II UK 209/03

Sygn. akt II UK 209/03 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2003 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jerzy Kwaśniewski w sprawie z wniosku A. E. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o rentę z tytułu niezdolności do pracy, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 14 listopada 2003 r., na skutek kasacji wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 2 kwietnia 2003 r., odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. U z a s a d n i e n i e Zgodnie z art. 393 KPC, jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1). W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 2 KPC, a rozważenie sprawy pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania. Wnosząca kasację w imieniu ubezpieczonej jej pełnomocnik będąca adwokatem błędnie (por. art. 392 KPC) skierowała kasację w stosunku do wyroku 2 Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 marca 2002 r. (Sądu pierwszej instancji). Podstawę tej kasacji, obejmującej – pomimo powyższego błędu – wyrok Sądu drugiej instancji stanowi naruszenie art. 233 § 1 KPC i art. 328 § 2 KPC. W związku z tym, że Sąd Najwyższy mógłby rozpoznać sprawę w granicach przytoczonej w kasacji jej podstawy (por. art. 39311 § 1 KPC) poza te granice wykracza zagadnienie prawne, które nie wiadomo dlaczego, według kasacji, ma dotyczyć art. 304 KPC i polegać na trudnościach w traktowaniu sytuacji związanych z ujawnieniem się w toku postępowania sądowego schorzeń strony nie rozpatrywanych dotychczas.