II SO/Lu 11/26

II SO/Lu 11/26 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2026-09-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Brygida Myszyńska-Guziur /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Wymierzono organowi grzywnę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Brygida Myszyńska - Guziur po rozpoznaniu w dniu 2 września 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. S. o wymierzenie grzywny Kołu Łowieckiemu nr [...] "[...]" w L. za nieprzekazanie skargi do sądu p o s t a n a w i a I. wymierzyć Kołu Łowieckiemu nr [...] "[...]" w L. grzywnę w wysokości 300 (trzysta) złotych; II. zasądzić od Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w L. na rzecz M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
M. S. (wnioskodawca, skarżący) złożył w dniu 29 lipca 2026 r. wniosek o wymierzenie Kołu Łowieckiemu nr [...] "[...]" w L. (organ) grzywny za nieprzekazanie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Wniosek został złożony w następujących okolicznościach sprawy:
Pismem z 2 marca 2026 r. skarżący wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z 2 lutego 2026 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Korespondencja sądowa zawierająca skargę została doręczona organowi 16 marca 2026 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w sprawie sygn. II DK/Lu 17/26).
29 lipca 2026 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu w ustawowym terminie oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
19 sierpnia 2026 r. (data nadania w placówce pocztowej) skarga na bezczynność organu wraz z odpowiedzią na skargę została przekazana sądowi i zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/Lu 214/26.
W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, organ wniósł o jego oddalenie. Uzasadniał, że przekroczenie ustawowego terminu do przekazania skargi nastąpiło w wyniku niezamierzonego przeoczenia o charakterze organizacyjnym, zaś zarzucany stan bezczynności ustał, bowiem skargę z aktami sprawy przekazano już do sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako: "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, organ ten zaś obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od daty jej wniesienia.
Stosownie do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej jako: u.d.i.p.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym, że:
1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi;
2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.
Wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi do sądu administracyjnego w ustawowym terminie zasługuje na uwzględnienie.
Pismem z dnia 2 marca 2026 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu, którą doręczono organowi 16 marca 2026 r. Stosownie do przywołanych wyżej art. 54 § 2 p.p.s. i art. 21 pkt 1 u.d.i.p., skarga, wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę powinna zostać przekazana do sądu do dnia 31 marca 2026 r. Organ przekazał sprawę do sądu dopiero w dniu 19 sierpnia 2026 r. (sprawa zarejestrowana pod sygn. II SAB/Lu 214/26), a zatem niemal 5 miesięcy po upływie ustawowego terminu.
Argumentacja organu podniesiona w piśmie z 19 sierpnia 2026 r. pozostaje bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia, bowiem ani wewnętrzne, organizacyjne nieprawidłowości, ani fakt pozostawania przez skarżącego w konflikcie z organem, nie usprawiedliwia opóźnienia w przekazaniu skargi do sądu. Nadmienić trzeba, że okoliczności tego rodzaju mogą być istotne dla rozpoznania sprawy, której przedmiotem jest bezczynność organu, ale nie mają żadnego znaczenia w perspektywie obowiązku organu przekazania skargi do sądu w ustawowym terminie. Niezależnie od tego, na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w sytuacji wniesienia skargi, organ ma bezwzględny obowiązek przekazania tej skargi (wraz z aktami i odpowiedzią) w terminie ustawowym, wynoszącym w tym przypadku 15 dni. Naruszenie tego obowiązku uzasadnia wymierzenie grzywny, na wniosek skarżącego.
W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest już pogląd, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter dyscyplinująco-restrykcyjny (por. przykładowo postanowienia NSA z 17 kwietnia 2013 r., I OZ 232/13; z 25 kwietnia 2013 r., I OZ 278/13; z 12 lutego 2014 r., I OZ 72/14; z 6 marca 2014 r., I OZ 141/14; z 22 lipca 2014 r., I OZ 489/14; z 23 września 2014 r., I OZ 759/14). Ma służyć nie tylko zmuszeniu organu do wykonania ciążącego na nim obowiązku przekazania skargi do sądu, ale także napiętnowania już popełnionych zaniedbań w tym zakresie, tak aby nie powtarzały się one w przyszłości.
W zakresie wymiaru grzywny ustawodawca nie wskazał konkretnych dyrektyw orzekania, poza górną jej granicą - dziesięciokrotność przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Jak trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu 17 stycznia 2014 r. (I OZ 1259/13), sąd administracyjny - rozważając zasadność grzywny i miarkując jej wysokość - może brać pod uwagę takie okoliczności, jak m.in. charakter, pozycję i sytuację organu administracji; przykład, jaki postępowanie tego organu daje innym; wagę uchybienia w świetle standardów państwa prawnego; potrzebę kształtowania autorytetu wymiaru sprawiedliwości w optyce organów; a wreszcie i to, czy wnioskujący o wymierzenie grzywny będzie mógł mieć obiektywne poczucie, że wymierzona grzywna i związana z nią dolegliwość dla organu jest proporcjonalna do negatywnych konsekwencji, jakie wnioskującemu o wymierzenie grzywny przyniosło niedopełnienie przez organ dyspozycji art. 54 § 2 p.p.s.a.
W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie zasadne jest wymierzenie organowi grzywny w kwocie 300 zł.
Określając wymiar grzywny Sąd wziął pod uwagę, że długość zwłoki, jakiej dopuścił się organ w przekazaniu skargi, wyniosła niemal 5 miesięcy, podczas, gdy regulacje ustawowe (art. 21 u.d.i.p.) wskazują na konieczność zapewnienia szybkiej ścieżki rozpoznania skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wiąże się to z koniecznością restrykcyjnego przestrzegania skróconych terminów przekazania do sądu administracyjnego skargi, któremu to obowiązkowi organ niewątpliwie uchybił. Jednocześnie Sąd wziął pod uwagę okoliczność, że Koło Łowieckie nie jest organem administracji publicznej sensu stricto, a skarga ostatecznie została przekazana Sądowi. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, grzywna w orzeczonej kwocie 300 zł, spełni swoją funkcję represyjną i sygnalizacyjną.
O wymierzeniu organowi grzywny Sąd orzekł na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto na treści art. 200 i 205 § 1 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął kwotę 100 zł uiszczoną tytułem wpisu od wniosku.