II SAB/WA 524/23

II SAB/Wa 524/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-03-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-08-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Koziarski
Ewa Radziszewska-Krupa /przewodniczący/
Joanna Kube /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 1788/24 - Wyrok NSA z 2025-06-12
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149 § 1 pkt 3, art. 149 §  1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2024 r. sprawy ze skargi A. U. na bezczynność Prezesa Krajowej Rady Fizjoterapeutów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezes Krajowej Rady Fizjoterapeutów dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego A. U. z dnia [...] czerwca 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Krajowej Rady Fizjoterapeutów w rozpatrzeniu wniosku skarżącego A. U. z dnia [...] czerwca 2023 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Krajowej Rady Fizjoterapeutów na rzecz skarżącego A. U. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
A. U. (dalej: "wnioskodawca" "skarżący") w dniu [...] czerwca 2023 r., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") zwrócił się drogą elektroniczną do Prezesa Krajowej Rady Fizjoterapeutów (dalej: "Prezes KRF") o udzielenie informacji:
Jaka jest aktualnie wysokość wymagalnych (przeterminowanych) i niezapłaconych w terminie należności wobec kontrahentów KIF?
Jeśli takie są, to proszę o wskazanie numerów faktur, wysokości należności, terminów należności i powodu niezapłacenia faktur w terminie?
Zaznaczył, że wnioskowane informacje należy przesłać mu na adres mailowy.
W odpowiedzi, pismem z dnia 11 lipca 2023 r. poinformowano wnioskodawcę, iż we wskazanym we wniosku zakresie w Krajowej Izbie Fizjoterapeutów nie ma wymagalnych (przeterminowanych) i niezapłaconych w terminie należności, które stanowiłyby informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W konsekwencji brak jest informacji podlegających udostępnieniu we wnioskowanym trybie przewidzianym w art. 10 ust. 1 u.d.i.p.
Skarżący w dniu 26 lipca 2023 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa KIF, w której zarzucił skarżonemu organowi naruszenie:
1. art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek;
2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniona na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez niezastosowanie się do ww. przepisów, polegające na niezrealizowaniu w jakimkolwiek zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej;
3. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, podczas gdy żądana informacja dotyczy organizacji samorządu, organów i osób sprawujących w nich funkcje oraz majątku samorządu (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b i f u.d.i.p.), zasad funkcjonowania samorządu zawodowego (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) oraz majątku samorządu zawodowego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.).
Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o:
zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2023 r.
w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi;
stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;
zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarżący zwrócił uwagę, że z udzielonej mu odpowiedzi z dnia 11 lipca
2023 r. wynika, iż organ uważa, że część żądanej informacji nie jest informacją publiczną, bowiem dotyczy informacji o działalności związanej ze środkami pochodzącymi ze składek członkowskich, a nie środków publicznych.
W ocenie skarżącego, twierdzenie to jest błędne, ponieważ samorząd zawodowy fizjoterapeutów działa na podstawie ustawy z dnia 25 września 2015 r.
o zawodzie fizjoterapeuty (Dz. U. z 2022 r. poz. 168 i 1733). Samorząd i jego organy działają zatem na podstawie ustawy i w jej granicach. Zaś środki pochodzące ze składek są środkami, które państwo mocą ustawy, pozwoliło uzyskiwać samorządowi od swoich członków, celem realizacji zadań publicznych. Oznacza to, że środki ze składek mają być przeznaczane na wykonywania zadań publicznych, a na podstawie u.d.i.p. zagwarantowana jest w tym zakresie kontrola społeczna ich wydatkowania.
Skarżący zaznaczył przy tym, że żądanie objęte jego wnioskiem dotyczy również kwestii organizacji i zasad funkcjonowania samorządu, a to także stanowi informację publiczną.
Podkreślił, że przynależność fizjoterapeutów do samorządu jest obowiązkowa (art. 3 ust. 2 ustawy), a zatem chcąc wykonywać zawód fizjoterapeuty należy przynależeć do samorządu. Wykonywanie zawodu bez przynależności do samorządu jest traktowane jako czyn zabroniony (art. 136 i 137 ustawy).
Dodał też, że zgodnie z art. 63 ust. 2 pkt 4 ustawy, członkowie samorządu są obowiązani regularnie opłacać składkę członkowską, a na podstawie art. 77 pkt 9 ustawy, do zakresu działania Krajowej Rady Fizjoterapeutów należy określanie wysokości składki członkowskiej i zasad jej podziału oraz wysokości opłat manipulacyjnych, a zatem uważa, że każda osoba może dowiedzieć się w jaki sposób składki są rozdysponowywane przez KRF.
Zdaniem skarżącego, skoro składki przeznaczane są na zadania publiczne określone ustawowo, to ich charakter jest przynajmniej zbliżony do daniny publicznej na rzecz samorządu zawodowego, a właściwie na rzecz państwa za pośrednictwem samorządu zawodowego, który w imieniu państwa realizuje zadania konstytucyjne
i ustawowe. Państwo obciążyło tą daniną określoną kategorię osób - fizjoterapeutów. Zwrócił uwagę, że dochodzenie zaległości ze składek jest objęte trybem przymusu państwowego, właściwego dla danin publicznych. Zgodnie z art. 84 ustawy nieopłacone w terminie składki członkowskie i koszty postępowania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej podlegają egzekucji w trybie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427, z późn. zm.).
Skarżący stwierdził, iż nie ma wątpliwości, co do tego, że organ wykonuje zadania publiczne i jest podmiotem zobowiązanym w świetle u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Oznacza to zatem, że informacje objęte żądaniem stanowią informacje publiczne i jako takie powinny zostać mu udostępnione. Skoro zaś organ tego nie zrobił, pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Prezes KRF wniósł o jej oddalenie w całości, jako bezzasadnej.
Na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: "p.p.s.a.", wniósł
o dopuszczenie dowodu z następujących dokumentów:
uchwały nr [...] Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia [...] czerwca 2023 r. w sprawie zatwierdzenia sprawozdania z wykonania budżetu Krajowej Izby Fizjoterapeutów za rok 2022;
uchwały nr [...] Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia [...] listopada 2022 r. w sprawie zatwierdzenia budżetu Krajowej Izby Fizjoterapeutów za rok 2023;
uchwały nr [...] Krajowej Rady Fizjoterapeutów z dnia [...] kwietnia 2023 r. zmieniającej uchwałę w sprawie zatwierdzenia budżetu Krajowej Izby Fizjoterapeutów za rok 2023;
na okoliczność wykazania, że działalność Krajowej Izby Fizjoterapeutów, w tym ewentualne zaległości w zapłacie wymagalnych należności wobec kontrahentów KIF, finansowane są ze środków własnych Izby, a nie ze środków publicznych, a w związku z powyższym, informacje w zakresie wymagalnych (przeterminowanych)
i niezapłaconych w terminie należności nie stanowi informacji publicznej w ramach u.d.i.p. i nie podlega udostępnieniu.
W przedmiotowej sprawie żądane przez skarżącego informacje, nie są informacjami publicznymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p., ponieważ finansowanie należności wobec kontrahentów KIF pochodzi ze środków własnych Izby, nie zaś środków publicznych.
Organy samorządu zawodowego mają obowiązek udzielenia tylko takich informacji, które dotyczą określonego zakresu ich uprawnień, pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych przez nie zadań w sferze publicznej, co do których dysponują i gospodarują majątkiem publicznym.
Skoro więc fundusze jakimi dysponuje pytany podmiot, nie pochodzą od organów władzy publicznej, to jako oczywista jawi się konkluzja, iż dysponowanie tymi środkami przez KIF wyjęte jest spod ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie dotyczy bowiem dysponowania środkami publicznymi.
Dla określenia wyznaczonego konstytucyjnie zakresu prawa do informacji istotne jest bowiem ustalenie rozumienia pojęcia "działalności" organów samorządu zawodowego w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej
i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Jest to zatem aktywność ukierunkowana na wypełnienie określonego zadania i zrealizowanie określonego celu, a nie jakakolwiek aktywność.
Załączone do odpowiedzi na skargę uchwały Krajowej Rady Fizjoterapeutów wskazują jednoznacznie, że działalność Krajowej Izby Fizjoterapeutów jest finansowana ze środków własnych Izby. Zgodnie z powyższymi uchwałami przychodami Krajowej Izby Fizjoterapeutów są:
składki członkowskie
opłaty z tytułu wydawania zaświadczeń
opłaty z tytułu uzyskiwania prawa wykonywania zawodu
opłaty za wpis do rejestru praktyk zawodowych
opłaty za egzamin z języka polskiego
opłaty za uznanie kwalifikacji
opłatę za wymianę PWZFz
przychody ze sprzedaży czasopisma
sprzedaż usług działalność gospodarcza
przychody finansowe
przychody operacyjne - rozwiązanie odpisów aktualizujących należności
pozostałe przychody operacyjne
przychody ze sprzedaży środków trwałych
dotacje projekt UE I.
Zdaniem Prezesa KIF, z powyższego wynika, że oprócz dotacji z projektu UE,
z którego środki zgodnie z właściwością projektów unijnych mogą być wyłącznie przeznaczone na wydatki związane z realizacją danego projektu, pozostałe przychody Krajowej Izby Fizjoterapeutów są środkami własnymi Izby, a nie są finansowane z majątku publicznego. Co za tym idzie, finansowanie należności wobec kontrahentów KIF pochodzi ze środków własnych Izby.
Pismem z dnia 3 października 2023 r. Prezes KRF skierował do Sądu wniosek o przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodów uzupełniających z następujących dokumentów:
protokołu [...] Posiedzenia Krajowej Rady Fizjoterapeutów II kadencji w dniu [...] lipca 2023 r.;
sprawozdania stenograficznego z [...] Posiedzenia Krajowej Rady Fizjoterapeutów
II kadencji w dniu [...] lipca 2023 r.
na okoliczność wykazania, że skarżącemu została udzielona w dniu [...] lipca 2023 r. odpowiedź na pytania zawarte we wniosku o udostępnienie informacji publicznej
z dnia [...] czerwca 2023 r.
Jednocześnie wskazał, że na dzień wysłania przez organ odpowiedzi na skargę ani protokół, ani sprawozdanie nie były jeszcze sporządzone, a zatem nie mogły zostać dołączone do odpowiedzi na skargę. Z uwagi na obszerny zakres sprawozdania stenograficznego (101 stron), dołączona do niniejszego pisma zostanie jedynie część, dotycząca udzielenia skarżącemu żądanych przez niego informacji.
We wniosku tym Prezes KRF wniósł również o umorzenie postępowania
w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a w przypadku nieuwzględnienia wniosku, o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").
Pierwszy z ww. przepisów stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Natomiast w myśl art. 120 p.p.s.a., w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Umieszczenie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa obywateli do uzyskiwania informacji publicznej wskazuje na ustrojową doniosłość dostępu do takiej informacji i świadczy zarazem o ochronie tego prawa, jako że ma ono konstrukcję publicznego prawa podmiotowego.
Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji
o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej, pochodzących
z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). W ustępie 1 powołanego przepisu zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Obejmuje ono także uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego
i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie,
w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający przede wszystkim na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ile przynajmniej – co do zasady – oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej, na jej żądanie, pewnego zakresu informacji. Formy realizacji obywatelskiego prawa do informacji publicznej Konstytucja RP określa w ust. 2 tegoż przepisu, wskazując na możliwość dostępu do dokumentów urzędowych oraz wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej, pochodzących
z powszechnych wyborów (z możliwością rejestracji obrazu i dźwięku). Artykuł 61 ust. 3 Konstytucji RP wyznacza granice dopuszczalnego ograniczenia tego prawa: ograniczenie może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa. Z kolei art. 61 ust. 4 stanowi, że tryb udzielania informacji publicznej określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu, ich regulaminy.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może
z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.).
Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej,
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne,
w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Nie ulega wątpliwości, że Krajowa Rada Fizjoterapeutów - jako organ Krajowej Izby Fizjoterapeutów, do którego zakresu działania należy (m.in.) reprezentowanie samorządu zawodowego fizjoterapeutów wobec organów państwowych
i samorządowych, sądów, organów Narodowego Funduszu Zdrowia, instytucji
i organizacji (vide art. 64 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 77 pkt 1 ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zawodzie fizjoterapeuty – Dz. U. z 2023 r., poz. 1213) - jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu (vide art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego; dalej: "NSA" z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 3817/21). Okoliczność ta nie była zresztą kwestionowana przez żadną ze stron postępowania.
Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja
o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, można więc przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów
i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych
i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Żądane przez skarżącego informacje (wysokość wymagalnych, przeterminowanych i niezapłaconych w terminie należności wobec kontrahentów KIF) stanowią, w ocenie Sądu, informację publiczną, gdyż dotyczą spraw publicznych mających związek z realizacją zadań publicznych, do jakich przewidziany został samorząd zawodowy fizjoterapeutów (wydatkowanie środków publicznych będących w dyspozycji samorządu zawodowego, vide art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.).
Przedmiotowe informacje zostały udostępnione skarżącemu dopiero 27 lipca 2023 r., czyli już po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność. Tymczasem art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przewiduje obowiązek udostępnienia informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2.
Rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., polega nie tylko na zobowiązaniu organu do wydania w określonym terminie aktu, ale również - w przypadku stwierdzenia przekroczenia terminu do załatwienia wniosku - obliguje Sąd do oceny, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), a także stwarza możliwość orzeczenia organowi grzywny lub przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.
Sąd nie uznał, że stwierdzona bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ prowadził korespondencję ze skarżącym
i prezentował swoje stanowisko w sprawie. Wniosek skarżącego nie został zatem całkowicie przemilczany ani zlekceważony. Podkreślić należy, iż stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa, jako środek represji, winno być stosowane w sposób ostrożny i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości.
Sąd wyjaśnia też, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a., sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przepis ten reguluje wyjątkową sytuację, w której sąd administracyjny prowadzi dodatkowe postępowanie dowodowe
z dokumentu, bowiem - co do zasady i co jest zgodne z istotą sądowej kontroli administracji - sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Celem postępowania dowodowego, prowadzonego ewentualnie przez sąd na tej podstawie, nie jest ponowne, czy też uzupełniające ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej.
Mając na uwadze kryteria ustawowe oraz fakultatywny charakter omawianej instytucji procesowej, będącej odstępstwem od wyrażonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy, Sąd dopuścił jako dowód uzupełniający, dokumenty dołączone do pisma procesowego organu z dnia [..] października 2023 r., tj. protokołu [...] Posiedzenia Krajowej Rady Fizjoterapeutów II kadencji w dniu [...] lipca 2023 r. i sprawozdania stenograficznego z [...] Posiedzenia Krajowej Rady Fizjoterapeutów II kadencji w dniu [...] lipca 2023 r.
Sąd natomiast nie dostrzegł podstaw do dopuszczenia dowodu uzupełniającego z dokumentów dołączonych do odpowiedzi na skargę, albowiem sprawa niniejsza została dostatecznie wyjaśniona, a zawnioskowane dowody pozostają bez znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie o art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził bezczynność Prezesa KRF
w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2023 r., o czym orzekł
w punkcie pierwszym wyroku.
Sąd stwierdził w punkcie drugim wyroku, w oparciu o art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność KRF nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wpis sądowy od skargi
w kwocie 100 zł, Sąd rozstrzygnął w punkcie trzecim wyroku na mocy art. 200
w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.
Odnosząc się do wniosku organu o umorzenie postępowania, należy wyjaśnić, że w obecnym stanie prawnym udostępnienie informacji publicznej po wniesieniu skargi nie prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania. Sąd nie ma wówczas podstaw do zobowiązania określonego podmiotu do rozpoznania wniosku informacyjnego, lecz ocenia istnienie bezczynności na dzień wniesienia skargi, jak również to, czy bezczynność miała charakter rażący, czy też nie (vide wyroki NSA
z dnia 12 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 3041/14 i z dnia 12 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 500/16).