III ARN 52/95Uchylenie kary dyscyplinarnej przeniesienie na niższe stanowisko

Sprawa rozpatrywana przez Sąd Najwyższy dotyczyła rewizji nadzwyczajnej Rzecznika Praw Obywatelskich od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) w Warszawie z dnia 13 października 1994 r. (sygn. II SA 1432/94). Przedmiotem sporu była decyzja Dyrektora Centralnego Zarządu Zakładów Karnych utrzymująca w mocy decyzję o przeniesieniu st. sierż. sztab. Grażyny N. na niższe stanowisko służbowe jako karę dyscyplinarną. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę funkcjonariuszki, powołując się na niedopuszczalność kontroli sądowej decyzji dyscyplinarnych (art. 196 par. 4 pkt 4 Kpa) oraz ograniczony zakres kognicji sądu. Rzecznik Praw Obywatelskich zarzucił wyrokowi NSA rażące naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 45 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej oraz par. 31 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości, wskazując, że wykonanie kary dyscyplinarnej polegające na zwolnieniu ze służby w jednostce wyższej i przeniesieniu do jednostki niższej przekroczyło granice orzeczonej kary. Sąd Najwyższy, analizując sprawę, uznał, że choć kontrola sądowa decyzji dyscyplinarnych może być ograniczona, to czynności wykonawcze tych decyzji podlegają ocenie pod kątem zgodności z prawem. Sąd stwierdził, że wykonanie kary dyscyplinarnej przeniesienia na niższe stanowisko służbowe zostało przeprowadzone w sposób niezgodny z prawem, gdyż polegało na zwolnieniu ze służby w jednostce wyższej i przeniesieniu do jednostki niższej, co stanowiło nadmierną dolegliwość i naruszało zasadę adekwatności kary do przewinienia oraz treści orzeczonej kary. W konsekwencji Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok NSA oraz decyzję Dyrektora Centralnego Zarządu Zakładów Karnych.

Zagadnienia prawne (2)