II UZ 42/11

Sygn. akt II UZ 42/11 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 23 listopada 2011 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca) 
SSN Bogusław Cudowski 
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec 
 
w sprawie z wniosku S. K. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych  
o wysokość świadczenia, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 listopada 2011 r., 
zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] 
z dnia 14 lipca 2011 r.,  
 
 
oddala zażalenie. 
 
UZASADNIENIE 
 
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny - Sąd 
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił skargę kasacyjną S. K. od wyroku tego 
Sądu z dnia 3 marca 2011 r. Sąd uzasadnił to tym, iż spór w przedmiotowej sprawie 
nie dotyczył ustalenia prawa do emerytury lecz jej wysokości – a jeżeli tak – to 
decydujące znaczenie dla dopuszczalności skargi kasacyjnej na mocy art. 3982 § 1 
k.p.c. ma wartość przedmiotu zaskarżenia, która jest mniejsza niż 10 000 zł. 
W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o jego 
uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu, 
zarzucając naruszenie art. 3982  § 1 k.p.c. i wywodząc w uzasadnieniu, że sprawa 

 
 
2 
niniejsza dotyczy ustalenia prawa do emerytury, a nie ustalenia wysokości 
emerytury. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Zażalenie jest bezzasadne. Wbrew wywodom skarżącego sprawa niniejsza 
nie jest sprawą o przyznanie emerytury, ponieważ z niespornych okoliczności 
faktycznych wynika, że ubezpieczony ma prawo do emerytury, przyznane mu 
decyzją organu rentowego z dnia 25 maja 2004 r. 
Zgłoszonego w dniu 6 listopada 2009r. - w aktualnym postępowaniu - 
wniosku o zaliczenie do okresu zatrudnienia okresu pracy w zakładzie stolarskim 
ojca K. K. od 1 lipca 1960 r. do 30 września 1974 r. nie można utożsamiać z 
wnioskiem o przyznane prawa do emerytury. Zgodnie z brzmieniem art. 109 ustawy 
z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń 
Społecznych (j.t. Dz. U. z 2009, Nr 153 poz. 1227) wysokość emerytury określonej 
w art. 53 ulega ponownemu ustaleniu na zasadach określonych w art. 110-113. Z 
kolei art. 112 i 113 powołanej ustawy reguluje kwestie ustalenia wysokości 
świadczenia przez doliczenie nieuwzględnionych dotychczas w wymiarze 
świadczenia okresów składkowych lub nieskładkowych. Zatem wskazany wyżej 
wniosek ubezpieczonego zgodnie z powołanymi przepisami służył do ponownego 
obliczenia wysokości emerytury, a konkretnie przeliczenia podstawy wymiaru tego 
świadczenia, nie stanowił natomiast podstawy do przyznania innego, „nowego” 
świadczenia. 
Dlatego sprawa niniejsza jest sprawą o wysokość świadczenia, a w takim 
przypadku o dopuszczalności skargi decyduje wartość przedmiotu zaskarżenia 
wskazana w przepisie art. 3982 § 1 k.p.c. dla spraw z zakresu ubezpieczeń 
społecznych (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 2003.07.21 II UZ 45/03 
(OSNP 2004/11/200), w którym stwierdza się, że w sprawie o przyznanie renty z 
ubezpieczenia społecznego skarga kasacyjna nie przysługuje, jeżeli ubezpieczony 
w odwołaniu kwestionował jedynie jej wysokość, a wartość tego przedmiotu 
zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 22 k.p.c. w związku z art. 
3982 § 1 k.p.c.). 

 
 
3 
Sąd drugiej instancji prawidłowo ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia i 
trafnie przyjął, że skarga kasacyjna w sprawie jest niedopuszczalna, ponieważ 
wartość ta jest niższa od kwoty dziesięciu tysięcy złotych. Nie ulega wątpliwości, że 
przedmiotem sporu jest sprawa o świadczenie powtarzające się w rozumieniu art. 
22 k.p.c. Zgodne z tym przepisem wartością przedmiotu zaskarżenia jest 
dwunastokrotność kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy wysokością emerytury 
żądanej przez wnioskodawcę, a wypłacanej przez organ rentowy. Z ustaleń Sądu 
Apelacyjnego wynosi ona 2832,24 zł (12 x 236,02 zł). 
Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy uznał, że zachodziła podstawa 
do odrzucenia skargi kasacyjnej przez Sąd Apelacyjny na mocy art. 3986 § 2 k.p.c. i 
dlatego w oparciu o przepis art. 3941 § 3 k.p.c. w związku z art. 39814 k.p.c. 
zażalenie oddalił.