sygn. akt III A Pz 9/25 POSTANOWIENIE Dnia 30 grudnia 2025 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w osobie sędziego Urszuli Iwanowskiej, po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2025 r., w S. na posiedzeniu niejawnym, sprawy z powództwa R. R. przeciwko A. M. o zadośćuczynienie, rentę i odszkodowanie, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Szczecinie VI Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt VI P 33/25, postanawia: oddalić zażalenie. sędzia Urszula Iwanowska sygn. akt III A Pz 9/25 UZASADNIENIE R. R. w dniu 28 października 2025 r. wniósł pozew przeciwko A. M. zgłaszając szereg roszczeń z tytułu wypadku przy pracy w dniu 23 stycznia 2024 r., łącznie wnioskiem o zabezpieczenie roszczenia o zapłatę comiesięcznej renty w wysokości 14.970,18 zł. Postanowieniem z dnia 30 października 2025 r. Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił wniosek o zabezpieczenie roszczenia powoda o zapłatę comiesięcznej renty. W zakresie odmowy udzielenia zabezpieczenia Sąd Okręgowy argumentował, że regulacja art. 730 1 § 1 k.p.c. w zw. z art. 753 1 k.p.c. uzależnia dokonanie zabezpieczenia od uprawdopodobnienia roszczenia. Wprawdzie przyjmuje się, że uprawdopodobnienie nie wymaga niepodważalnych dowodów istnienia roszczenia, jednak nie oznacza to, że każde twierdzenie uprawnionego o istnieniu roszczenia stanowi jego uprawdopodobnienie. Co do zasady uprawdopodobnienie roszczenia może nastąpić w każdy możliwy sposób, jednak w przypadku, gdy wykazanie określonego roszczenia możliwe jest również za pomocą innych źródeł niż oświadczenie strony, samo oświadczenie uprawnionego zawarte we wniosku o udzielenie zabezpieczenia nie jest wystarczające do uprawdopodobnienia roszczenia. W takiej sytuacji uprawdopodobnienie roszczenia winno nastąpić na podstawie innych źródeł. Ponieważ przy uprawdopodobnianiu określonych okoliczności nie zawsze można poprzestać na samych twierdzeniach strony, miarodajny materiał stanowić mogą dowody, w tym także dowody nie dające pewności, jak i inne środki, nie uznawane przez Kodeks postępowania cywilnego za dowody, np. pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów. W ocenie sądu pierwszej instancji przytoczone przez powoda okoliczności nie stanowią wystarczającego uprawdopodobnienia istnienia żądania dotyczącego zapłaty renty z tytułu zwiększonych potrzeb oraz renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Sąd Okręgowy miał bowiem na uwadze, iż oceniając wniosek o zabezpieczenie pamiętać także należy, że celem zabezpieczenia jest natychmiastowe udzielenie uprawnionemu tymczasowej ochrony prawnej oraz możności zaspokojenia jego roszczenia po uzyskaniu tytułu wykonawczego. Postępowanie zabezpieczające zmierza bowiem do zapewnienia skuteczności oraz wykonalności orzeczenia, które zapadnie po zakończeniu postępowania jurysdykcyjnego w sprawie, oraz do tymczasowego zaspokojenia roszczenia uprawnionego w określonych przypadkach. Natomiast celem postępowania zabezpieczającego jest nie tylko przerwanie bezprawnego działania obowiązanego, ale także zapobieżenie działaniom bezprawnym. W orzecznictwie podkreśla się także, że konieczność odwrócenia szkody lub innych niekorzystnych skutków jest szczególnym przejawem interesu prawnego w uzyskaniu zabezpieczenia. Sąd meriti przypomniał, że w niniejszej sprawie powód domaga się zasądzenia od pozwanego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i cierpienia, renty z tytułu zwiększonych potrzeb oraz renty z tytułu utraty zdolności do pracy zarobkowej - z tytułu odpowiedzialności pozwanego pracodawcy za wypadek przy pracy, który miał miejsce w dniu 23 stycznia 2024 r. Uwzględniając powyższe, sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że dochodzenie od pracodawcy roszczeń uzupełniających z tytułu wypadku przy pracy opartych na przepisach prawa cywilnego jest dopuszczalne. Pracownik lub osoba uprawniona, występując z takim powództwem, nie może jednak w postępowaniu sądowym powołać się jedynie na fakt wypadku przy pracy, lecz musi wykazać wszystkie przesłanki prawne cywilnej odpowiedzialności odszkodowawczej. W przypadku deliktu są to: 1) ciążąca na pracodawcy odpowiedzialność z tytułu czynu niedozwolonego, 2) poniesiona szkoda, 3) związek przyczynowy pomiędzy zdarzeniem będącym wypadkiem przy pracy a powstaniem szkody (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2005 r., I PK 293/04, LEX nr 158059). Innymi słowy, uznanie w realiach niniejszej sprawy, iż zdarzenie, jakie miało miejsce dniu 23 stycznia 2024 r. jest wypadkiem przy pracy, nie jest wystarczające do przypisania stronie pozwanej odpowiedzialności za skutki tego wypadku na zasadach prawa cywilnego. Gdyby przyjąć, że podstawą odpowiedzialności strony pozwanej za skutki wypadku, jakiemu uległ powód, miałby być art. 415 k.c. w związku z art. 300 k.p. (w pozwie powód wskazuje, iż odpowiedzialność za pracodawcy za wypadek kształtuje się na zasadzie winy) to przypisanie pozwanemu odpowiedzialności deliktowej wymagałoby wykazania winy i bezprawności działania pracodawcy. W ocenie Sądu Okręgowego, przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne oraz zgromadzony dotąd materiał dowodowy, nie uprawdopodobniają w dostatecznym stopniu jakoby pozwany pracodawca zobowiązany był do naprawienia szkody. Rozpatrując sporną kwestię przez pryzmat art. 415 k.p.c., tj. odpowiedzialności na zasadzie winy, sąd meriti uznał, że zgromadzony dotąd materiał dowodowy, nie pozwala na przyjęcie - nawet w ramach uprawdopodobnienia, bez głębszego wnikania we wszystkie możliwe aspekty - iż szkoda powstała na skutek bezprawnego, zawinionego działania pozwanego. Sąd Okręgowy wskazał, że niespornym w sprawie jest, że w dniu 23 stycznia 2024 r. powód w wyniku wypadku przy pracy doznał uszkodzenia ciała: urazu wielonarządowego, wielofragmentowego złamania kręgosłupa Th 9/10 typu C wg AO, całkowitego poprzecznego uszkodzenia rdzenia kręgowego na poziomie Th9, urazu głowy pod postacią krwiaka nad i podtwardówkowego stan po leczeniu neurologicznym, mnogie złamania żeber. Zatem rozważenia - wobec wskazanej w protokole powypadkowym przyczyny wypadku: „znajdowanie się w miejscu, gdzie poszkodowany nie był wyznaczony do wykonywania czynności betonowania, samowolnie, bez wiedzy i zgody przełożonych”, „samowolne wejście przez powoda na obszar zagrożony, wykonywanie bez polecenia pracy w tym miejscu oraz bez zgody na wejście na podest roboczy, z którego spadł, brak ostrożności podczas poruszania się po terenie budowy, niezastosowanie szelek, które były dostępne na budowie” - wymaga przy tym, czy powód mógł przyczynić się do zaistnienia przedmiotowego wypadku. Sąd meriti nie stracił jednocześnie z pola widzenia, iż powód określił wysokość dochodzonej miesięcznej renty jako kwoty uzupełniającej do świadczenia rentowego, które dotychczas nie zostało mu przyznane. Tymczasem, przy ustaleniu spełnienia przez powoda przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 257) ocenie podlegać będzie kwestia ewentualnego przyczynienia się do zaistnienia wypadku, zgodnie bowiem z treścią art. 21 ust. 1 cyt. Ustawy, świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługują ubezpieczonemu, gdy wyłączną przyczyną wypadków, o których mowa w art. 3, było udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Jednocześnie Sąd Okręgowy zwrócił uwagę na fakt, iż powód nie uprawdopodobnił również, aby na skutek doznanego wypadku przy pracy zwiększyły się jej potrzeby. Co istotne, powód nie uprawdopodobnił ponoszenia comiesięcznych kosztów rehabilitacji, kosztów zakupu leków czy środków opatrunkowych, przedstawiając chociażby faktury dotyczące poniesienia przez niego kosztów leczenia i rehabilitacji. Wprawdzie sąd pierwszej instancji miał na uwadze, iż uprawdopodobnienie jest to środek zwolniony od formalizmu zwykłego postępowania dowodowego i ma na celu przyspieszenie postępowania w sprawie, niemniej jednak nie może opierać się na samych twierdzeniach strony co do koszów przez nią ponoszonych. Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności i ustalenia Sąd Okręgowy uznał wniosek powoda za niezasadny ze względu na nieuprawdopodobnienie dochodzonego roszczenia. Zdaniem sądu meriti zarówno podstawy prawne, jak i faktyczne dochodzonych przez powoda roszczeń będą wymagały dalszej, szczegółowej analizy, zaś na obecnym etapie postępowania i w oparciu o dotychczas zebrane dowody nie jest możliwe uznanie, że zachodzi wysokie prawdopodobieństwo zarówno, co do odpowiedzialności pozwanego za wystąpienie zdarzenia z dnia 23 stycznia 2024 r., jak i zaistnienia stanowiących jego następstw okoliczności. Powyższych okoliczności powód nie uprawdopodobnił, a tym samym nie spełnił wymogu uprawdopodobnienia istnienia roszczenia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy na podstawie art. 730 1 § 1 k.p.c. w zw. z art. 753 1 k.p.c., oddalił wniosek powoda o zabezpieczenie roszczenia. Z powyższym postanowieniem Sądu Okręgowego w Szczecinie nie zgodził się R. R., który działając przez pełnomocnika, w złożonym zażaleniu zarzucił mu: - naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 243 k.p.c. poprzez błędne przyjęcie, że powód nie uprawdopodobnił roszczenia w sytuacji, gdy strona powodowa przedłożyła do akt sprawy opinię z akt sprawy karnej wskazującą na odpowiedzialność pracodawcy za powstały wypadek, zaś Sąd Okręgowy nie przesłuchał na rozprawie ani powoda, ani jego matki stwierdzając lakonicznie, że powód swoich roszczeń nie uprawdopodobnił, co miało istotny wpływ na dokonane ustalenia faktyczne. Podnosząc powyższy zarzut, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uwzględnienie wniosku o zabezpieczenie i przesłuchanie powoda oraz jego matki na etapie postępowania apelacyjnego na okoliczności będące przedmiotem wniosku o zabezpieczenie. Sąd Apelacyjny rozważył, co następuje: Zażalenie okazało się bezzasadne. Podnieść należy, że zgodnie z art. 730 k.p.c. w każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia. Zaś w art. 738 k.p.c. wskazano, że sąd rozpoznaje wniosek o udzielenie zabezpieczenia w jego granicach, biorąc za podstawę orzeczenia materiał zebrany w sprawie. Z kolei, art. 753 § 1 k.p.c. stanowi, że w sprawach o alimenty zabezpieczenie może polegać na zobowiązaniu obowiązanego do zapłaty uprawnionemu jednorazowo albo okresowo określonej sumy pieniężnej. W sprawach tych podstawą zabezpieczenia jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia roszczenia. Zaś w art. 753 1 § 1 pkt 1 k.p.c. przewidziano, że przepis art. 753 stosuje się odpowiednio do zabezpieczenia roszczeń o rentę, sumę potrzebną na koszty leczenia, z tytułu odpowiedzialności za uszkodzenie ciała lub utratę życia żywiciela albo rozstrój zdrowia oraz o zmianę uprawnień objętych treścią dożywocia na dożywotnią rentę. Zgodnie z art. 753 1 § 2 k.p.c., w sprawach wymienionych w § 1, z wyjątkiem spraw, o których mowa w pkt 9, sąd udziela zabezpieczenia po przeprowadzeniu rozprawy. Oddalenie wniosku o udzielenie zabezpieczenia może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Przepisu art. 749 nie stosuje się. W § 3 wskazano dodatkowo, że w sprawach wymienionych w § 1 w pkt 1, 2 i 9 do udzielenia zabezpieczenia nie jest wymagane uprawdopodobnienie interesu prawnego. Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu Okręgowego, że w realiach niniejszej sprawy uprawniony nie wykazał istnienia przesłanek warunkujących udzielenie zabezpieczenia. W ocenie sądu odwoławczego przytoczone przez powoda okoliczności nie stanowią bowiem wystarczającego uprawdopodobnienia roszczenia, które pozwoliłoby na uwzględnienie wniosku o zabezpieczenie roszczenia o zapłatę renty z tytułu zwiększenia potrzeb oraz całkowitej utraty możliwości zarobkowania. Odnosząc się do kwestii uprawdopodobnienia roszczenia, w pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że zdefiniowana w art. 243 k.p.c. (mającym zastosowanie do postępowania zabezpieczającego z mocy art. 13 § 2 k.p.c.) instytucja uprawdopodobnienia polega na dopuszczalności ustalania przez Sąd faktów istotnych dla sprawy z odstępstwem od wynikających z ustawy przepisów o dowodach. Innymi słowy, w przypadku gdy ustawa wymaga uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia jakiegoś faktu, Sąd może czynić ustalenia faktyczne bez zachowania szczegółowych reguł dowodowych przewidzianych w Kodeksie postępowania cywilnego. Zatem, jeśli przepisy k.p.c. dopuszczają możliwość poprzestania na uprawdopodobnieniu istotnego dla przebiegu postępowania faktu, strona nie musi przedstawiać dla osiągnięcia oczekiwanych przez siebie skutków procesowych dowodów swoich twierdzeń. Uprawdopodobnienie jest bowiem środkiem zastępczym dowodu, a więc środkiem nie dającym pewności, lecz tylko prawdopodobieństwo twierdzenia o fakcie. Chodzi więc nie o przeprowadzenie dowodu czyniącego fakt absolutnie pewnym, lecz o wskazanie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie faktu. Jednocześnie podkreślić należy, że w literaturze zauważa się, iż uprawdopodobnienie z reguły nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Dopuszczalność ograniczenia się jedynie do uprawdopodobnienia nie zwalnia bowiem strony od obowiązku przedstawienia (dla poparcia swoich twierdzeń faktycznych) takich środków, które pozwalać powinny Sądowi na weryfikację twierdzeń strony o faktach i nabrania przekonania, co do znacznego ich prawdopodobieństwa (por. np. K. Piasecki, [w:] Kodeks postępowania cywilnego, Komentarz, Tom I Warszawa 1996, s. 812- 813). Roszczenie jest wiarygodne, jeżeli istnieje słuszna podstawa do przypuszczenia, że ono istnieje i jest wymagalne. Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 9 września 1961 r., IV CZ 54/61 (OSNC 1963/6/114) stwierdził, że sąd w postępowaniu zabezpieczającym jest uprawniony do oceny wagi przesłanek uwiarygodniających roszczenie przez ich porównanie z przesłankami, które podważają uprawdopodobnienie powództwa. Przy ocenie, czy roszczenie jest wiarygodne, sąd powinien uwzględnić także znajdujący się w aktach sprawy materiał, który podaje w wątpliwość okoliczności mające uprawdopodobnić żądanie. Od swobodnej oceny sądu zależy uznanie, czy dokonane na podstawie uprawdopodobnienia ustalenia są na tyle wiarygodne, by można było uznać za uprawdopodobnione fakty, na które strona się powołuje. Nie można uznać roszczenia za prawdopodobne, jeżeli, w świetle dostępnego materiału dowodowego, przewidywać należy, racjonalnie oceniając stan rzeczy, że roszczenie to w procesie nie zostanie uwzględnione. Mając na uwadze powyższe Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę, że podstawą roszczenia o rentę podnoszonego w przedmiotowej sprawie jest art. 444 § 2 k.c., w myśl którego, jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłość, może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty. W judykaturze akcentuje się, że art. 444 § 2 k.c. reguluje trzy, oparte na różnych podstawach faktycznych, świadczenia rentowe: z tytułu utraty zdolności do zarobkowania, z tytułu zwiększenia się potrzeb poszkodowanego oraz z tytułu zmniejszenia się jego widoków powodzenia na przyszłość. Każda z wymienionych w tym przepisie podstaw świadczenia rentowego stanowi samoistną przesłankę jej zasądzenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2009 r., II PK 65/09, LEX nr 558304). Przy czym należy dodać, że po myśli art. 444 § 2 k.c., szkoda musi posiadać walor realny, nie zaś tylko teoretyczny. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że niespornym w sprawie jest, że w dniu 23 stycznia 2024 r. powód w wyniku wypadku przy pracy doznał uszkodzenia ciała: urazu wielonarządowego, wielofragmentowego złamania kręgosłupa Th 9/10 typu C wg AO, całkowitego poprzecznego uszkodzenia rdzenia kręgowego na poziomie Th9, urazu głowy pod postacią krwiaka nad i podtwardówkowego stan po leczeniu neurologicznym, mnogie złamania żeber. W ocenie Sądu Apelacyjnego zgromadzony dotychczas materiał dowodowy żadną miarą nie daje podstaw do przyjęcia - nawet w ramach uprawdopodobnienia, a zatem bez szczegółowej analizy wszystkich aspektów faktycznych i prawnych sprawy - że szkoda powstała na skutek bezprawnego, zawinionego działania pracodawcy. W tym celu niezbędne jest natomiast poddanie ocenie kwestii ewentualnego przyczynienia się do zaistnienia wypadku. Jest to niezbędne szczególnie w świetle ustalenia, iż w protokole powypadkowym przyczyny wypadku wskazano: „znajdowanie się w miejscu, gdzie poszkodowany nie był wyznaczony do wykonywania czynności betonowania, samowolnie, bez wiedzy i zgody przełożonych”, „samowolne wejście przez powoda na obszar zagrożony, wykonywanie bez polecenia pracy w tym miejscu oraz bez zgody na wejście na podest roboczy z którego spadł, brak ostrożności podczas poruszania się po terenie budowy, niezastosowanie szelek, które były dostępne na budowie”. Słusznie zatem sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na fakt, iż powód, domaga się miesięcznej renty jako kwoty uzupełniającej do świadczenia rentowego, które dotychczas nie zostało mu przyznane, zatem kwestia spełnienia przez powoda przesłanek uzasadniających przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przy pracy w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych. Natomiast w tym zakresie ocenie podlegać będzie kwestia ewentualnego przyczynienia się do zaistnienia wypadku zgodnie bowiem z treścią art. 21 ust. 1 cyt. ustawy świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługują ubezpieczonemu, gdy wyłączną przyczyną wypadków, o których mowa w art. 3, było udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Wskazania wymaga również, że powód nie uprawdopodobnił ponoszenia comiesięcznych kosztów w związku z wypadkiem, które w jakimkolwiek stopniu uzasadniłyby dochodzone kwoty. Sam fakt doznania urazu na skutek wypadku oraz doznanych urazów nie jest równoznaczny ze zwiększeniem się wydatków oraz całkowitej utraty możliwości zarobkowania w stopniu uzasadniającym przyznanie renty w kwocie 14.970,18 zł. Kwestię te rozstrzygnąć będzie można dopiero po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, który oceni m.in. zdolność powoda do pracy oraz skutki zdrowotne doznanego urazu, jak również zakres koniecznego leczenia, rehabilitacji oraz ich koszt. Samo oświadczenie powoda przedstawione we wniosku o udzielenie zabezpieczenia należało zatem uznać za niewystarczające do uprawdopodobnienia roszczenia. Uprawdopodobnienie roszczenia winno nastąpić na podstawie innych źródeł, takich jak inne dowody - w tym także dowody nie dające pewności - jak i inne środki, nie uznawane przez Kodeks postępowania cywilnego za dowody, np. pisemne oświadczenia, surogaty dokumentów. Tymczasem, jak słusznie spostrzegł sąd pierwszej instancji, powód nie przedstawił nawet faktur dotyczących poniesienia przez niego kosztów leczenia i rehabilitacji. Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny oddalił jednocześnie wniosek powoda o przesłuchanie jego oraz jego matki na etapie postępowania apelacyjnego na okoliczności będące przedmiotem wniosku o zabezpieczenie. W ocenie sądu odwoławczego, wszystkie okoliczności mogące prowadzić do uwzględnienia wniosku o udzielenie zabezpieczenia, powód powinien przedłożyć sądowi pierwszej instancji wraz z przedmiotowym wnioskiem o zabezpieczenie, przy czym jak powyżej wskazano twierdzenia powoda (jak również jego matki) nie stanowią miarodajnego materiału, wystarczającego do uprawdopodobnienia istnienia żądania dotyczącego zapłaty renty z tytułu zwiększonych potrzeb oraz renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Przy czym, sąd odwoławczy miał także na uwadze, że pozew złożony w dniu 28 października 2025 r. obejmuje dokumentację medyczną z 2024 r. Na zakończenie wskazać należy, że postępowanie zabezpieczające nie jest płaszczyzną merytorycznej oceny przez sąd zgłoszonego w pozwie roszczenia. Z uwagi na charakter postępowania zabezpieczającego prowadzenie postępowania dowodowego, jest wykluczone w tym postępowaniu incydentalnym. Zgromadzony zaś na obecnym etapie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie za uprawdopodobnione twierdzeń powoda o przysługującym mu prawie do renty z tytułu zwiększenia się potrzeb oraz całkowitej utraty możliwości zarobkowania. Tym samym stwierdzić należy, że bez przeprowadzenia stosownego postępowania dowodowego brak jest podstaw do przyjęcia, że roszczenia powoda są prawdopodobne, co oczywiście nie wyklucza, iż w toku postępowania okoliczność ta ulegnie zmianie. Mając na uwadze powyższe należało, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 3 k.p.c., oddalić zażalenie powoda jako bezzasadne. sędzia Urszula Iwanowska
Pełny tekst orzeczenia
III APZ 9/25
Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.