II UK 188/16

Sygn. akt II UK 188/16
POSTANOWIENIE
Dnia 21 lutego 2017 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Halina Kiryło
w sprawie z wniosku M. B.
‎
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych […] Oddział w P.
‎
o emeryturę,
‎
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 lutego 2017 r.,
‎
skargi kasacyjnej organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎
z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt III AUa […],
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 22 października 2015 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego z P. z dnia 15 lipca 2014 r. oraz poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych […] Oddziału w P. i przyznał odwołującemu się M. B. prawo do emerytury od dnia 14 stycznia 2014 r.
Powyższy wyrok został w całości zaskarżony skargą kasacyjną organu rentowego. Skargę oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i wskutek tego błędne zastosowanie, polegające na dokonaniu przez Sąd Apelacyjny w […] w zaskarżonym wyroku błędnej wykładni przepisu art. 184 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 1440) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013 r. oraz w związku z § 2 pkt 1 i § 4 pkt 2, § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.) i przyjęciu, że stanowisko pracy odwołującego się należy zakwalifikować pod poz. 38 działu IV (w Chemii) wykazu A, stanowiącego załącznik do tego rozporządzenia. Organ rentowy wniósł o uchylenie i zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie apelacji; ewentualnie wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w […] w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
Jako przesłankę przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał oczywistą zasadność skargi. W ocenie skarżącego, zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty narusza przepisy art. 184 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS i w związku z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zdaniem organu rentowego, dokonana przez Sąd Apelacyjny wykładnia, wbrew orzecznictwu Sądu Najwyższego, sprowadza się do bezpodstawnego przyjęcia, że dla kwalifikacji danego rodzaju pracy, jako pracy w szczególnych warunkach, nie ma znaczenia przyporządkowanie tejże pracy do określonej branży.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.
Skarga kasacyjna, jako szczególny środek zaskarżenia, służy realizacji interesu publicznego w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości. Funkcje postępowania kasacyjnego powodują, że wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz jego uzasadnienie powinny koncentrować się na wykazaniu, iż w konkretnej sprawie zachodzą okoliczności przemawiające za interwencją Sądu Najwyższego. Rozpoznanie skargi kasacyjnej następuje tylko z przyczyn kwalifikowanych, wymienionych w art. 398
9
§ 1 pkt 1-4 k.p.c. i tylko w przypadku przekonania Sądu Najwyższego przez skarżącego, za pomocą jurydycznej argumentacji, że zachodzi publicznoprawna potrzeba rozstrzygnięcia sformułowanego w skardze zagadnienia prawnego przy jej merytorycznym rozpoznawaniu.
Zgodnie z art. 398
9
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W razie powołania tej przesłanki przedsądu, jaką jest oczywista zasadność skargi kasacyjnej, należy w motywach wniosku zawrzeć wywód prawny wyjaśniający, w czym wyraża się owa oczywistość i przedstawić argumenty na poparcie tego twierdzenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, LEX nr 198531, z dnia 10 sierpnia 2006 r., V CSK 204/06, LEX nr 421035, z dnia 9 stycznia 2008 r., III PK 70/07, LEX nr 448289, z dnia 11 stycznia 2008 r., I UK 283/07, LEX nr 448205, z dnia 3 kwietnia 2008 r., II PK 352/07, LEX nr 465859 i z dnia 5 września 2008 r., I CZ 64/08). O ile dla uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawa jest usprawiedliwiona, to dla przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędne jest wykazanie kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, polegającej na jego oczywistości widocznej prima facie, przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej, bez potrzeby wchodzenia w szczegóły czy dokonywania pogłębionej analizy tekstu wchodzących w grę przepisów i doszukiwania się ich znaczenia (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 16 września 2003 r., IV CZ 100/03, LEX nr 82274, z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, LEX nr 375616, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX nr 453107, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, LEX nr 490364, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, LEX nr 491538 i z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, LEX nr 494134). W judykaturze podkreśla się, iż przesłanką przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że chybiona jest teza o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej. Prawdą jest, że   zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, kwalifikacja pracy jako pracy w warunkach szczególnych odbywa się, co do zasady, na podstawie kryterium stanowiskowo-branżowego. Oznacza to, że przynależność pracodawcy do określonej gałęzi gospodarki ma znaczenie istotne i nie można dowolnie, z naruszeniem postanowień rozporządzenia Ray Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.U. Nr 8, poz. 43 ze zm.), wiązać konkretnych stanowisk pracy z branżami, do których nie zostały one przypisane w tym akcie prawnym (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 maja 2011 r.,
III UK 174/10
, LEX nr 901652; z dnia 3 czerwca 2008 r.,
I UK 381/07
, LEX nr 494112; z dnia 16 czerwca 2009 r.,
I UK 20/09
, LEX nr 515698; z dnia 16 czerwca 2009 r.,
I UK 24/09
, LEX nr 518067; z dnia 1 czerwca 2010 r.,
II UK 21/10
, LEX nr 619638; z dnia 19 maja 2011 r.,
III UK 174/10
, LEX nr 901652). Jednakże w judykaturze Sądu Najwyższego wyrażany jest też pogląd, że nie ma podstaw do zanegowania świadczenia pracy w warunkach szczególnych tylko dlatego, że praca została przyporządkowana w załączniku do rozporządzenia do innego działu przemysłu, jeżeli pracownik w ramach swoich obowiązków stale i w pełnym wymiarze czasu pracy narażony był na działanie tych samych czynników, na które narażeni byli pracownicy innego działu przemysłu, w ramach którego takie same prace zaliczane są do pracy w szczególnych warunkach, lecz podstawowe znaczenie dla stwierdzenia, czy wykonywana praca jest pracą w szczególnych warunkach, ma ustalenie, czy konkretne stanowisko narażone jest na ekspozycję na czynniki szkodliwe w stopniu równym, co stanowi element stanu faktycznego (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2014 r.,
I UK 314/13
, OSNP 2015 nr 5, poz. 66 i z dnia 24 marca 2015 r.,
I UK 279/14
, niepublikowany). Wskazuje się,
że
od kryterium branżowego można odstąpić w pewnych sytuacjach, gdy wykonywana jest praca uznana za szkodliwą dla jednej branży, mimo iż warunki jej wykonywania w innej branży są tak samo szkodliwe. Jeżeli pracownik w ramach swoich obowiązków stale i w pełnym wymiarze czasu pracy narażony był na działanie tych samych czynników, na które narażeni byli pracownicy innego działu przemysłu, w ramach którego to działu takie same prace zaliczane są do pracy w szczególnych warunkach, to zróżnicowanie tych stanowisk pracy musiałoby być uznane za naruszające zasadę równości w zakresie uprawnień do ubezpieczenia społecznego pracowników wykonujących taką samą pracę (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 3 sierpnia 2016 r., I UK 282/15, niepublikowany; z dnia 26 marca 2014 r.,
II UK 368/13
, OSNP 2015 nr 7, poz. 99; z dnia 6 lutego 2014 r.,
I UK 314/13
, OSNP 2015 nr 5, poz. 66; 9 marca 2010 r.,
I UK 324/09
, LEX nr 1001287).
W okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, skoro rozstrzygając spór Sąd drugiej instancji przyjął jedną z prezentowanych wyżej linii orzeczniczych i zastosował ją do stanu faktycznego ustalonego w sposób wiążący dla Sądu Najwyższego.
Konkludując, wobec niewykazania istnienia powołanej w skardze kasacyjnej przesłanki przedsądu, z mocy art. 398
9
§ 2 k.p.c. należało orzec jak w sentencji.
l.n