II W 398/16

Sygn. akt II W 398/16 RSOW 534/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 grudnia 2016r. Sąd Rejonowy w Lwówku Śląskim II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Justyna Krzysztofik - Skrzydłowska Protokolant Karolina Birulo bez udziału oskarżyciela publicznego po rozpoznaniu w dniu 14.12.2016r . sprawy Z. K. urodz. (...) w L. syna Z. i J. z d. F. obwinionego o to ,że: w dniu 29 czerwca 2016 roku około godziny 16:38 w G. , powiatu (...) , na skrzyżowaniu ul. (...) z ul. (...) , kierując autobusem marki M. o nr rej. (...) nieprawidłowo wykonując manewr skrętu w lewo, doprowadził do zderzenia z prawidłowo jadącym pojazdem marki F. o nr rej. (...) , czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. o czyn z art. 86 § 1 kw I. obwinionego Z. K. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego wykroczenie z art. 86 § 1 kw i za to na podstawie art. 86 § 1 kw wymierza mu karę 250 (dwustu pięćdziesięciu) złotych grzywny; II. na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 118§1 kpw i art. 119 kpw zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa koszty postępowania w kwocie 100 złotych i na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 Ustawy z dnia 23.06.1973 r o opłatach w sprawach karnych wymierza opłatę w wysokości 30 złotych . Sygn. akt II W 398/16 UZASADNIENIE SĄD REJONOWY USTALIŁ NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: Z. K. w dniu 29 czerwca 2016r. około godz. 16:38 kierując autobusem marki M. o nr rej. (...) w G. powiatu (...) na skrzyżowaniu dróg zamierzając z ul. (...) – drogi z pierwszeństwem przejazdu skręcić w lewo w ul. (...) – drogę podporządkowaną, nieprawidłowo wykonał manewr skrętu, czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Nie stosując się mianowicie do naniesionych na drodze pozimowych znaków drogowych najechał na linię podwójną ciągłą oraz linię warunkowego zatrzymania dla pojazdów jadących z przeciwnego kierunku. Ścinając w powyższy sposób zakręt po podjętym manewrze dostrzegł nadjeżdżający z ul. (...) w kierunku skrzyżowania pojazd marki F. o nr rej. (...) i zatrzymał autobus. Kierowca samochodu marki F. – A. D. na widok autobusu rozpoczął manewr hamowania jednak bezskutecznie. W wyniku zachowania Z. K. doszło do zderzenia obu pojazdów. ( dowód: częściowo wyjaśnienia obwinionego Z. K. , zeznania świadka A. D. , zeznania świadka D. B. , notatka urzędowa –k. 1 , karta zdarzenia drogowego - k. 2, zdjęcia-k. 3 i 22, nagranie i częściowo szkice –k. 22) W autobusie uszkodzony został lewy przedni błotnik, zaś w samochodzie osobowym lewy przedni błotnik, maska przednia, zderzak i lewa lampa. ( dowód: karta zdarzenia drogowego –k. 2, zdjęcia –k.3 i 22 ) Z. K. ma obecnie 59 lat. Zatrudniony w (...) L. zarabia miesięcznie ok. 1400 zł. Jest żonaty, nie posiada żadnych osób na utrzymaniu. Nie był uprzednio karany za czyny podobne. ( dowód: wyjaśnienia obwinionego Z. K. ) Z. K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Na etapie czynności wyjaśniających odmówił składania wyjaśnień. W toku postępowania sądowego dołączył zdjęcia wykonane w miejscu, gdzie doszło do zderzenia pojazdów oraz własne szkice sytuacyjne. Na rozprawie głównej zapewniał, że manewr skrętu w obrębie przedmiotowego skrzyżowania wykonał prawidłowo. Podniósł, że sposób naniesienia poziomych znaków drogowych uniemożliwia wykonanie manewru skrętu w lewo inaczej, aniżeli wykonał. Stwierdził, że do zderzenia pojazdów doprowadził drugi kierujący, który jechał z nadmierną prędkością i na widok autobusu, który się zatrzymał, nie był w stanie wyhamować. SĄD ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dał wystarczające podstawy do poczynienia prawidłowych ustaleń w zakresie winy i sprawstwa Z. K. bez konieczności sięgania do innych źródeł dowodowych, w tym opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego. Zgodnie z art. 193 k.p.k. mającym odpowiednie zastosowanie w sprawach o wykroczenia Sąd dopuszcza dowód z opinii biegłego wówczas, gdy wyjaśnienie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych. Takie okoliczności w sprawie nie zachodzą i sięganie po tenże dowód przedłużyłoby niepotrzebnie w sposób oczywisty postępowanie w sprawie. Zasadniczo obwiniony nie przeczył ogólnym ustaleniom odnośnie miejsca i przebiegu zdarzenia, jakie przy tym wynikały z dalszych dowodów w postaci zeznań świadka A. D. , dokumentacji fotograficznej oraz zapisu kamery znajdującej się w autobusie kierowanym przez obwinionego. Obwiniony upatrywał przyczyny zderzenia pojazdów w rozwinięciu przez drugiego kierowcę prędkości nadmiernej uniemożliwiającej wykonanie skutecznego manewru hamowania. Jest to jednak nieudolna linia obrony, ponieważ w bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym ze zderzeniem pojazdów pozostaje nie prędkość nadjeżdżającego ul. (...) w kierunku skrzyżowania swoim pasem ruchu kierowcy F. , ale technika jazdy obwinionego, który ewidentnie ścinając zakręt zajechał drogę A. D. stwarzając sytuację kolizyjną. Twierdzenie obwinionego z toku rozprawy, jakoby manewr skrętu w lewo wykonał prawidłowo jest odosobnione i nie znajduje oparcia w dokumentacji fotograficznej, ani w zapisie toru jazdy autobusu, który to zapis dostarczył Sądowi sam obwiniony. Widoczne na zdjęciach krzyżujące się drogi są na tyle szerokie, że istnieje możliwość wykonania manewru skrętu w lewo w sposób bezpieczny na pasie ruchu, którym poruszał się obwiniony. Dostrzec wypada, że z zapisu kamery wynika jednoznacznie, że moment uderzenia pojazdu osobowego w autobus nastąpił bezpośrednio po zatrzymaniu autobusu. Nie jest więc prawdą, aby kierowca samochodu osobowego nadjeżdżał z dużą prędkością, odpowiednio daleko miał dostrzec autobus i przy mniejszej prędkości mógł podjąć skuteczny manewr hamowania. Nie sposób też przyznać mocy dowodowej fotografii dostarczonej przez obwinionego a mającej utrwalać widoczne na jezdni rzekome ślady hamowania pojazdu osobowego, skoro sam obwiniony w toku rozprawy głównej poinformował, iż sam na miejscu wyodrębnił te ślady. Ostrożnie należało ocenić szkice sytuacyjne przedstawione przez obwinionego. Jeden szkic wprawdzie, na którym uwidoczniono pojazdy w usytuowaniu pokolizyjnym wskazuje na sposób wykonania manewru skrętu zbieżny z innymi dowodami, a więc nieprawidłowy. Jednak drugi szkic, gdzie naniesiono pomiary dokonane przez obwinionego we własnym zakresie, wobec próby przekonania o nadmiernej prędkości A. D. , jest wykonany nieobiektywnie i nie znajduje pełnego odzwierciedlenia w dokumentacji fotograficznej z miejsca zdarzenia, w oparciu o którą Sąd orzekał w sprawie. Dał Sąd wiarę rzeczowym dowodom zgormadzonym w sprawie w postaci karty zdarzenia drogowego , policyjnej notatki urzędowej, wszystkich zdjęć i nagrania, bowiem uzupełniając się wzajemnie dowody te dały pełny obraz zaistniałego zdarzenia i podstawy do poczynienia kompleksowych ustaleń faktycznych. Jako, że z treścią powyższych dowodów w pełni korespondują zeznania świadka A. D. , Sąd także zeznaniom świadka dał wiarę. Z powyższymi dowodami w pełni korespondują również zeznania obecnego na miejscu funkcjonariusza Policji D. B. . Świadek ten -- w żaden sposób nie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy, przedstawił zwięźle przekonujące wnioski zbieżne z treścią zgromadzonej dokumentacji. Zeznaniom policjanta Sąd więc także dał wiarę w całości. Reasumując wiarygodny, zebrany w sposób obiektywny materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że obwiniony poprzez nieprawidłowe wykonanie skrętu w lewo doprowadził do zderzenia z prawidłowo jadącym pojazdem marki F. , czym stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a tym samym wyczerpał ustawowe znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Sąd ocenił, że stopień społecznej szkodliwości czynu, o jakim mowa w art.47 § 6 k.w. jest znaczny. Obwiniony doprowadził do kolizji drogowej wykonując obowiązki pracownicze jako zawodowy kierowca. Istotny jest nadto rodzaj naruszonych zasad porządku prawnego, a dotyczący zbagatelizowania poziomych znaków drogowych. Z okoliczność obciążającą wymiar kary Sąd przyjął godzinę popełnienia czynu, kiedy panuje ruch o istotnym natężeniu oraz miejsce –skrzyżowanie nieopodal budynku szkolnego. Za łagodzącą natomiast uznał wiek obwinionego oraz dotychczasową niekaralność za czyny podobne. W świetle powyższych okoliczności oraz stopnia społecznej szkodliwości wykroczenia Sąd uznał, że kara 250 zł grzywny spełni swoje cele prewencyjne i wychowawcze. Kara ta jest wyważona, sprawiedliwa i słuszna w odczuciu społecznym oraz daje podstawy do przyjęcia, że w przyszłości obwiniony zdyscyplinuje się i będzie przestrzegał porządku prawnego. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o regułę procesową wyrażoną w art. 627 k.p.k. mająca po myśli art. 118 § 1 k.p.w. i art. 119 k.p.w. odpowiednie zastosowanie w sprawach o wykroczenia. Koszty w sprawie – o charakterze zryczałtowanym wyniosły łącznie z opłatą karną 130 zł.