III AUa 17/16

Sprawa dotyczyła prawa Z. R. do emerytury w obniżonym wieku emerytalnym z tytułu pracy w warunkach szczególnych. Ubezpieczony domagał się zaliczenia okresu zatrudnienia od 15 grudnia 1992 r. do 1 maja 1993 r. w firmie H. w R. na stanowisku pracownika gospodarczego, gdzie pracował w wymiarze ½ etatu, do stażu pracy w warunkach szczególnych. ZUS odmówił przyznania emerytury, uznając, że ubezpieczony nie udowodnił wymaganego 15-letniego stażu pracy w szczególnych warunkach, ponieważ okres pracy w niepełnym wymiarze etatu oraz praca pracownika gospodarczego nie spełniają kryteriów. Sąd Okręgowy oddalił odwołanie, podzielając stanowisko ZUS. Sąd I instancji ustalił, że ubezpieczony pracował w warunkach szczególnych (pomoc sekcyjna) w pełnym wymiarze etatu przez 14 lat, 9 miesięcy i 13 dni, ale okres pracy w firmie H. w wymiarze ½ etatu oraz praca w prosektorium w tej firmie nie mogą być uznane za pracę w szczególnych warunkach, gdyż nie były wykonywane stale i w pełnym wymiarze, a obowiązki pracownika gospodarczego były inne niż te kwalifikujące do pracy w szczególnych warunkach. Sąd Apelacyjny oddalił apelację ubezpieczonego, akceptując ustalenia i ocenę prawną Sądu Okręgowego. Podkreślono, że praca w szczególnych warunkach musi być wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku, a łączenie prac w szczególnych warunkach z innymi pracami lub wykonywanie ich w niepełnym wymiarze etatu wyklucza możliwość zaliczenia tego okresu do stażu pracy w szczególnych warunkach. Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że obowiązki pracownika gospodarczego w firmie pogrzebowej, takie jak przygotowanie zwłok do wydania rodzinie, kosmetyka czy sprzątanie, nie są pracą w szczególnych warunkach, nawet jeśli okazjonalnie wykonywano czynności związane z sekcjami zwłok.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający