II SAB/Wa 289/24

II SAB/Wa 289/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-09-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-05-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek
Anna Pośpiech-Kłak
Izabela Głowacka-Klimas /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 2833/24 - Wyrok NSA z 2025-07-01
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu - art. 149 §1a ustawy PoPPSA
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. art. 1 ust. 1, 4 ust. 3, 6 ust. 1, 13, 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
art. 61 ust. 1
Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Krajowa Rady Radiofonii i Telewizji dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego M. S. z dnia [...] lutego 2021 r.; 2. stwierdza, że bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz M. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (WSA) wyrokiem
z dnia 24 listopada 2021 r., sygn. akt II SAB/Wa 245/21, po rozpoznaniu sprawy
ze skargi M.S. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący")
na bezczynność Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej: "KRRiT", "organ")
w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej (dalej także "wniosek"), stwierdził, że KRRiT dopuściła się bezczynności
w rozpoznaniu wniosku (pkt 1), bezczynność KRRiT nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), a także zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Pismem z [...] lutego 2021 r. wnioskodawca skierował do KRRiT podanie o dostęp do informacji publicznej. Wniósł o przekazanie wykazu działań jakie od [...] stycznia
2019 r. KRRiT podjęła lub zleciła w celu skontrolowania realizacji przez media publiczne misji publicznej określonej w art. 21 ust. 1 z dnia 29 grudnia 1992 r.
o radiofonii i telewizji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1722 ze zm.). Podał, że chodzi mu
w szczególności o działania polegające na monitoringu i analizie programów mediów publicznych, w ramach których oceniane było przestrzeganie tego przepisu. Nadto wniósł o przekazanie sprawozdań i wniosków, które w ramach wyżej wymienionych działań zostały sformułowane przez KRRiT, jej pracowników lub podmioty zewnętrzne. Wskazał, że prosi o przekazanie tych informacji i dokumentów pocztą elektroniczną. Jeśli niektóre z dokumentów są w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP), wniósł
o przesłanie mu pocztą elektroniczną odnośników do tych dokumentów.
Organ pismem z 25 lutego 2021 r. przekazał wnioskodawcy, za pośrednictwem poczty elektronicznej, informację na temat monitoringów przeprowadzonych
od [...] stycznia 2019 r. w zakresie kontroli realizacji misji publicznej oraz poinformował, że szczegółowe informacje dotyczące wyników monitoringów oraz pozostałych kontroli przeprowadzonych przez KRRiT w 2019 r. w zakresie realizacji w programach mediów publicznych obowiązków ustawowych zawarte są w zamieszczonych na BIP: "Sprawozdaniu KRRiT z działalności w 2019 r." oraz "Informacji o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." dostępnych na stronie internetowej KRRiT w zakładce: KRRiT\Sprawozdanie i Informacja KRRiT.
Pismem z 16 marca 2021 r. skarżący złożył skargę do WSA na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku. Wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku.
WSA w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie. Jak stwierdził, poza sporem w niniejszej sprawie jest, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.), a KRRiT jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Spełniony więc został zarówno zakres przedmiotowy i podmiotowy wniosku skarżącego. Do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje zaś, czy miała miejsce bezczynność organu w udostępnieniu żądanej informacji publicznej.
Z akt sprawy wynika, jak wskazał WSA, że organ dopuścił się bezczynności
w powyższym zakresie, albowiem wniosek nie został załatwiony w przewidzianym
w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowym terminie, biegnącym od dnia jego otrzymania przez organ. Wniosek został skutecznie doręczony organowi w dniu [...] lutego 2021 r. Termin 14 dni na jego załatwienie upłynął więc 23 lutego 2021 r. Organ zaś dopiero pismem z 25 lutego 2021 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, przekazał informację na temat monitoringów przeprowadzonych od [...] stycznia 2019 r. w zakresie kontroli realizacji misji publicznej oraz poinformował wnioskodawcę, że szczegółowe informacje dotyczące wyników monitoringów oraz pozostałych kontroli przeprowadzonych przez KRRiT w 2019 r. w zakresie realizacji w programach mediów publicznych obowiązków ustawowych zawarte są w zamieszczonych na BIP "Sprawozdaniu KRRiT z działalności w 2019 r." oraz "Informacji o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." dostępnych na stronie internetowej KRRiT w zakładce: KRRiT\Sprawozdanie i Informacja KRRiT. Niemniej jednak, co istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w odpowiedzi na wniosek organ nie wyjaśnił, że w okresie wskazanym przez wnioskodawcę KRRiT nie przeprowadzała innych, poza wskazanymi w przekazanej informacji oraz w "Sprawozdaniu KRRiT z działalności
w 2019 r." oraz "Informacji o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." monitoringów. Informację taką organ zawarł dopiero w piśmie z 25 marca 2021 r. stanowiącym odpowiedź na skargę skarżącego. Powyższe oznacza, że organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku. Brak było więc, zgodnie z żądaniem organu, podstaw do oddalenia skargi. Skoro zaś skarżący, wprawdzie z uchybieniem terminu 14 dni, otrzymał jednak wszystkie informacje jakie organ posiadał w żądanym przez wnioskodawcę zakresie, brak jest więc również podstaw do zobowiązania organu
do rozpoznania wniosku bowiem stan bezczynności ustał. Sąd badając zasadność skargi na bezczynność czyni to bowiem według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając wyrok "w części po pierwsze, pkt. 2 wyroku w zakresie, w jakim zostało stwierdzone, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (...) po drugie,
w zakresie, w jakim Sąd nie zobowiązał KRRiT do rozpoznania wniosku skarżącego
z dnia [...] lutego 2021 roku", zarzucając mu:
1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 133 § 1 p.p.s.a., polegające na nieznajdującym odzwierciedlenia w aktach sprawy stwierdzeniu, że "skarżący [...] otrzymał jednak wszystkie informacje jakie organ posiadał w żądanym przez skarżącego zakresie"; uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż na podstawie nieprawidłowo przyjętego stwierdzenia sąd pierwszej instancji odmówił zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego oraz stwierdził w sentencji, że naruszenie prawa nie było rażące.
2. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie przepisu (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) poprzez naruszenie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. polegające na niezobowiązaniu organu do wykonania czynności, uzasadnione bezpodstawną
i nietrafną oceną, że czynność już została wykonana.
3. naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a mianowicie naruszenie art. 149 § 1a p.p.s.a. w związku z art. 10 ust. 1 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p. przez stwierdzenie, że bezczynności organu nie miała miejsca
z rażącym naruszeniem prawa, oparte na nieprawidłowo dokonanej, bezpodstawnej
i nietrafnej ocenie, że czynność już została wykonana.
Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę wyroku poprzez stwierdzenie, że bezczynność KRRiT miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązanie KRRiT do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku przez KRRiT.
Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2024 r. sygn. akt III OSK 711/22 uznał, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, dlatego na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. ją uwzględnił i uchylił zaskarżony wyrok oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
NSA w uzasadnieniu wyroku wskazał, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy żądana przez wnioskodawcę informacja została mu udzielona (w całości lub w części), odmówiono jej udostępnienia decyzją (w całości lub części) oraz czy nastąpiło to w prawem przewidzianym terminie, a więc
w konsekwencji, czy miała miejsce bezczynność organu w udostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji publicznej.
Zdaniem NSA Sąd I instancji zasadnie wskazał, że skoro wniosek został skutecznie doręczony organowi w dniu [...] lutego 2021 r., to przewidziany w art. 13
ust. 2 u.d.i.p. termin 14 dni na jego załatwienie upłynął w dniu 23 lutego 2021 r. Jak wynika z akt sprawy, organ udzielił odpowiedzi pismem z 25 lutego 2021 r., a więc dwa dni po terminie.
Jak przyjął Sąd I instancji, organ we wskazanym piśmie przekazał informację na temat monitoringów przeprowadzonych od [...] stycznia 2019 r. w zakresie kontroli realizacji misji publicznej oraz poinformował wnioskodawcę, że szczegółowe informacje dotyczące wyników monitoringów oraz pozostałych kontroli przeprowadzonych przez KRRiT w 2019 r. w zakresie realizacji w programach mediów publicznych obowiązków ustawowych zawarte są w zamieszczonych na BIP "Sprawozdaniu KRRiT z działalności w 2019 r." oraz "Informacji o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." dostępnych na stronie internetowej KRRiT w zakładce: KRRiT\Sprawozdanie i Informacja KRRiT. Nadto dopiero w piśmie
z 25 marca 2021 r. stanowiącym odpowiedź na skargę KRRiT zawarła informację, że nie przeprowadzała innych, poza wskazanymi w przekazanej skarżącemu informacji oraz w "Sprawozdaniu KRRiT z działalności w 2019 r." oraz "Informacji
o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." monitoringów.
W konsekwencji Sąd uznał, że skarżący, wprawdzie z uchybieniem terminu 14 dni, to otrzymał jednak wszystkie informacje jakie organ posiadał w żądanym przez niego zakresie, brak więc było podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku bowiem stan bezczynności ustał. Skarżący natomiast już w swojej skardze zaprzeczał temu twierdząc, że otrzymana odpowiedź nie jest kompletna. Wnosił on o przekazanie wykazu działań jakie od [...] stycznia 2019 r. KRRiT podjęła lub zleciła w celu skontrolowania realizacji przez media publiczne misji publicznej określonej w art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji. W szczególności wnioskodawcy chodziło
o działania polegające na monitoringu i analizie programów mediów publicznych,
w ramach których oceniane było przestrzeganie tego przepisu. Nadto wnosił
o przekazanie sprawozdań i wniosków, które w ramach wyżej wymienionych działań zostały sformułowane przez KRRiT, jej pracowników lub podmioty zewnętrzne. Wskazał także, że prosi o przekazanie tych informacji i dokumentów pocztą elektroniczną, a jeśli niektóre z dokumentów są w BIP, to wniósł o przesłanie mu pocztą elektroniczną odnośników do tych dokumentów.
W zawartych w aktach sprawy materiałach nie ma sprawozdań i wniosków, które w ramach działalności KRRiT były podejmowane. Elementów tych nie obejmują ani "Sprawozdanie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z działalności w 2019 r.", ani "Informacja o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." dostępne
na stronie internetowej KRRiT. Nadto dokumenty te obejmują tylko informacje za 2019 rok a wniosek obejmował także rok 2020 i 2021 (do [...] lutego). Załączona do odpowiedzi na wniosek "Informacja Departamentu Monitoringu na temat monitoringów KRRiT przeprowadzonych od dnia [...] stycznia 2019 r. w zakresie kontroli realizacji misji publicznej" z 18 lutego 2021 r. obejmuje rok 2019 i 2020 (brak informacji za okres do [...] lutego 2021 r.) i zawiera całościowy wykaz działań kontrolnych podejmowanych przez KRRiT. Złożony tymczasem wniosek nie dotyczył wszystkich działań kontrolnych KRRiT, ale tylko tych, które dotyczyły realizacji przez media publiczne misji publicznej określonej w art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji, tj. oferowania całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu. Z przekazanej "Informacji Departamentu Monitoringu na temat monitoringów KRRiT (...)" wnioskodawca nie zdołał w sposób pewny zorientować się, które ze wskazanych działań kontrolnych dotyczyły tego o co pytał. Szerszy zakres wyjaśnienia metodologii i zakresu udzielonej odpowiedzi zawiera dopiero pismo z 7 marca 2022 r. stanowiące odpowiedź na skargę kasacyjną. Jednocześnie z udzielonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wynika, że organ ma żądane informacje, lecz uważa je za informacje wewnętrzne. Jak podaje "organ udostępniłby także odpowiednie dokumenty urzędowe dotyczące podjętych monitoringów, jednak w tym zakresie wytworzył jedynie pisma i dokumenty
o charakterze wewnętrznym".
Wbrew twierdzeniu organu, jak podał NSA, zawartemu w odpowiedzi na skargę kasacyjną, niniejsze postępowanie nie dotyczy tylko zagadnienia formalnego, tj. tego czy udzielono odpowiedzi na złożony wniosek w terminie. Sam fakt udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek nie przesądza o braku bezczynności organu. Udostępnienie informacji publicznej w części, niepełnej albo wymijającej nie jest wypełnieniem obowiązku informacyjnego, wynikającego ze złożonego w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wniosku.
W ocenie NSA trafnie zarzucono w skardze kasacyjnej naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a., bowiem WSA nie orzekł na podstawie całych akt sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd na podstawie dowodów znajdujących się
w aktach sprawy rozważył, czy organ udzielił pełnej odpowiedzi na żądanie zawarte we wniosku, a w szczególności dlaczego nie wziął pod uwagę i nie wyjaśnił wskazywanych przez skarżącego kasacyjnie różnic pomiędzy zgłoszonym żądaniem a udzieloną informacją. Nieuwzględnienie przez Sąd całego zebranego w aktach sprawy materiału dowodowego, w kontekście konieczności ustalenia w sprawie, czy organ posiada żądaną informację oraz czy ją udostępnił w pełnym żądanym zakresie świadczy o tym, że omawiane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
NSA wyjaśnił, że ponownie rozpatrując sprawę WSA ustali czy w odniesieniu do treści wniosku organ udzielił żądanych informacji w całości lub tylko w części za wskazany okres czasu, a w takim razie czy organ ma żądane informacje w pozostałej części i czy mogą one zostać udostępnione (czy też stanowią one tzw. dokumenty wewnętrzne niepodlegające udostępnieniu – o czym poinformowano (lub nie) wnioskodawcę lub są one objęte tajemnicą przedsiębiorstwa – w takim przypadku, czy wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie wniosku).
W piśmie z 18 czerwca 2024 r. KRRiT wskazała, że na dzień wpływu wniosku – [...] lutego 2021 r. – nie prowadziła jeszcze monitoringu realizacji przez media publiczne misji publicznej określonej w ustawie o radiofonii i telewizji (art. 21 ust. 1).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W myśl art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przy czym zgoda stron na rozpatrzenie skargi w trybie uproszczonym nie jest wymagana. Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność organu - Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 – 4a. Celem skargi na bezczynność jest zwalczanie zwłoki w załatwieniu sprawy.
Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym
w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności.
Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności),
a dopiero później, iż obowiązku tego – w nakazanym terminie – organ nie wypełnia.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce
z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy
z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej "u.d.i.p.".
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie w niej określonych.
Ustawodawca w przepisie art. 6 ust. 1 u.d.i.p. dokonał przykładowego wyliczenia, jaka informacja stanowi informację publiczną.
W orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych,
a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej
i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów i danych.
Wspomniany art. 6 ust. 1 w pkt 4 u.d.i.p. stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii, ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto walor informacji publicznej posiada treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego takim organem, związanych z nimi bezpośrednio poprzez ich wytworzenie bądź też przez nie niewytworzonych, lecz używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego,
a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy.
Poza sporem w niniejszej sprawie jest, że żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a KRRiT jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. Spełniony więc został zarówno zakres przedmiotowy i podmiotowy wniosku skarżącego, czego nie kwestionowały dotychczas orzekające w tej sprawie sądy. Do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie pozostaje zaś, czy miała miejsce bezczynność organu w udostępnieniu żądanej przez skarżącego informacji publicznej, w szczególności, czy organ udzielił pełnej odpowiedzi na żądanie zawarte we wniosku.
Tytułem wyjaśnienia wskazać należy, że przepisy ustawy – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).
Zgodnie z art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej obowiązany jest co do zasady udostępnić informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej, gdy jest jej dysponentem (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość jej udostępnienia, określone w art. 5 ust. 1 - 2a u.d.i.p., bądź odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 ust. 1 - 2a u.d.i.p. stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej. Przy czym, organ winien podjąć wspomniane działania w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak podjęcia przez podmiot obowiązany któregokolwiek z tych działań, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności.
Jak wynika z akt sprawy, organ dopuścił się bezczynności w powyższym zakresie, albowiem wniosek nie został załatwiony w przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowym terminie, biegnącym od dnia jego otrzymania przez organ. Wniosek został skutecznie doręczony organowi w dniu [...] lutego 2021 r. Termin 14 dni na załatwienie przedmiotowego wniosku upłynął więc 23 lutego 2021 r. Organ zaś dopiero pismem z 25 lutego 2021 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej, przekazał skarżącemu informację na temat monitoringów przeprowadzonych
od [...] stycznia 2019 r. w zakresie kontroli realizacji misji publicznej oraz poinformował wnioskodawcę, że szczegółowe informacje dotyczące wyników monitoringów oraz pozostałych kontroli przeprowadzonych przez KRRiT w 2019 r. w zakresie realizacji
w programach mediów publicznych obowiązków ustawowych zawarte są
w zamieszczonych na BIP "Sprawozdaniu KRRiT z działalności w 2019 r." oraz "Informacji o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." dostępnych na stronie internetowej KRRiT w zakładce: KRRiT\Sprawozdanie i Informacja KRRiT. Niemniej jednak, co istotne dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, w odpowiedzi
na wniosek organ nie wyjaśnił, że w okresie wskazanym przez wnioskodawcę,
tj. od [...] stycznia 2019 r., KRRiT nie przeprowadzała innych, poza wskazanymi
w przekazanej informacji oraz w "Sprawozdaniu KRRiT z działalności w 2019 r." oraz "Informacji o podstawowych problemach radiofonii i telewizji w 2019 r." monitoringów. Informację taką organ zawarł dopiero w piśmie z 25 marca 2021 r. stanowiącym odpowiedź na skargę złożoną do tutejszego Sądu. Podał, że w okresie wskazanym
we wniosku nie przeprowadzono innych – poza wymienionymi w przekazanych wnioskodawcy sprawozdaniu i informacji – monitoringów. Z kolei informacje dotyczące wyników monitoringów przeprowadzonych w 2019 roku znajdują się w BIP. W piśmie zaś z 18 czerwca 2024 r. KRRiT wyjaśniła, że na dzień wniosku nie przeprowadzała jeszcze monitoringu realizacji przez media publiczne misji publicznej określonej
w art. 21 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji.
Wprawdzie organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku, bowiem udzielił odpowiedzi z przekroczeniem przepisanego terminu i nie wyczerpywała ona
w pełni żądania sformułowanego przez wnioskodawcę, trudno było oczekiwać
od adresata wniosku, by udostępnił on "wykaz działań", czy też działań polegających "na monitoringu i analizie programów mediów publicznych" w okresie objętym danym wnioskiem, innych niż te, które rzeczywiści posiadał.
Skoro zatem skarżącemu – co prawda z uchybieniem terminu 14 dni – przekazano wszystkie informacje będące w posiadaniu KRRiT, a dotyczące sformułowanego żądania – brak jest podstaw do zobowiązania organu do rozpoznania wniosku, gdyż stan bezczynności ustał. Sąd badając zasadność skargi
na bezczynność czyni to bowiem według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia. Całość zaś zgromadzonej w sprawie dokumentacji potwierdza, że innych niż udostępnionych wnioskodawcy informacji
w danym zakresie, nie było w dyspozycji KRRiT.
Z powyższych względów uzasadnione było stwierdzenie przez Sąd zaistniałej bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji wyroku.
Stwierdzając stan bezczynności organu Sąd uznał w punkcie drugim sentencji wyroku, że bezczynność ta nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W judykaturze przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan,
w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo
w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Podkreśla się również, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie
w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce
w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała jednak miejsca. Trudno bowiem uznać, że przekroczenie o dwa dni terminu przewidzianego
na udzielenie odpowiedzi na wniosek, stanowić mogło rażące opóźnienie
w podejmowanych czynnościach, zwłaszcza że organ zobowiązany był dokonać analizy danych objętych podaniem wnioskodawcy, wskazujących na przeprowadzaną przez KRRiT kontrolę realizacji misji publicznej od [...] stycznia 2019 r. do dnia złożenia wniosku ([...] lutego 2021 r.), a więc w okresie ponad dwóch lat. W efekcie przeprowadzonej kwerendy, udostępnił posiadane dane z wykonywanej kontroli misji publicznej przez media publiczne za okres, który podlegał udokumentowaniu.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punktach 1 - 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (100 złotych) Sąd postanowił na podstawie art. 200
w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku.