II SO/Ol 2/26

II SO/Ol 2/26 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2026-02-25
Data wpływu
2026-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6051 Dokumenty stwierdzające tożsamość
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 6, art. 173 par. 1, art. 175, art. 178
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej F. W. od postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 3 lutego 2026 r., sygn. akt II SO/Ol 2/26 w sprawie z wniosku F. W. w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego pomiędzy F. W. a Wójtem Gminy S. postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Postanowieniem z 3 lutego 2026 r., sygn. akt II SO/Ol 2/26, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił wniosek F. W. (dalej jako: "skarżący")
w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego pomiędzy skarżącym a Wójtem Gminy S.
Pismem z 16 lutego 2026 r., skarżący wniósł do tutejszego Sądu osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od ww. wyroku, podnosząc, że niezbędne jest bezzwłoczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej jako: "p.p.s.a."), od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Natomiast w myśl art. 178 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Stosownie do art. 175 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przepisu tego nie stosuje się, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej RP albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (art. 175 § 2 p.p.s.a.).
Wyjaśnić w tym miejscu skarżącemu należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym sporządzanie skargi kasacyjnej przez podmiot nieuprawniony jest brakiem nieusuwalnym, skutkującym odrzuceniem skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnej na podstawie art. 178
(por. B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa
2018, LEX/el. oraz A. Sikorski, Przymus adwokacko-radcowski w postępowaniu sądowoadministracyjnym, ZNSA 2017, nr 2, s. 61). Tym samym, wojewódzki sąd administracyjny powinien odrzucić skargę bez wzywania do usunięcia braków, w sytuacji, gdy skargę sporządzi i podpisze podmiot nieuprawniony (por. postanowienie NSA
z 28 stycznia 2004 r., sygn. akt FSK 3/04, Monitor Prawniczy 2004, Nr 5, s. 202). Skarga kasacyjna sporządzona przez stronę osobiście jest dotknięta brakiem formalnym, który nie może zostać uzupełniony, a skarga taka podlega odrzuceniu a limine na podstawie art. 178 p.p.s.a. Uchybienie to stanowi bowiem przypadek niedopuszczalności skargi kasacyjnej - zupełny brak jej skuteczności (postanowienie NSA z 15 września 2021 r., sygn. akt I OZ 299/21, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Wskazać należy, że tutejszy Sąd doręczając skarżącemu odpis postanowienia udzielił – zgodnie z art. 6 p.p.s.a. – potrzebnych wskazówek, co do czynności procesowych, pouczył o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań; w piśmie z 4 lutego poinformował skarżącego, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem tutejszego Sądu biegnie od dnia doręczenia odpisu postanowienia i pouczył, że skarga kasacyjna, pod rygorem odrzucenia, powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego: adwokatem lub radcą prawnym albo doradcą podatkowym - w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami albo rzecznikiem patentowym - w sprawach własności przemysłowej
(k. 13 akt sądowych). Analiza akt w przedmiotowej sprawie nie dała zaś podstaw do przyjęcia, że skarżący jest podmiotem uprawnionym do sporządzenia skargi kasacyjnej, wymienionym w art. 175 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Skoro zatem wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, lecz osobiście przez skarżącego, który nie jest adwokatem, radcą prawnym, sędzią, prokuratorem, notariuszem radcą Prokuratorii Generalnej RP, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, to Sąd miał obowiązek ją odrzucić jako niedopuszczalną.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie,
na podstawie art. 178 w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.