II SAB/Wa 429/22

II SAB/Wa 429/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-10-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Góraj /przewodniczący/
Arkadiusz Koziarski /sprawozdawca/
Izabela Głowacka-Klimas
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 20/23 - Wyrok NSA z 2024-02-23
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 6, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 października 2022 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpoznania punktu 2, 4, 6, 8 i 9 wniosku skarżącego W. D. z dnia [...] maja 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu o którym mowa w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego W. D. kwotę 100 (słownie sto) złotych, tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] maja 2022 r. W. D. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji (dalej "KGP") o udostępnienie informacji w zakresie:
1. Kserokopii sprawozdania kończącego postępowanie skargowe, na które otrzymał odpowiedź pismem [...] z dnia [...] czerwca 2021 r.
2. Podanie imienia i nazwiska, stopnia policjanta, któremu przydzielono rozpatrzenie skargi [...] , stażu w Policji, zajmowanego stanowiska, od jakiego czasu pełni służbę w Wydziale [...] KGP, jakie posiada przygotowanie zawodowe i wykształcenie do realizacji czynności służbowych.
3. Kserokopii sprawozdania kończącego postępowanie skargowe, na które otrzymał odpowiedź pismem [...] z dnia [...] października
2021 r.
4. Podanie imienia i nazwiska, stopnia policjanta, któremu przydzielono rozpatrzenie skargi [...] z dnia [...] października 2021 r , stażu w Policji, zajmowanego stanowiska, od jakiego czasu pełni służbę w Wydziale [...] KGP, jakie posiada przygotowanie zawodowe i wykształcenie do realizacji czynności służbowych.
5. Kserokopii sprawozdania kończącego postępowanie skargowe, na które otrzymał odpowiedź pismem z dnia [...] grudnia 2021 r. [...].
6. Podanie imienia i nazwiska, stopnia policjanta, któremu przydzielono rozpatrzenie skargi [...] stażu w Policji, zajmowanego stanowiska, od jakiego czasu pełni służbę w Wydziale [...] KGP, jakie posiada przygotowanie zawodowe i wykształcenie do realizacji czynności służbowych.
7. Kserokopii sprawozdania kończącego postępowanie skargowe, na które otrzymał odpowiedź pismem [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r.
8. Podanie imienia i nazwiska, stopnia policjanta, któremu przydzielono rozpatrzenie skargi [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r., stażu w Policji, zajmowanego stanowiska, od jakiego czasu pełni służbę w Wydziale [...] KGP, jakie posiada przygotowanie zawodowe i wykształcenie do realizacji czynności służbowych.
9. Podanie, jakie posiada przygotowanie zawodowe i wykształcenie do realizacji czynności służbowych radca [...] M. O..
Pismem z dnia [...] maja 2022 r. KGP, w odpowiedzi na powyższy wniosek, poinformował wnioskodawcę, że kwestie podnoszone w jego wniosku nie odnoszą się do informacji publicznej z uwagi na fakt, iż dotyczą indywidualnej sprawy prowadzonej na podstawie odrębnych przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołując się do orzecznictwa organ podniósł, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, bowiem skarżący w istocie nie domagał się informacji objętych zakresem tej ustawy, lecz jego wniosek dotyczył sprawy indywidualnej, rozpatrywanej w trybie przewidzianym w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. odnoszącym się do skarg i wniosków. W ocenie organu nie mają charakteru informacji publicznej wnioski w sprawie indywidualnej czy polemiki z dokonanymi ustaleniami.
Organ zaznaczył także, że prawo dostępu do informacji publicznej nie obejmuje inicjowania działań (kontrolnych, badawczych, wszczynania postępowań), mających na celu wytworzenie informacji jakościowo nowej.
Dodatkowo KGP, wskazując na poglądy wyrażone w orzecznictwie, wyjaśnił, że określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. Pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny.
W. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność KGP w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] maja 2022 r. o udostepnienie informacji publicznej.
Zarzucił organowi naruszenie
1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
2) art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p." w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez niezasadne uznanie, iż przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek.
Skarżący wniósł o:
1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia [...] maja 2022 r. ;
2) zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że sprawozdanie z postępowania skargowego oraz informacja o karierze zawodowej policjanta stanowi informację publiczną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie albo oddalenie.
W uzasadnieniu organ podtrzymał argumentację zawartą w piśmie z dnia [...] maja 2022 r. skierowanym do skarżącego.
KGP wskazał, że sprawami publicznymi nie będą konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwala się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa.
Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie skarżący de facto nie zwracał się o udostępnienie informacji publicznej lecz o udostępnienie dokumentów z akt postępowań skargowych inicjowanych na jego żądanie oraz danych dotyczących funkcjonariuszy Policji prowadzących te postępowania. Wobec tego wniosek skarżącego nie dotyczył sprawy publicznej, a żądane w nim informacje nie powinny być udostępniane w trybie ww. ustawy. Nie można bowiem przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie.
Ponadto KGP podniósł, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, osiągalne są w innym trybie, bowiem o ile prawo do informacji jest zasadą, to jednak wyjątki od niej powinny być ściśle interpretowane. Nie tylko bowiem sama ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera ograniczenia w jej stosowaniu ale również nie może uchybiać w tym względzie przepisom innych ustaw odmiennie regulującym te kwestie, a taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie.
Organ stwierdził, że skarżący domagał się udostępnienie dokumentów z akt postępowań skargowych inicjowanych na jego żądanie. Postępowanie skargowe oprócz przepisów Działu VIII K.p.a. jest również regulowane przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46). Postępowanie to nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej lecz czynnością materialno-techniczną w postaci zawiadomienia o załatwieniu sprawy w myśl art. 238 § 1 K.p.a., a to z kolei nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Stąd wniosek o odrzucenie skargi.
KGP wskazał, że wniosek skarżącego nie podlegał rozstrzygnięciu w formach przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej a ewentualnie na zasadach określonych dla akt postępowania administracyjnego (Dział VIII K.p.a.) i organ Policji nie był zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, bowiem skarżący w istocie nie domagał się informacji objętych zakresem tej ustawy, lecz jego wniosek dotyczył indywidualnych spraw skarżącego. Na gruncie niniejszej sprawy skarżący miał zapewniony dostęp do żądanych informacji w innym trybie, a więc wyłączone było stosowanie trybu z ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjny sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.
Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowany akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).
Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo, podejmując te czynności, nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Komendant Główny Policji jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej.
Pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6. W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją publiczną w rozumieniu powyższego przepisu będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem objęte może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacje publiczne odnoszą się do pewnych danych, a nie są środkami do ich kwestionowania. W omawianym trybie nie można też domagać się oceny zgodności z prawem wytworzonych dokumentów (por. wyrok z 7 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 2445/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przedmiot prawa dostępu do informacji publicznej, jakim jest informacja publiczna określona w art. 61 ust. 1 Konstytucji jako "informacja o działalności" podmiotów określonych w tym przepisie, a w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jako "każda informacja o sprawach publicznych", jest kategorią prawną podlegającą wykładni. Zarówno Konstytucja, jak i u.d.i.p. wiążą pojęcie informacji publicznej z aktywnością podmiotów wskazanych w tych aktach prawnych, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Wynika to z faktu, że zarówno działalność podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji, jak i sprawa, o jakiej mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wtedy mogą być kwalifikowane jako informacja publiczna, gdy spełniają kryterium "publiczności".
W doktrynie prawa administracyjnego pojęcie "publiczności" służące m.in. tak podstawowym celom jako definiowanie administracji publicznej, czy kategorii interesu publicznego, jest wiązane z działalnością państwa jako przejętego przez nie zadania polegającego na zaspokajaniu zbiorowych i indywidualnych potrzeb obywateli, wynikających ze współżycia ludzi w społecznościach (zob. J. Boć, Pojęcie administracji, w: J. Boć (red.), Prawo administracyjne, Wrocław 2004, s. 16; J. Supernat, Pojęcie administracji publicznej – "państwowe", "powszechnie pojemne i ponadczasowe" oraz "pozapaństwowe, w: J. Korczak (red.): Układ administracji publicznej, Warszawa 2020, s. 114). Ustawodawca nie definiuje pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., I OSK 2093/14). Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną – określane czasami w piśmiennictwie jako sprawy "sfery prywatnej" (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016, Lex 2016, t. 4; por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10), tj. dotyczące kwestii właśnie prywatnych, osobistych, intymnych (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), związanych z dobrami osobistymi (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151), nie są sprawami publicznymi, z kolei sprawy wspólnoty publicznej zawsze są sprawami publicznymi (por. wyrok NSA z 26 listopada 2021 r., sygn. akt III OSK 4568/21, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Biorąc pod uwagę powyższe w ocenie Sądu, wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2022 r. mógł dotyczyć informacji publicznej jedynie w zakresie pkt 2, 4, 6, 8 i 9. Pozostałe informacje, o których udostępnienie wnosił skarżący w tym piśmie, nie stanowią informacji publicznej.
W punkcie 1, 3, 5 i 7 skarżący wnosił o udostępnienie sprawozdań kończących postępowania skargowe, tj. postępowania, o jakich mowa w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślenia przy tym wymaga, że postępowania skargowe były w tym przypadku inicjowane przez skarżącego.
W ocenie Sądu żądane przez skarżącego w tym zakresie informacje nie mają waloru "sprawy publicznej", ważnej dla ogółu, czy szerszej grupy obywateli. Informacji o sprawie publicznej nie stanowią bowiem informacje dotyczące zindywidualizowanego postępowania skargowego, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1581/17 oraz z dnia 9 lipca 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 129/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18 (orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym u.d.i.p. nie może być podstawą do otrzymywania informacji we własnej sprawie. Sprawami publicznymi nie będą konkretne indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu.
W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ na dzień wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności w rozpatrzeniu punktów 1, 3, 5 i 7 wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2022 r. W odpowiedzi udzielonej wnioskodawcy organ wskazał wprost, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Z pisma tego jednoznacznie wynika, że w ocenie organu żądanie nie dotyczy sprawy publicznej, a wnioskodawcę interesuje otrzymanie informacji we własnej sprawie. Skoro zaś wnioskowane w pkt 1, 3, 5 i 7 informacje nie stanowią informacji publicznej to prawidłowo organ w tym zakresie udzielił skarżącemu pismem z dnia [...] maja 2022 r. Z tych przyczyn skarga w tym zakresie podlegała oddaleniu.
Odmiennie należy ocenić zaś charakter informacji żądanych przez skarżącego w punktach 2, 4, 6, 8 i 9 wniosku z dnia [...] maja 2022 r. W punktach 3, 4, 6 i 8 skarżący żądał informacji w zakresie imienia i nazwiska, stopnia policjanta, któremu przydzielono rozpatrzenie jego skarg, stażu w Policji, zajmowanego stanowiska, od jakiego czasu pełni on służbę w Wydziale [...] KGP, jakie posiada przygotowanie zawodowe i wykształcenie do realizacji czynności służbowych. Z kolei w pkt 9 wniosku skarżący domagał się podania jakie przygotowanie zawodowe i wykształcenie do realizacji czynności służbowych posiada radca [...] M. O..
Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt lit d) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Należy też zwrócić uwagę na treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p., który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Ustawa o odstępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "osoby pełniącej funkcję publiczną". Odkodowanie tego pojęcia powinno być przeprowadzone przy uwzględnieniu innych regulacji prawnych oraz poglądów wyrażonych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i doktrynie. Podkreślenia przy tym wymaga, że w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., definiującym pojęcie dokumentu urzędowego, wprost określono funkcjonariusza publicznego, jako osobę w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego.
W pierwszej kolejności zasadnym jest zatem odwołanie się do art. 115 § 19 Kodeksu karnego, w którym zdefiniowano pojęcie "osoby pełniącej funkcję publiczną". Osobą taką jest: funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba, że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę. Natomiast zgodnie z art. 115 § 13 pkt 7 Kodeksu karnego, "funkcjonariuszem publicznym" jest m.in. funkcjonariusz organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego albo funkcjonariusz Służby Więziennej.
Niewątpliwie funkcjonariuszem organu powołanego do ochrony bezpieczeństwa publicznego jest policjant.
W świetle powyższego policjant jest zatem osobą pełniącą funkcje publiczne. Dlatego też, co do zasady, informacje wiążące się z wykonywaną przez niego funkcją stanowią informację publiczną (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 24 listopada
2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 137/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kryteria te spełniają informacje na temat imienia i nazwiska policjanta, jego stopnia, stażu w Policji, zajmowanego stanowiska, stażu służby w Wydziale [...] KGP, przygotowania zawodowego i posiadanego wykształcenia, dające obraz kompetencji (kwalifikacji i predyspozycji) do pracy na określonym stanowisku. Na obiektywną ocenę powyższych danych jako informacji publicznej nie ma wpływu też to, że dany policjant był osobą rozpatrującą skargę złożoną przez skarżącego. Informacje o tym policjancie nie są w tym przypadku informacjami w sprawie własnej skarżącego. Są to informacje o osobie pełniącej funkcje publiczne.
Sąd wskazuje przy tym, że ani z nadesłanych akt, ani też ze skargi i odpowiedzi na skargę nie wynika, kto rozpoznawał skargi skarżącego, tj. czy były to osoby będące funkcjonariuszami Policji. Organ nie kwestionuje jednak takiego stwierdzenia skarżącego. Stąd też założyć należy, że tak jak podaje skarżący osoby te są funkcjonariuszami Policji. Podobnie nie jest wiadomym kim jest wskazana we wniosku radca [...] M. O.. Biorąc pod uwagę, że skarżący w pkt 9 wniosku z [...] maja 2022 r. podaje przy tej osobie jej stopień – "[...]", również założyć należy jest ona funkcjonariuszem Policji.
Przyjmując nawet jednak, że osoby, których dotyczyły punkty 2, 4, 6, 8 i 9 wniosku skarżącego z [...] maja 2022 r., nie byłyby funkcjonariuszami Policji, to organ byłby zobowiązany do udostępnienia informacji na ich temat w żądanym przez skarżącego zakresie, o ile osoby te pełnią funkcje publiczne.
Abstrahując od powyższych wywodów dotyczących funkcjonariuszy publicznych stwierdzić należy, że na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcie funkcjonariusza publicznego, jako osoby pełniącej funkcje publiczne, jest rozumiane znacznie szerzej niż stanowi o tym powołany art. 115 § 13 Kodeksu karnego. Na podstawie u.d.i.p. osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi
z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują zadania powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji
o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (tak: I. Kamińska, /w:/ M. Rozbicka-Ostrowska, I. Kamińska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, teza 2 do art. 5; wyd. LexisNexis).
Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K. 17/2005; publ. LexPolonica nr 402772, wydanego na tle u.d.i.p. przyjął, że ustalenie tego, czy funkcja sprawowana przez określoną osobę, jest funkcją publiczną, powinno odnosić się do badania, czy osoba ta w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Trybunał podkreślił, że nie każdy pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może być zawężona z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji. (...). Podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, bez większego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się, co najmniej z przygotowywaniem decyzji dotyczących innych podmiotów.
Prawidłowe rozpoznanie wniosku skarżącego z [...] maja 2022 r. w zakresie punktów 2, 4, 6, 8 i 9 wymaga zatem ustalenia, czy osoby, których dotyczy ta część wniosku, są funkcjonariuszami Policji, a jeśli nie, to czy osoby te można uznać za osoby pełniące funkcje publiczne w rozumieniu u.d.i.p.
W świetle powyższych wywodów stwierdzić zatem należy, że w zakresie pkt 2, 4, 6, 8 i 9 wniosku skarżącego z [...] maja 2022 r. organ pozostaje w bezczynności.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku,
z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2.
Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie
o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2).
Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, cbosa). Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).
Sąd w tym zakresie wziął pod uwagę okoliczność, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, aczkolwiek rozpoznał sprawę niewłaściwie, z naruszeniem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wadliwe stosowanie przepisów prawa nie daje podstaw do stwierdzenia, że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała postać kwalifikowaną.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w pkt 1 wyroku. Podstawę rozstrzygnięcia wskazaną w pkt 2 wyroku stanowił natomiast art. 149 § 1a p.p.s.a. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. w pkt 3 wyroku Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego, jak w punkcie 4 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1800). Na wysokość zasądzonych kosztów składa się wpis stały od skargi w wysokości 100 zł.