II UZ 3/06

Sygn. akt II UZ 3/06 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 11 kwietnia 2006 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec (przewodniczący, 
sprawozdawca) 
SSN Zbigniew Hajn 
SSN Jerzy Kwaśniewski 
 
 
w sprawie z odwołania S. W. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w W. 
o rentę z tytułu niezdolności do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych 
i Spraw Publicznych w dniu 11 kwietnia 2006 r., 
zażalenia ubezpieczonego na postanowienie Sądu Apelacyjnego we W. 
z dnia 25 sierpnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/05, 
 
oddala zażalenie. 
 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
Wyrokiem z dnia 3 marca 2005 r. Sąd Apelacyjny we W. oddalił apelację S. W. 
od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ś. z dnia 
29 października 2003 r. oddalającego odwołanie wnioskodawcy od decyzji Zakładu 
Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w W. z dnia 24 maja 2001 r., odmawiającej 
prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Skarga kasacyjna wnioskodawcy od 
powyższego wyroku została odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 
27 czerwca 2005 r. 

 
 
2 
W dniu 22 lipca 2005 r. wnioskodawca złożył skargę o wznowienie 
postępowania, jako podstawę wskazując art. 403 § 2 k.p.c. Skarżący powołał się na 
„późniejsze wykrycie okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogły 
mieć wpływ na wynik sprawy, gdyby miał możliwość skorzystania z nich w 
poprzednich postępowaniach, w postaci opinii lekarskiej z dnia 19 maja 2005 r., 
wydanej przez lekarza B. Ż., zawartej w skardze na Lekarzy Orzeczników 
skierowanej do Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej”. W uzasadnieniu skargi 
wnioskodawca podniósł, iż powyższa opinia lekarska jednoznacznie wskazała, iż 
opinie biegłych lekarzy angiologa, kardiologa i chirurga – ortopedy są rażąco 
niesłuszne, 
sprzeczne 
z 
elementarnymi 
zasadami 
wiedzy 
medycznej 
i 
nieprofesjonalne. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości 
zaskarżonego wyroku oraz poprzedzającego go wyroku Sądu Okręgowego oraz o 
przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. 
Postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2005 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę 
wskazując, iż w świetle art. 403 § 2 k.p.c. możliwość powoływania nowych dowodów 
oznacza, iż te dowody istniały już w toku procesu, ale strona o nich nie wiedziała, a 
wykryła je dopiero później. Oznacza to że środek dowodowy, który powstał po 
uprawomocnieniu się wyroku  nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. W 
konsekwencji skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej 
podstawie. 
W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca zarzucił naruszenie 
art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 410 § 1 k.p.c. i wniósł o jego uchylenie i „przekazanie 
sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania”. Skarżący podniósł, 
iż Sąd Apelacyjny omyłkowo przyjął, że opinia z dnia 19 maja 2005 r. została przez 
niego wskazana jako dowód, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy, a z którego 
nie mógł skorzystać w czasie trwania procesu. Opinia ta pozwoliła stwierdzić, przy 
uwzględnieniu rzeczywistego stanu jego zdrowia, że opinie wydane przez biegłych 
lekarzy są rażąco niesłuszne, sprzeczne z zasadami wiedzy medycznej i 
nieprofesjonalne.   
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.  
Zażalenie jest nieuzasadnione. W myśl art. 403 § 2 k.p.c. można żądać 
wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub 
środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których 
strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sformułowanie tego 

 
 
3 
przepisu wskazuje, że podstawą wznowienia mogą być wyłącznie takie fakty i 
dowody, które po pierwsze – istniały przed wydaniem zaskarżonego wyroku i dotyczą 
podstawy faktycznej roszczenia, a po drugie – mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. 
Trafne jest stanowisko Sądu Apelacyjnego, iż wskazana przez skarżącego opinia 
„starszego felczera medycyny anatomopatologa” z dnia 19 maja 2005 r. nie mieści 
się w kategoriach, o których mowa w art. 403 § 2 k.p.c. Skarżący w zażaleniu 
podnosi, iż „nigdy nie twierdził, że wskazana przez niego opinia z dnia 19 maja 2005 
r. mogła mieć wpływ na wynik sprawy”, a jedynie – jego zdaniem – pozwala ona na 
ustalenie niekompetencji lekarzy, którzy wydali opinie wbrew rzeczywistemu stanowi 
jego zdrowia. Tymczasem niedopuszczalna jest skarga o wznowienie postępowania 
oparta na zaświadczeniu lekarskim (opinii) wydanym po uprawomocnieniu się 
wyroku a zawierającym ocenę określonych zdarzeń, takich jak dokonanie oceny 
stanu zdrowia pod kątem niezdolności do pracy, albowiem nie stanowi ono 
późniejszego wykrycia okoliczności faktycznych i środków dowodowych dotyczących 
podstawy faktycznej roszczenia, jakie ma na uwadze przepis art. 403 § 2 k.p.c. (por. 
postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 1975 r., III PZP 4/75, OSNC z 
1976 r. nr 2, poz. 38, z dnia 25 czerwca 1998 r., II UKN 106/98, OSNAPiUS z 1999 r. 
nr 13, poz. 438 oraz z dnia 20 kwietnia 2000 r., II UKN 167/00, OSNAPiUS z 2001 r. 
nr 6, poz. 70). 
 
Z przytoczonych względów zażalenie podlega oddaleniu z mocy art. 39814 
k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.