III APA 27/12Brak dowodów na mobbing w fundacji

Powódka D. P. domagała się od Fundacji (...) we W. zadośćuczynienia w kwocie 500.000,00 zł z tytułu mobbingu, zarzucając dyrektorowi A. J. uporczywe nękanie, poniżanie i izolowanie. Sąd Okręgowy we Wrocławiu oddalił powództwo, uznając, że zebrany materiał dowodowy nie wykazał stosowania mobbingu ani naruszenia dóbr osobistych powódki. Sąd I instancji podkreślił, że ocena mobbingu powinna opierać się na kryteriach obiektywnych, a nie subiektywnych odczuciach pracownika. Ustalono, że konflikt między powódką a dyrektorem wynikał z różnic zdań dotyczących wizji rozwoju Fundacji i zmian organizacyjnych, a nie z działań mobbingowych. Opinia biegłych wykazała, że powódka doznała rozstroju zdrowia (zaburzeń adaptacyjnych depresyjnych) w związku ze zwolnieniem z pracy, jednak nie w spornym okresie, co wykluczyło związek przyczynowy z rzekomym mobbingiem. Sąd Apelacyjny we Wrocławiu oddalił apelację powódki, podzielając ustalenia i wnioski Sądu Okręgowego. Sąd II instancji wskazał, że kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, czy działania dyrektora miały znamiona mobbingu w okresie od października 2004 r. do 19 czerwca 2008 r. Podkreślono, że mobbing charakteryzuje się systematycznością i długotrwałością nękania, a w tym przypadku konflikt między stronami miał charakter otwarty i wynikał z różnic osobowościowych oraz wizji rozwoju instytucji. Sąd Apelacyjny uznał, że powódka nie wykazała obiektywnie nagannych działań dyrektora, które można by uznać za mobbing, ani że wywołały one u niej zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, poniżenie czy ośmieszenie. Ponadto, rozstrój zdrowia powódki nastąpił po okresie spornym i miał charakter adaptacyjny do sytuacji po zwolnieniu, co wykluczyło związek przyczynowy z rzekomym mobbingiem. W konsekwencji oddalono apelację i zasądzono od powódki na rzecz pozwanej zwrot kosztów postępowania apelacyjnego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający