Pełny tekst orzeczenia

II SAB/WR 996/25

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

II SAB/Wr 996/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-07-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Olga Białek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi I. M. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego H. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 17 lipca 2025 r. I. M. (dalej: skarżący) reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego H. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 30 lipca 2025 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numerów PESEL strony skarżącej i jej przedstawiciela ustawowego bądź złożenie oświadczenia o nieposiadaniu przez stronę skarżącą i jej przedstawiciela ustawowego numeru PESEL oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktu urodzenia strony skarżącej – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została skutecznie doręczona na wskazany w skardze adres do doręczeń, poprzez dorosłego domownika, w dniu 2 września 2025 r. (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru – k. 12 akt sądowych), jednak do dnia wydania niniejszego postanowienia czynności wskazane w wezwaniu nie zostały wykonane.
Sąd nadto z urzędu dysponuje wiedzą, że pod sygn. akt II SA/Wr 887/25 została już uprzednio zarejestrowana skarga tego samego skarżącego w tym samym przedmiocie, która wpłynęła do organu w dniu 2 lipca 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona.
O wystąpieniu przesłanki określonej w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. można mówić w sytuacji, w której zachodzi tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. Tożsamość ta musi obejmować elementy podmiotowe i przedmiotowe. Musi zatem dotyczyć tego samego podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna. Przez zaś pojęcie "pomiędzy tymi samymi stronami" należy rozumieć nie tylko sytuację tożsamości skarżącego i strony przeciwnej (art. 32 p.p.s.a.), ale również sytuację tożsamości innych uczestników postępowania (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. C.H.Beck 2023, s. 455-456 oraz powołane tam orzecznictwo).
Przedmiotem niniejszej sprawy jest bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały. Skarga ta wpłynęła do organu w dniu 17 lipca 2025 r. Podkreślić zaś należy, że skarga złożona przez I. M. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego H. M. (również na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt stały, a więc w tym samym przedmiocie), została już uprzednio zarejestrowana w Sądzie pod sygn. akt II SA/Wr 887/25. Skarga ta wpłynęła do organu w dniu 2 lipca 2025 r., co oznacza, że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte wcześniej, niż postępowanie wszczęte przedmiotową skargą (zarejestrowaną pod sygnaturą akt II SA/Wr 996/25).
Powstanie stanu sprawy w toku stworzyło przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny, a stan taki trwa od momentu wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 22 sierpnia 2023 r., sygn. akt II SAB/Rz 80/23, dostępne w CBOSA). W tych okolicznościach zatem przyjąć należało, że wobec zaistnienia w sprawie tożsamości przedmiotowej (obie skargi dotyczą bezczynności Wojewody w zakresie zezwolenia na pobyt stały) i podmiotowej (I. M. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego H. M.), ponowna skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego, skarga dotknięta była również brakami formalnymi, w związku z czym strona skarżąca została wezwana do ich usunięcia poprzez podanie numerów PESEL strony skarżącej i jej przedstawiciela ustawowego bądź złożenie oświadczenia o nieposiadaniu przez stronę skarżącą i jej przedstawiciela ustawowego numeru PESEL oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktu urodzenia strony skarżącej. Jak wynika z adnotacji doręczyciela pocztowego, widniejącej na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 12 – z.p.o.), doręczenie wezwania nastąpiło w dniu 2 września 2025 r. W konsekwencji termin do dokonania wskazanych w zarządzeniu czynności upłynął z dniem 9 września 2025 r. (wtorek). Do dnia wydania niniejszego postanowienia braki formalne skargi nie zostały uzupełnione. Należy przy tym zaznaczyć, że strona skarżąca została pouczona o rygorze odrzucenia skargi w przypadku niewykonania zarządzenia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.