględnieniem ust. 2. Sąd zaznaczył, że obecnie ubezpieczony zgłosił wniosek o prawo do „nowej” emerytury górniczej w wieku 56 lat. W myśl art. 50a ust. 1 ustawy emerytalnej prawo do emerytury górniczej, przysługuje pracownikowi, który spełnia łącznie następujące warunki: 1) ukończył 55 lat; 2) ma okres pracy górniczej, wynoszący łącznie z okresami pracy równorzędnej co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, w tym co najmniej 10 lat pracy górniczej, o której mowa w art. 50c ust.1, 3) nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego albo złożył wniosek o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Sąd Okręgowy zwrócił uwagę, że ubezpieczony posiada wymagany w art. 50a ust 1 okres pracy górniczej, osiągnął również wiek 55 lat, co należy uznać za spełnienie przesłanek z art. 50a ust.1 ustawy. Okoliczności faktyczne nie są sporne. Przedmiotem sporu jest natomiast interpretacja przepisów ustawy emerytalnej. Organ rentowy stanął na stanowisku, że prawo do emerytury górniczej można uzyskać tylko jeden raz, a zatem osoby, które po raz pierwszy wystąpią do ZUS z wnioskiem o emeryturę górniczą, mogą uzyskać uprawnienie do tej emerytury albo na podstawie art. 50e albo na podstawie art. 50a omawianej ustawy, jeśli spełnią warunki wskazane w tych przepisach. Natomiast nie ma możliwości ponownego ustalenia prawa do emerytury górniczej na podstawie art. 50a albo 50e ustawy, w sytuacji gdy wnioskodawca pobiera już emeryturę górniczą przyznaną w oparciu o jeden z tych przepisów. Sąd dodał, że kwestia wielokrotnego ustalania prawa do emerytury górniczej nabywanej na podstawie różnych przepisów była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, który w postanowieniach z 2 marca 2017 roku, I UZ 61/16, LEX nr 2284204 oraz z 10 kwietnia 2018 roku, I UK 249/17, LEX 2508632, stwierdził, że ubezpieczonemu, który nabył prawo do emerytury górniczej bez względu na wiek przysługuje prawo do kolejnej emerytury górniczej z chwilą osiągnięcia wieku emerytalnego przewidzianego dla tego rodzaju świadczenia. Zdaniem Sądu Najwyższego w przywołanych orzeczeniach brak regulacji prawnej wykluczającej możliwość nabycia prawa do emerytury górniczej unormowanej w art. 50a ust. 1 ustawy emerytalnej w przypadku ubezpieczonego, który uzyskał już prawo do emerytury górniczej z art. 50e tej ustawy, tj. emerytury przysługującej bez względu na wiek i zajmowane stanowisko z tytułu wykonywania przez 25 lat pracy górniczej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Przepisy te różnią się w zakresie koniecznych przesłanek zarówno okresami wymaganej pracy górniczej: art. 50a ust. 1 i 2 ustawy wymaga legitymowania się odpowiednio okresem 20 i 25 lat pracy górniczej i równorzędnej, w tym okresem odpowiednio 10 i 15 lat pracy górniczej określonej w art. 50c ust. 1, art. 50e ust. 1 wymaga wykazania 25 lat pracy górniczej wykonywanej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy (z uwzględnieniem ust. 2.), jak też różnią się co do przesłanki osiągnięcia wymaganego wieku w art. 50a ust. 1 i 2 i jej braku w art. 50e ust. 1. Sąd pierwszej instancji nie podzielił tego poglądu. Emerytura górnicza to emerytura tzw. branżowa, czyli dostępna tylko określonym grupom zawodowym. Prawo do emerytury górniczej odróżnia od prawa do emerytury powszechnej przede wszystkim inna struktura wymaganego stażu ubezpieczeniowego, który musi składać się tylko z okresów pracy w górnictwie wymienionych w katalogach art. 50c ust. 1 (okresy pracy górniczej) i art. 50c ust. 2 (okresy pracy równorzędnej). Nie uwzględnia się zatem żadnych innych okresów składkowych i nieskładkowych wymienionych w katalogach art. 6 i 7 ustawy emerytalnej, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (takim jest art. 50e ust. 2 pkt 1). Emeryturę górniczą można nabyć albo po osiągnięciu określonego wieku emerytalnego (art. 50a ust. 1 i 2), albo bez względu na wiek (art. 50e). Wiek emerytalny uprawniający do emerytury górniczej ustalony został na poziomie 50 lat albo 55 lat zarówno dla kobiet, jak i dla mężczyzn. Uwzględniając różnie ustalony wiek emerytalny i różnicę w długości wymaganego stażu pracy górniczej określonej w katalogu art. 50c ust. 1 (10, 15 albo 25 lat pracy górniczej), można mówić o trzech sposobach (możliwościach) nabycia prawa do emerytury górniczej, tj.: – bez względu na wiek po wykazaniu 25 lat pracy górniczej z katalogu art. 50c ust. 1, – po osiągnięciu wieku 50 lat po wykazaniu 15 lat pracy górniczej z katalogu art. 50c ust. 1, – po osiągnięciu 55 lat po wykazaniu 10 lat pracy z katalogu art. 50c ust. 1. Zdaniem Sądu Okręgowego górnik ma zatem do wyboru jedną z tych trzech możliwości przejścia na emeryturę górniczą. Wybór jednej z tych możliwości (postaci emerytury) oznacza zrealizowanie prawa do emerytury górniczej. Nie ma zatem kilku przysługujących uprawnień do emerytury górniczej. Jest tylko jedno prawo, które może zostać nabyte i zrealizowane na jeden z trzech możliwych sposobów. Różne sposoby nabycia prawa do emerytury górniczej mają na celu ułatwienie ubezpieczonym realizacji prawa do świadczenia (tj. albo wcześniej na trudniejszych warunkach, albo później na nieco łatwiejszych), ale nie oznaczają prawa do trzech rodzajów emerytury, które można nabywać „po kolei”. Prawo do emerytury górniczej można zatem nabyć, wybierając (spełniając) jeden z trzech „zestawów” warunków charakteryzujących się tym, że im wcześniej prawo ma być nabyte, tym bardziej surowe są uwarunkowania dotyczące struktury stażu górniczego. Inaczej mówiąc, niespełnienie surowszych warunków daje ubezpieczonemu jeszcze szansę na nabycie prawa po spełnieniu mniej surowych warunków. Te trzy możliwości (sposoby) zrealizowania prawa do emerytury górniczej nie mogą natomiast oznaczać trzykrotnej możliwości przechodzenia na emeryturę górniczą. Prawo do emerytury danego rodzaju nabywa się bowiem tylko raz. Przyjęcie odmiennego poglądu powodowałoby uprzywilejowanie grupy zawodowej górników w systemie emerytalnym, kosztem pozostałych ubezpieczonych. Sąd pierwszej instancji argumentował, że emerytura górnicza jest odmianą emerytury w niższym wieku emerytalnym, co oznacza, że nie można przejść z jednej emerytury przysługującej przed osiągnięciem powszechnego wieku emerytalnego na inną emeryturę też przysługującą przed osiągnięciem tego wieku. Możliwe jest natomiast przejście z emerytury górniczej na emeryturę w powszechnym wieku emerytalnym. Ubezpieczony, któremu przysługuje prawo do emerytury w powszechnym wieku emerytalnym i do emerytury górniczej (branżowej), ma prawo wyboru świadczenia wyższego lub korzystniejszego. Należy więc przyjąć, że ubezpieczony pobierający emeryturę górniczą może po nabyciu prawa do emerytury powszechnej wybrać to świadczenie na podstawie art.24 ustawy emerytalnej, jeżeli kwota emerytury byłaby wyższa. W ocenie Sądu Okręgowego wnioskodawca obecnie nie spełnia więc przesłanki do przyznania świadczenia emerytalnego na innej podstawie prawnej, co oznacza, że nie może skorzystać z prawa do przeliczenia emerytury, pomimo, że podlegał ponad 30 miesięcy ubezpieczeniom społecznym. Ubezpieczony, aby uzyskać prawo do wyliczenia wysokości świadczenia zgodnie ze swoim wnioskiem, powinien w pierwszej kolejności spełniać warunki do przyznania prawa do emerytury na innej podstawie prawnej niż dotychczas przyznane świadczenia. Przeliczenie określone w art. 53 ust. 4 w związku z ust. 3 ustawy dotyczy bowiem tylko sytuacji, gdy ubezpieczony pobierał wcześniej emeryturę, po czym osiąga warunki do emerytury na innej podstawie prawnej i występuje o przeliczenie emerytury w trybie art. 53 ust. 3 i 4. Powołany przepis nie znajduje zastosowania po podleganiu co najmniej przez 30 miesięcy ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym po nabyciu prawa do emerytury, bez równoczesnego spełnienia warunków ustawowych do kolejnej emerytury. Mając powyższe na uwadze Sąd pierwszej instancji oddalił odwołanie na podstawie art.477 14 § 1 k.p.c. Apelację od wyroku wywiódł wnioskodawca B. W. skarżąc orzeczenie w całości. Zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, a przez to błędną jego ocenę prowadzącą do mylnego przyjęcia, iż ubezpieczony nie spełnił warunków przeliczenia emerytury z wykorzystaniem nowej kwoty bazowej w części socjalnej; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 53 ust. 4 ustawy emerytalnej poprzez jego nieprawidłową wykładnię i niezastosowanie, a to poprzez błędne przyjęcie, iż nie zachodzą okoliczności uzasadniające przyznanie emerytury obliczonej z wykorzystaniem nowej kwoty bazowej w części socjalnej. Podnosząc powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie ubezpieczonemu prawa do ponownego przeliczenia emerytury na podstawie art. 53 ust. 4 ustawy emerytalnej począwszy od miesiąca złożenia wniosku do ZUS, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu apelant podnosił, że organ rentowy w decyzji powołał się na argumentację zupełnie oderwaną od przyjętej w polskim systemie prawnym interpretacji art. 53 ust 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Nawet gdyby przyjąć, iż ubezpieczony nie wskazał w swoim wniosku, iż wnosi o dokonanie przeliczenia na podstawie art. 53 ust 4 ustawy emerytalnej to pozwany mając wątpliwości winien zwrócić się do niego o doprecyzowanie wniosku. Taka sytuacja jednak nie miała miejsca, a organ w swojej decyzji pominął ten przepis. Skarżący dodał, że w uzasadnieniu Sądu pierwszej instancji brak jakiejkolwiek wzmianki o fakcie, iż przeliczenie ma dotyczyć jedynie części socjalnej, a zatem nie można mówić o prawie do ponownej emerytury. Ubezpieczony powołał się na liczne orzeczenia Sądu Najwyższego jako popierające jego stanowisko zajęte w złożonym środku odwoławczym. W odpowiedzi na apelację Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. W uzasadnieniu organ rentowy podkreślił, że przepis art. 53 ust. 3 ustawy emerytalnej może być stosowany wyłącznie w związku z nabywaniem kolejnego uprawnienia do świadczenia i nie może stanowić samoistnej podstawy do przeliczenia świadczenia już przyznanego. Apelant w toku rozprawy apelacyjnej podtrzymał swe stanowisko wyrażone w apelacji podnosząc iż domaga się ustalenia prawa do emerytury górniczej z ustaleniem wysokości świadczenia przyjęciu art. 53 ust. 4 ustawy emerytalnej. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja o ile domaga się zmiany zaskarżonego wyroku i poprzedzającej do decyzji organu rentowego poprzez ustalenie B. W. prawa do emerytury górniczej od (...) roku przy przyjęciu do ustalenia wysokości świadczenia art. 53 ust. 4 ustawy emerytalnej, zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż apelant podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego w postaci art. 233 § 1 k.p.c. , jako mający wpływ na rozstrzygnięcie. Zważyć wypada, iż zarzut ten w istocie swej podważa jednak trafność oceny prawnej Sądu Okręgowego, gdyż ustalenia faktyczne nie były i nie są sporne pomiędzy stronami. Należy zwrócić uwagę, iż w świetle art. 53 ust. 3 i 4 ustawy emerytalnej podstawą wymiaru emerytury dla osoby, która miała już wcześniej ustalone prawo do emerytury jest podstawa wcześniej przyznanej emerytury, o czym stanowi przepis art. 21 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 21 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Zasadą jest, że w takiej sytuacji, iż wysokość emerytury (podstawę wymiaru i tzw. część socjalną) oblicza się od tej samej kwoty bazowej, którą ostatnio przyjęto do ustalenia podstawy wymiaru, a następnie emeryturę podwyższa się w ramach waloryzacji przypadających do nabycia uprawnień do emerytury (art. 53 ust. 3 ustawy emerytalnej). Przyjęcie innej kwoty bazowej jest możliwe, jeżeli zainteresowany po nabyciu uprawnień do świadczenia, którego podstawę wymiaru wskazał za podstawę wymiaru emerytury, podlegał co najmniej przez 30 miesięcy ubezpieczeniu społecznemu lub ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym (wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 9 kwietnia 2019 roku, III AUa 63/19, LEX nr 2669384). Z przepisu art. 53 ust. 4 ustawy emerytalnej, którego zastosowania domaga się wnioskodawca w celu przyznania emerytury obliczonej z wykorzystaniem nowej kwoty bazowej w części socjalnej wynika, że ma on zastosowanie jedynie w przypadku przyznania nowego świadczenia, np. przy przejściu z emerytury wcześniejszej na emeryturę w wieku powszechnym. Nie ma natomiast możliwości prawnej przeliczenia na podstawie tego przepisu dotychczas pobieranej emerytury (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 29 maja 2018 roku, III AUa 1290/16, LEX nr 2561195, wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 10 października 2013 roku, III AUa 393/13, LEX nr 1391973, tak też Sąd Apelacyjny w Rzeszowie w wyroku z 26 czerwca 2013 roku III AUa 303/13 powołanym przez pozwanego w odpowiedzi na apelację). W realiach niniejszej sprawy kluczowe dla możliwości zastosowania art. 53 ust. 4 ustawy emerytalnej wobec ubezpieczonego było zatem ustalenie, czy wnioskodawca uprawniony od 2016 roku do emerytury górniczej na podstawie art. 50e ustawy emerytalnej może skutecznie wystąpić z kolejnym wnioskiem o emeryturę górniczą na innej podstawie prawnej. B. W. , składając o wniosek o emeryturę (...) spełnił przesłanki prawa do emerytury górniczej stanowione art. 50a ust. 1 ustawy emerytalnej, tzn.: posiada wymagany prawem staż pracy górniczej, także oznaczony zgodnie z art. 50 c ust.1 ustawy, osiągnął wiek 55 lat oraz nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego (okoliczności niekwestionowane). Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że prawo do emerytury górniczej może być nabyte tylko raz i zrealizowane na jeden z trzech szczegółowo opisanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sposobów. Trzy sposoby zrealizowania prawa do emerytury górniczej nie oznaczają jednak trzykrotnej możliwości przechodzenia na emeryturę. Prawo do emerytury danego rodzaju (wcześniejszej lub w wieku powszechnym) nabywa się bowiem tylko raz, a przyjęcie odmiennego poglądu wiązałoby się z nieuzasadnionym uprzywilejowaniem górników w stosunku do pozostałych ubezpieczonych. Sąd Apelacyjny takiego stanowiska nie podziela. Kwestia wielokrotnego ustalania prawa do emerytury górniczej nabywanej na podstawie różnych przepisów była już przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, który uznawał, że ubezpieczonemu, który nabył prawo do emerytury górniczej bez względu na wiek przysługuje prawo do kolejnej emerytury górniczej z chwilą osiągnięcia wieku emerytalnego przewidzianego dla tego rodzaju świadczenia. Kwestia ta nie budzi rozbieżności w orzecznictwie Sądu Najwyższego. Brak bowiem jakiejkolwiek regulacji prawnej wykluczającej możliwość nabycia prawa do emerytury górniczej unormowanej w art. 50a ustawy emerytalnej w przypadku ubezpieczonego, który uzyskał już prawo do emerytury górniczej z art. 50e tej ustawy, tj. emerytury przysługującej bez względu na wiek i zajmowane stanowisko z tytułu wykonywania przez 25 lat pracy górniczej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy (postanowienie Sądu Najwyższego: z 10 kwietnia 2018 roku, I UK 249/17, LEX nr 2508632, z 2 marca 2017 roku, I UZ 61/16, LEX nr 2284204, oraz z 20 lipca 2017 roku, I UK 458/16, niepublikowane). Przepisy art. 50a i art. 50e ustawy emerytalnej stanowią autonomiczne i odrębne względem siebie podstawy nabycia prawa do dwóch odrębnych emerytur górniczych. Pierwszy z nich przysługuje po osiągnięciu wymaganego w nim wieku i odpowiedniego stażu jakiejkolwiek pracy górniczej i równorzędnej. Drugi natomiast przysługuje, bez względu na wiek, po przepracowaniu 25 lat kwalifikowanej pracy górniczej - wykonywanej pod ziemią stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Skoro zatem oba przywołane wyżej przepisy normują odmienną materię, to nie ma między nimi konfliktu, który wymagałby zastosowania jakiejkolwiek reguły kolizyjnej. Dlatego też ustawodawca jej nie przewidział (…). Posiadanie przez ubezpieczonego prawa do emerytury górniczej z art. 50e ustawy emerytalnej w żadnym wypadku nie wyklucza możliwości nabycia przez niego obecnie prawa do kolejnej emerytury górniczej - z art. 50a tej ustawy. Przeciwne stanowisko nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 3 listopada 2016 roku, III AUa 1200/16, LEX nr 2166424). Zdaniem Sądu Apelacyjnego wobec spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek do przyznania prawa do nowej emerytury górniczej z art. 50a ust. 1 ustawy emerytalnej, ubezpieczony winien mieć ją obliczoną z uwzględnieniem do części socjalnej kwoty bazowej aktualnej na dzień złożenia wniosku o świadczenie. Jak wspomniano wyżej przewidziana w art. 53 ust. 3 w związku z art. 21 ust. 2 ustawy emerytalnej zasada, że emeryturę, której podstawę wymiaru stanowi podstawa wymiaru wcześniej przyznanej emerytury, oblicza się od tej samej kwoty bazowej, którą ostatnio przyjęto do ustalenia podstawy wymiaru, a następnie emeryturę podwyższa się w ramach waloryzacji przypadających do nabycia uprawnień do emerytury, doznaje wyjątku, który statuuje przepis art. 53 ust. 4 ustawy emerytalnej i który ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Po nabyciu przez ubezpieczonego prawa do emerytury górniczej decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. z 28 lipca 2016 roku uprawnień do emerytury górniczej na podstawie art. 50e ustawy emerytalnej wnioskodawca podlegał bowiem ponad 30 miesięcy ubezpieczeniu społecznemu. Powołany przez pozwanego wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 23 sierpnia 2016 roku III AUa 2216/15 rozważa odmienny stan rzeczy, bowiem w sprawie tej ubezpieczony domagał się dwukrotnie ustalenia prawa do emerytury górniczej na mocy art. 50 a ustawy emerytalnej. Stanowisko Sądu Apelacyjnego w Katowicach jest trafne w rozważanej przez ten Sąd stanie sprawy, ale argumentacja, która legła u podstaw powołanego orzeczenia nie ma żadnego punktu stycznego z analizowaną w niniejszym procesie problematyką. W świetle powyższych rozważań, ze względu na istnienie podstaw do przyznania odwołującemu prawa do nowego świadczenia, możliwe jest zastosowanie do części socjalnej emerytury kwoty bazowej aktualnej w dacie złożenia wniosku. Mając to wszystko na uwadze Sąd Apelacyjny na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. orzekł jak w wyroku. Iwona Jawor-Piszcz MK-K