II ZIZ 9/24

II ZIZ 9/24 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 13 lutego 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Barbara Skoczkowska 
  
na posiedzeniu bez udziału stron,  
po rozpoznaniu w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej 13 lutego 2026 r.,  
z urzędu, w sprawie zażalenia X. Y. - sędzi Sądu Rejonowego  
w [...] na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2024 r., sygn. I ZI 79/23,  
w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie i przekazania 
jej do Izby Karnej Sądu Najwyższego celem rozpoznania,  
na podstawie art. 22 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 
lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz art. 45 ust  
1 Konstytucji RP  
  
                                  postanowił  
1. 
podjąć 
postępowanie 
zawieszone 
w 
sprawie 
postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2025 r.;  
2. sprawę przekazać Izbie Karnej Sądu Najwyższego celem 
jej rozpoznania.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
Sąd Najwyższy w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej uchwałą z dnia  
7 lutego 2024 r., sygn. I ZI 79/23, zezwolił na pociągnięcie do odpowiedzialności 
karnej X. Y. – sędziego Sądu Rejonowego w [...], za to, że w dniu 28 marca 2022 r. 
na ulicy […] w W. kierując samochodem osobowym m-ki H. nr rej. […] umyślnie 

II ZIZ 9/24              
2 
 
 
naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że nie 
zachowała szczególnej ostrożności podczas zbliżania się do wyznaczonego 
przejścia dla pieszych i niewłaściwie obserwowała przedpole przed pojazdem w 
wyniku czego nieumyślnie spowodowała wypadek wskutek, którego nie ustąpiła 
pierwszeństwa pieszemu J. G. znajdującej się na przejściu dla pieszych i 
przechodzącej z lewej strony na prawą potrąciła ją, w wyniku czego w/w 
pokrzywdzona doznała obrażeń ciała, które zostały szczegółowo opisane w 
uchwale, a które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała na okres 
trwający dłużej niż 7 dni w rozumieniu art. 157 § 1 k.k.,  
tj. o czyn z art. 177 § 1 k.k. 
Zażalenie na Uchwałę z 7 lutego 2024 r. wniosła sędzia X. Y., która 
równocześnie złożyła wniosek o zawieszenie postępowania. W uzasadnieniu 
swojego pisma odwołała się do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 
2024 r., sygn. II ZIZ 14/23 podnosząc, że Izba Odpowiedzialności Zawodowej nie 
odpowiada standardom konstytucyjny i normom prawa unijnego i do czasu zmian 
ustawowych dotyczących reformy Sądu Najwyższego w tym zakresie, jej zdaniem 
sprawa winna zostać zawieszona.  
Sprawa ta została zarejestrowana w Izbie Odpowiedzialności Zawodowej 
pod sygn. II ZIZ 9/24 i przydzielona do referatu SSN Barbary Skoczkowskiej w dniu 
18 kwietnia 2024 r. Zarządzeniem SSN Barbary Skoczkowskiej z dnia 23 sierpnia 
2024 r. wyznaczono termin posiedzenia jawnego na dzień 14 listopada 2024 r.  
i uzupełniono skład orzekający o SSN Zbigniewa Korzeniowskiego oraz SSN 
Krzysztofa Staryka.  
Z uwagi na pismo SSN Krzysztofa Staryka z dnia 12 listopada 2024 r.  
o odroczenie terminu posiedzenia do czasu rozpoznania jego powództwa 
wniesionego 16 września 2024 r. o ustalenie, że SSN Krzysztof Staryk nie jest 
uprawniony do orzekania w IOZ, akta sprawy, zarządzeniem Przewodniczącej 
składu orzekającego, z dnia 13 listopada 2024 r., zostały przedstawione Prezesowi 
Izby Odpowiedzialności Zawodowej celem podjęcia stosowych decyzji.  

II ZIZ 9/24              
3 
 
 
Zarządzeniem z dnia 13 listopada 2024 r. Prezes kierujący Izbą 
Odpowiedzialności Zawodowej stwierdził brak podstaw do podjęcia decyzji  
w sprawie przez Prezesa IOZ.  
Zarządzeniem z dnia 14 listopada 2024 r., wobec nieobecności SSN 
Krzysztofa Staryka na terminie posiedzenia, sprawa została zdjęta z wokandy,  
a akta sprawy ponownie zostały przedstawione Prezesowi IOZ celem podjęcia 
dalszych decyzji w sprawie, który nie tylko nie podjął żadnych decyzji, ale w ogóle 
nie ustosunkował się do tej sytuacji.   
W związku z pismami z 5 grudnia 2024 r. i 15 stycznia 2025 r., Sąd 
Najwyższy informował Prokuraturę Okręgową w R., że w sprawie sędzi X. Y. nie 
został wyznaczony termin posiedzenia. 
Mając powyższą sytuację na uwadze, Sąd Najwyższy postanowieniem  
z dnia 10 marca 2025 r., zawiesił postępowanie w sprawie II ZIZ 9/24 z uwagi na 
wystąpienie w sprawie długotrwałej przeszkody uniemożliwiającej jego prowadzenie.   
Z uzasadnienia postanowienie wynika, że brak jest możliwości utworzenia składu 
orzekającego 
spośród 
sędziów 
orzekających 
w 
Izbie 
Odpowiedzialności 
Zawodowej. Sąd w tym zakresie odwołał się do argumentacji prawnej zawartej  
w postanowieniu z dnia 7 lutego 2024 r. o sygn. II ZIZ 14/23 równocześnie 
wskazując, że opierając się na przepisach rangi ustawowej nie jest możliwe 
delegowanie do rozpoznania sprawy sędziego orzekającego w innej Izbie, którego 
powołanie na stanowisko sędziego Sądu Najwyższego nie byłoby wadliwe, czy też 
przekazanie sprawy do rozpoznania w innej Izbie. 
SSN Krzysztof Staryk, który był wyznaczony jako członek składu 
orzekającego i który odmawiał konsekwentnie orzekania w tej sprawie, przeszedł  
z dniem 1 października 2025 r. w stan spoczynku. Do chwili obecnej w jego miejsce 
jaki w miejsce dwóch innych sędziów, którzy przeszli również w stan spoczynku, nie 
zostali wyznaczeni przez Prezydenta RP do orzekania w Izbie Odpowiedzialności 
Zawodowej sędziowie, co umożliwiłoby uzupełnienie składu orzekającego w tej 
sprawie.  

II ZIZ 9/24              
4 
 
 
Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie, że pismem z dnia 23 grudnia 
2025 r. pełnomocnik pokrzywdzonej J. G. – adw. P. H. zwrócił się do Ministra 
Sprawiedliwości o „pilne, zdecydowane i adekwatne do powagi sytuacji działania 
nadzorcze oraz wyjaśniające (…) w tym o jednoznaczne oraz wiążące deklaracje 
co do podjęcia działań zmierzających do usunięcia bezprecedensowego stanu 
paraliżu postępowania dotyczącego X. Y.”  Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2026 r. 
pismo to zostało przekazane do Pierwszej Prezesa Sądu Najwyższego, a następnie 
w dniu 4 lutego 2026 r. do Izby Odpowiedzialności Zawodowej Sądu Najwyższego.  
Wobec powyższego, zaszła zdaniem Sądu Najwyższego konieczność 
podjęcia zawieszonego postępowania, celem podjęcia określonych decyzji 
procesowych. Podkreślić należy, że żadne ustawowe rozwiązanie, co zostało 
podniesione powyżej, nie rozwiąże zaistniałej w sprawie sytuacji, natomiast 
zarówno sędzia X. Y., co do której wydana została nieprawomocna uchwała 
zezwalająca na pociągnięcie jej do odpowiedzialności karnej za czyn z art. 177 § 1 
k.k., jak i pokrzywdzona w tym wypadku drogowym J. G. mają prawo do 
sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez 
właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, co gwarantuje im Konstytucja 
Rzeczypospolitej Polskiej. Dlatego też kierując się bezpośrednio przepisem art. 45 
ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, Sąd 
podjął decyzję o przekazaniu tej sprawy do Izby Karnej Sądu Najwyższego, której 
właściwość 
wynika 
z 
art. 
24 
ustawy 
z 
dnia 
8 
grudnia 
2017 
r.  
o Sądzie Najwyższym. W Izbie Karnej istniej nadto możliwość takiego 
ukształtowania składu orzekającego, który zapewni stronom fundamentalne 
gwarancje procesowe zgodne ze standardami konstytucyjnymi i normami prawa 
unijnego. 
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy postanowił jak na wstępie. 
 
[M. T.]  
[r.g.] 
  

II ZIZ 9/24              
5