II UK 209/03

Sąd Najwyższy, działając na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 listopada 2003 r., rozpoznał kasację wniesioną przez wnioskodawczynię A. E. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych w sprawie dotyczącej renty z tytułu niezdolności do pracy. Sąd Najwyższy, na skutek kasacji od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 2 kwietnia 2003 r., postanowił odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania. Uzasadnienie tej decyzji opiera się na przepisach Kodeksu postępowania cywilnego, w szczególności art. 393 KPC. Sąd wskazał, że odmowa przyjęcia kasacji może nastąpić, gdy zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w sposób oczywisty i nie zachodzi nieważność postępowania, a jednocześnie nie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów budzących wątpliwości lub rozbieżności w orzecznictwie, a kasacja jest oczywiście bezzasadna. W niniejszej sprawie Sąd Najwyższy uznał, że nie zachodzą przesłanki z art. 393 § 2 KPC, a rozważenie sprawy pod kątem § 1 tego przepisu również uzasadnia odmowę. Dodatkowo, zauważono błąd pełnomocnika wnioskodawczyni, który błędnie skierował kasację do wyroku sądu pierwszej instancji (Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 marca 2002 r.), zamiast do wyroku sądu drugiej instancji. Podstawy kasacji, obejmujące naruszenie art. 233 § 1 KPC i art. 328 § 2 KPC, nie pozwoliły na wyjście poza granice sprawy w celu rozważenia podnoszonego zagadnienia prawnego dotyczącego art. 304 KPC i traktowania schorzeń ujawnionych w toku postępowania.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający