II UK 213/04

Sygn. akt II UK 213/04 
 
 
 
POSTANOWIENIE 
 
Dnia 22 marca 2005 r. 
Sąd Najwyższy w składzie : 
 
SSN Andrzej Kijowski 
 
 
w sprawie z wniosku H. D. 
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w L. 
o rentę z tytułu niezdolności do pracy, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń 
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 22 marca 2005 r., 
kasacji organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w  W. 
z dnia 15 kwietnia 2004 r., sygn. akt III AUa …/02, 
 
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania. 
 
 
U z a s a d n i e n i e 
 
 
Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych  w W., po 
rozpoznaniu sprawy z wniosku H. D. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń 
Społecznych -  Oddziałowi w L., wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2004 r. (III A Ua 
1823/02) oddalił apelację organu rentowego od wyroku Sądu Okręgowego -  Sądu 
Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w  W. z dnia 8 maja 2002 r. (IX2 U …/00), 
przyznającego wnioskodawczyni prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do 
pracy od dnia 10 października 1999 r. na okres do dnia 8 października 2002 r.  
 
W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd Apelacyjny przejął jako własne 
ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu w pierwszej instancji oraz podzielił 
ich prawną kwalifikację. Wnioskodawczyni, urodzona dnia 9 września 1955 r., 
prowadząca działalność gospodarczą, w dniu 8 października 1999 r. złożyła 

 
 
2 
wniosek o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Decyzją z dnia 3 
listopada 1999 r. organ rentowy odmówił wnioskodawczyni prawa do renty uznając 
w oparciu o orzeczenie lekarza orzecznika, że wnioskodawczyni jest zdolna do 
pracy.  
 
Sąd pierwszej instancji, w oparciu o opinię biegłych lekarzy specjalistów: 
neurologa i internisty ustalił, że stan po urazach głowy ze wstrząśnieniem mózgu w 
1989 r. i 1993 r. oraz padaczka pourazowa powodują częściową okresową 
niezdolność wnioskodawczyni do pracy na okres dwóch lat od dnia złożenia 
wniosku. W oparciu o opinię biegłych psychiatry i psychologa, Sąd ustalił, że 
przewlekła reakcja depresyjna i łagodne zaburzenia funkcji poznawczych nie 
powodują niezdolności wnioskodawczyni do pracy. W opinii uzupełniającej z dnia 
11 marca 2002 r. biegli ci stwierdzili, że stan zdrowia wnioskodawczyni skutkuje jej 
dalszą niezdolnością do pracy na okres jednego roku po dniu 8 października 2001 
r. W tym świetle, zdaniem Sądu Apelacyjnego wnioskodawczyni jest częściowo 
niezdolna do pracy, a zatem ma prawo do renty na podstawie art. 57 ustawy z dnia 
17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych 
(jednolity tekst: Dz. U. z 2004 r., Nr 39, poz. 353 ze zm.).  
  
 
Kasację od powyższego wyroku wniósł organ rentowy. Zaskarżając wyrok w 
całości, zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, w 
szczególności art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i 
rentach 
z 
Funduszu 
Ubezpieczeń 
Społecznych 
poprzez 
uznanie, 
że 
wnioskodawczyni jest niezdolna do pracy, w sytuacji, gdy z treści opinii biegłego 
lekarza psychiatrii wynika jednoznacznie, że wnioskodawczyni jest zdolna do pracy. 
Ponadto wskazał na naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na 
wynik sprawy, a w szczególności art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną ocenę 
zgromadzonego materiału dowodowego przez Sąd Apelacyjny i pominięcie 
okoliczności, 
że 
wnioskodawczyni 
prowadziła 
bez 
przeszkód 
działalność 
gospodarczą – sklep z odzieżą. W tym świetle organ rentowy wniósł o uchylenie 
zaskarżonego wyroku  oraz wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie temu Sądowi 
sprawy do ponownego rozpoznania. Organ rentowy uzasadnił złożenie kasacji tym, 
że w sprawie doszło do oczywistego naruszenia prawa – art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy 

 
 
3 
o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz art. 233 § 1 
k.p.c.  
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:  
Kasacja nie zasługuje na przyjęcie do rozpoznania.. 
Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty 
nie narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd 
Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie 
występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów 
prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w 
orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1).  
W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 393 § 
2 k.p.c., a rozpatrzenie sprawy pod kątem okoliczności z § 1 tego przepisu 
uzasadnia odmowę przyjęcia kasacji do rozpoznania.   
W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy nie dopatruje się nieważności 
postępowania, jak również nie stwierdza oczywistego naruszenia prawa przez Sąd 
Apelacyjny. Wystąpienie tej przesłanki można potwierdzić wyłącznie wówczas, gdy 
naruszenie prawa jest „stwierdzalne” na pierwszy rzut oka, bez potrzeby wnikliwego 
badania sprawy (por. uzasadnienie uchwały  składu siedmiu sędziów Sądu 
Najwyższego z dnia 17 stycznia 2001 r., III CZP 49/00). Tymczasem w 
przedmiotowym stanie faktycznym oczywistość naruszenia prawa nie występuje. 
Wprawdzie można mieć wątpliwości, czy w świetle przepisów powołanych przez 
skarżącego, nie wyłania się istotne zagadnienie prawne dotyczące możliwości 
nabycia prawa do renty w razie równoległego prowadzenia działalności 
gospodarczej, lecz skarżący zagadnienia tego nie sformułował, nie mówiąc już o 
przedstawieniu  wywodów stanowiących  jego szczegółowe umotywowanie.     
Z powyższych względów Sąd  Najwyższy na podstawie art. 3937 § 1  w 
związku z art.  393 k. p. c. orzekł jak w sentencji.